Η εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας και το φιλοσοφικό της λεξιλόγιο αναδεικνύουν την ιστορική σημασία του όρου ον. Ιδιαίτερη σημασία έχει η ουσιαστικοποιημένη μετοχή ουδέτερου γένους του ρήματος ειμί για τους πρώτους Έλληνες φιλοσόφους. Ο όρος όν και στον πληθυντικό όντα δηλώνει τα πραγματικά υπάρχοντα και χρησιμοποιείται ως τεχνικός όρος για τη σύσταση του κόσμου. Η παλαιότερη γνωστή χρήση του όρου αυτού συναντάται στον Αναξίμανδρο τον Μιλήσιο, ο οποίος θεωρεί το άπειρον ως αρχή των όντων. Στη συνέχεια, ο Παρμενίδης ο Ελεάτης τονίζει την έννοια του ον ως το αληθινό και αιώνιο, που αποτελεί τον πυρήνα της σκέψης του.
Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης, οι δύο εξέχοντες φιλόσοφοι της κλασικής ελληνικής αρχαιότητας, επίσης εκμεταλλεύτηκαν το ρήμα ειμί στο φιλοσοφικό τους έργο. Ο Πλάτων χρησιμοποιεί τον όρο όντως όντα για να αναφερθεί στα αληθινά όντα και την ουσία, ενώ ο Αριστοτέλης προσεγγίζει το ον με πολλούς τρόπους, συνδυάζοντας μορφή και ύλη. Η χρήση αυτών των όρων αποκαλύπτει τη βαθιά φιλοσοφική σκέψη των δύο διανοητών και την προχωρημένη κατανόηση της ουσίας της πραγματικότητας.
*Στη φωτογραφία του παρόντος άρθρου, ο Παρμενίδης ο Ελεάτης (β’ μισό του 6ου και α’ μισό του 5ου αιώνα π.Χ.), ένας από τους σκαπανείς του φιλοσοφικού στοχασμού.*
in.gr
