Υπάρχει μια διαρκής διαφωνία για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται πολιτικά πρόσωπα όπως η Λατινοπούλου και ο Κασιδιάρης. Κάποιοι λένε «μην τους δίνετε δημοσιότητα, τους ενισχύετε». Άλλοι απαντούν «αφήστε τους να μιλήσουν, για να εκτεθούν».
Πιστεύω ότι και οι δύο πλευρές χάνουν ένα κρίσιμο σημείο, δεν έχει σημασία μόνο αν τους δίνεις βήμα, αλλά κυρίως τι κάνεις με αυτό το βήμα.
Η άποψη ότι «θα εκτεθούν μόνοι τους» είναι μάλλον αφελής. Αυτό που εγώ θεωρώ παράλογο, κάποιος άλλος μπορεί να το θεωρεί αυτονόητο. Εκεί που εγώ βλέπω άγνοια ή λαϊκισμό, κάποιος άλλος μπορεί να βλέπει ειλικρίνεια και θάρρος. Δεν εκτίθεται ένας πολιτικός απλώς επειδή λέει κάτι εξωφρενικό. Μπορεί, αντίθετα, να αποκτά νέους υποστηρικτές.
Από την άλλη, ούτε η λογική «αγνοήστε τους και θα εξαφανιστούν» με πείθει. Οι πολιτικές ιδέες δεν εξαφανίζονται επειδή σταματούν να προβάλλονται στην τηλεόραση. Όσο υπάρχουν κοινωνικές συνθήκες που τις τροφοδοτούν, θα βρίσκουν τρόπους να εκφράζονται.
Ας πάρουμε δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Όταν η Λατινοπούλου μιλά για ιδιωτικές φυλακές, ξερονήσια ή για κατάργηση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, δεν αρκεί να εξοργιστούμε. Χρειάζεται να τη ρωτήσουμε πώς ακριβώς θα εφαρμόσει αυτές τις προτάσεις, με ποια νομική βάση. Για παράδειγμα, πώς θα αποτρέψετε το οικονομικό κίνητρο να γεμίζουν οι ιδιωτικές φυλακές με κρατουμένους; Και αν καταργήσετε τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, τι θα συμβεί με τα παιδιά που έχουν ήδη δύο νόμιμους γονείς του ίδιου φύλου;
Αντίστοιχα, όταν ο Κασιδιάρης επικαλείται τη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία, το ουσιαστικό δεν είναι απλώς να αναπαράγουμε τις δηλώσεις του. Είναι να ερωτηθεί πώς συμβιβάζει τη σημερινή πολιτική του ρητορική με την καταδίκη του για συμμετοχή στην εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή.
Αυτό είναι για μένα το ζητούμενο, ούτε φίμωση ούτε δωρεάν διαφήμιση. Δημόσιος έλεγχος. Γιατί προφανώς όταν μια προκλητική δήλωση γίνεται πρώτο θέμα σε δέκα εκπομπές, συνοδευόμενη απλώς από αγανάκτηση και ειρωνεία, δεν είναι βέβαιο ότι αποδομείται. Μπορεί απλώς να διαφημίζεται.
Η δημοσιογραφία δεν πρέπει να λειτουργεί ούτε ως μηχανισμός αποσιώπησης ούτε ως μεγάφωνο της πρόκλησης. Οφείλει να απαιτεί στοιχεία, να αποκαλύπτει αντιφάσεις και να εξετάζει τις πραγματικές συνέπειες κάθε πολιτικής πρότασης.
Επομένως, δεν πιστεύω ότι πρέπει να τους αγνοούμε. Πιστεύω ότι πρέπει να σταματήσουμε να συγχέουμε την προβολή με την αποδόμηση.
Το ζητούμενο λοιπόν, δεν είναι να τους κλείσουμε το μικρόφωνο. Είναι να μην τους χαρίζουμε το μικρόφωνο χωρίς ουσιαστικές ερωτήσεις.
