Το είδα και μου βγήκε σχεδόν αυθόρμητα η απορία: Αλέξη, τι γυρεύεις στο Όρος;
Το Άγιον Όρος είναι ένας τόπος με τεράστιο βάρος στην ελληνική κοινωνία. Πίστη, παράδοση, ιστορία, μνήμη, πολιτισμός. Όλα μαζί. Και για έναν πολιτικό που θέλει να ξαναμιλήσει σε μεγαλύτερο ακροατήριο, αυτή η εικόνα έχει τη δική της δύναμη.
Στην Ελλάδα η σχέση με την Εκκλησία ξεπερνά κατά πολύ την Κυριακή το πρωί. Περνά από το σπίτι, την οικογένεια, το Πάσχα, τα χωριά, τις γιορτές, τους μεγαλύτερους ανθρώπους, πράγματα που κουβαλά ακόμη και κάποιος που δεν θεωρεί τον εαυτό του ιδιαίτερα θρησκευόμενο.
Ο Τσίπρας το γνωρίζει αυτό.
Και η παρουσία του στο Όρος διαβάζεται εύκολα ως ένα μήνυμα προς έναν κόσμο που στο παρελθόν μπορεί να τον έβλεπε από απόσταση.
«Υπάρχω κι εδώ. Μπορώ να μιλήσω κι εδώ».
Αυτό έχει πολιτική αξία. Γιατί ο Τσίπρας σήμερα χρειάζεται κάτι περισσότερο από το παλιό του ακροατήριο. Χρειάζεται να δείξει ότι μπορεί να χωρέσει σε μια μεγαλύτερη εικόνα της χώρας. Πιο πλατιά, πιο σύνθετη και λιγότερο εγκλωβισμένη στα παλιά σύνορα Αριστεράς και Δεξιάς.
Και το Άγιον Όρος προσφέρεται για έναν τέτοιο συμβολισμό.
Η φωτογραφία λειτουργεί πριν ακόμη διαβάσεις το κείμενο. Το τοπίο, το μοναστήρι, η ησυχία, η αναφορά στη Σιμωνόπετρα. Όλα φτιάχνουν μια εικόνα πιο ώριμη, πιο εσωτερική, πιο συμφιλιωμένη με κομμάτια της ελληνικής παράδοσης που κάποτε έμοιαζαν πιο μακριά από το πολιτικό του προφίλ.
Οι πολιτικοί ξέρουν καλά ότι οι άνθρωποι δεν ψηφίζουν μόνο προγράμματα. Ψηφίζουν και εικόνες, αισθήματα, οικειότητα, την εντύπωση ότι «αυτός καταλαβαίνει και τον δικό μου κόσμο».
Και το Όρος μιλά ακριβώς σε αυτό το κομμάτι.
Εγώ, ωστόσο, αναρωτιέμαι…ο Τσίπρας πήγε στο Άγιον Όρος για να πλησιάσει έναν κόσμο που παλιότερα κρατούσε σε απόσταση ή γιατί σήμερα χρειάζεται την εικόνα αυτού του κόσμου;
Στην πολιτική, άλλωστε, η απόσταση ανάμεσα στην προσέγγιση και την αξιοποίηση ενός συμβολισμού είναι συχνά πολύ μικρή.
