Με μια άκρως συγκινητική ανάρτηση ο Μάριος Γεωργιάδης είπε το δικό του «αντίο» στον πατέρα του, Βασίλη Λεβέντη, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών.
«Δεν περίμενα ποτέ ότι αυτή η στιγμή θα ερχόταν τόσο νωρίς. Μόλις στα 75 σου», γράφει στην αρχή της ανάρτησής του, αποτυπώνοντας τη βαθιά θλίψη του για την απώλεια του ανθρώπου που, όπως αναφέρει, τον μεγάλωσε και βρισκόταν στο πλευρό του σε κάθε στάδιο της ζωής του.
Ο ίδιος χαρακτηρίζει τον Βασίλη Λεβέντη ως τον άνθρωπο που μέσα από τη στάση ζωής του τού έμαθε «τι σημαίνει αξιοπρέπεια, επιμονή, υπομονή, συνέπεια και θάρρος», τονίζοντας πως για τον κόσμο ήταν ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων, όμως για εκείνον ήταν πάνω από όλα ο πατέρας του.
«Δεν ήμουν το βιολογικό σου παιδί. Όμως ποτέ δεν με έκανες να αισθανθώ ότι ήμουν κάτι λιγότερο από γιος σου», αναφέρει, προσθέτοντας πως «το αίμα μπορεί να δημιουργεί συγγένεια. Όμως η αγάπη, η φροντίδα και η παρουσία είναι αυτές που δημιουργούν έναν πατέρα. Και εσύ ήσουν ο πατέρας μου».
Ολοκληρώνοντας το μήνυμά του, τον ευχαριστεί για όλα όσα του χάρισε και για τις αρχές που του δίδαξε, επισημαίνοντας πως η πιο σημαντική κληρονομιά που άφησε πίσω του δεν ήταν οι επιτυχίες του, αλλά ο τρόπος με τον οποίο πορεύτηκε στη ζωή και παρέμεινε αφοσιωμένος στις αξίες του.
«Καλό ταξίδι, πατέρα. Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ», καταλήγει στην ανάρτησή του.
Όλη η ανάρτηση:
«Δεν περίμενα ποτέ ότι αυτή η στιγμή θα ερχόταν τόσο νωρίς.
Μόλις στα 75 σου.
Με μεγάλο πόνο σήμερα αποχαιρετώ τον πατέρα μου.
Τον άνθρωπο που με μεγάλωσε, με στήριξε σε κάθε βήμα της ζωής μου και μου έμαθε, με το παράδειγμά του, τι σημαίνει αξιοπρέπεια, επιμονή, υπομονή, συνέπεια και θάρρος.
Για πολλούς ήσουν ο Πρόεδρος.
Για μένα ήσουν απλώς ο πατέρας μου.
Δεν ήμουν το βιολογικό σου παιδί.
Όμως ποτέ δεν με έκανες να αισθανθώ ότι ήμουν κάτι λιγότερο από γιος σου.
Και σήμερα, κοιτάζοντας πίσω σε μια ολόκληρη ζωή, συνειδητοποιώ ότι το αίμα μπορεί να δημιουργεί συγγένεια.
Όμως η αγάπη, η φροντίδα και η παρουσία είναι αυτές που δημιουργούν έναν πατέρα.
Και εσύ ήσουν ο πατέρας μου.
Σε ευχαριστώ που με μεγάλωσες σαν δικό σου παιδί.
Σε ευχαριστώ για όλα όσα μου δίδαξες, όχι μόνο με τα λόγια σου, αλλά με τον τρόπο που έζησες.
Η μεγαλύτερη παρακαταθήκη σου δεν είναι όσα κατάφερες.
Είναι ο τρόπος που έζησες.
Ο τρόπος που αγωνίστηκες.
Ο τρόπος που έμεινες πιστός στις αρχές σου.
Καλό ταξίδι, πατέρα.
Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ».
