Όταν η Eurostat δημοσιεύει στοιχεία που βάζουν την Ελλάδα στην τελευταία θέση της ΕΕ, η συζήτηση αρχίζει συνήθως από το ποιος φταίει. Η πιο χρήσιμη ερώτηση όμως είναι άλλη: τι σημαίνει μια τέτοια εικόνα για την πολιτική συμπεριφορά;
Στην έκδοση «Key figures on European living conditions 2026», με στοιχεία κυρίως του 2025, το 87,1% των κατοίκων δηλώνει ότι αντιμετωπίζει τουλάχιστον κάποια δυσκολία να τα βγάλει πέρα. Είναι το υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ, με τη Βουλγαρία δεύτερη στο 76,9% και τον ευρωπαϊκό μέσο όρο στο 42,5%. Το 67,2% θεωρεί ότι ζει σε κατάσταση φτώχειας, όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 17,6%.
Το διάμεσο διαθέσιμο εισόδημα έφτασε στις 13.612 μονάδες αγοραστικής δύναμης, έναντι 22.630 στην ΕΕ. Η Ελλάδα είναι τρίτη από το τέλος, μετά την Ουγγαρία και τη Ρουμανία. Σε σύγκριση με το 2010, το πραγματικό διάμεσο εισόδημα στην ΕΕ αυξήθηκε κατά 25,4%, ενώ στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 22,3%. Μόνο η Γαλλία είχε επίσης πτώση, και αυτή μόλις 0,6%.
Στη στέγαση, το 26,4% ζει σε νοικοκυριά που δίνουν τουλάχιστον το 40% του εισοδήματός τους για κατοικία (ΕΕ: 7,7%). Το 18,1% δεν μπορεί να ζεστάνει επαρκώς το σπίτι του (ΕΕ: 8,8%). Σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση αντιμετωπίζει το 14,9% (ΕΕ: 6,3%). Στην υγεία, και οι 13 ελληνικές περιφέρειες καταγράφουν υψηλότερα ποσοστά ανικανοποίητων αναγκών για ιατρική εξέταση από οποιαδήποτε άλλη περιφέρεια της ΕΕ.
Ο μήνας που δεν βγαίνει δεν διαβάζει δείκτες
Όταν εννέα στους δέκα δηλώνουν ότι δυσκολεύονται, καμία αναβάθμιση δεν φτάνει μέχρι το ράφι του σούπερ μάρκετ. Ο ψηφοφόρος δεν ρωτά πού βρίσκεται η οικονομία της χώρας. Ρωτά πού βρίσκεται η δική του. Και όταν το ενοίκιο τρώει σχεδόν το μισό εισόδημα, η απάντηση δεν χρειάζεται διάγραμμα.
Δύο Ελλάδες, ένας ψηφοφόρος
Η κυβέρνηση επικαλείται τις αναβαθμίσεις, το ΠΑΣΟΚ επικαλείται την Eurostat. Και οι δύο λένε κάτι αληθινό. Υπάρχει η Ελλάδα των δεικτών και υπάρχει η Ελλάδα των λογαριασμών. Εκλογές όμως κερδίζει εκείνη που θα πείσει ότι η δική της εκδοχή είναι αυτή που ζει ο κόσμος.
Ο θυμός θέλει διεύθυνση
Η οικονομική πίεση δημιουργεί θυμό, αλλά ο θυμός χρειάζεται αποδέκτη. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πλειονότητα που ζητά αλλαγή και δεν έχει αποφασίσει σε ποιον θα την εμπιστευτεί. Έτσι ο θυμός μένει στον αέρα και καταλήγει σε αποχή, σε ψήφο διαμαρτυρίας ή σε μια πικρή αποδοχή του υπάρχοντος.
Η Eurostat δείχνει ότι η απόσταση ανάμεσα στους δείκτες και στην καθημερινότητα είναι πια πολιτικό γεγονός. Σε μια κοινωνία που πιέζεται τόσο, η ψήφος κρίνεται από το πόσο βγαίνει ο μήνας, όχι από το πόσο καλά διαβάζεται μια έκθεση. Όποιος καταφέρει να γεφυρώσει αυτό το χάσμα, θα κερδίσει την εμπιστοσύνη που σήμερα δεν έχει κανείς.
![]()
