Ανακαλύπτοντας την ηθική διάσταση στον Μαρξ και τον Αριστοτέλη μέσω της κοινωνικής ευδαιμονίας. Στις περισσότερες κωδικοποιήσεις ενός ιστορικού υλισμού που εμπνέεται από τον μαρξισμό, η ηθική θεωρία συνήθως έχει περιορισμένο χώρο. Η βασική θέση του Μαρξ είναι ότι η ιστορία μπορεί να ερμηνευθεί επιστημονικά, κάτι που υποδεικνύει ότι ο επαναστατικός κοινωνικός μετασχηματισμός είναι μια αντικειμενική δυνατότητα. Αυτή η προσέγγιση, ωστόσο, συχνά αγνοεί την ανάγκη να εκληφθεί ο κομμουνισμός ως κανονιστικό πρόταγμα και να κατανοηθεί ως μια δυναμική πραγματικότητα, αντί απλώς ως ένα πρέπει.
Η ιστορία των πολιτικών μορφών και κοινωνικών κινημάτων που συνδέθηκαν με τη μαρξιστική θεωρία δείχνει ότι οι ηθικές αξίες ποτέ δεν απουσίαζαν από τους συμμετέχοντες σε αυτά. Ο Michael Lazarus, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Deakin, τονίζει ότι ο μαρξισμός δεν μπορεί να περιοριστεί απλά στην προγραμματική απαίτηση για κοινή ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, αλλά έχει και μια έντονη ηθική διάσταση που πρέπει να ληφθεί υπόψη.
Το νέο βιβλίο του Lazarus, Απόλυτη ηθική ζωή. Αριστοτέλης, Χέγκελ και Μαρξ, που εκδόθηκε φέτος, ξεκινά με μια κριτική ανάλυση του έργου της Χάνα Άρεντ και τη σύνδεση της πολιτικής ζωής με την έννοια της καλής ζωής. Ο Lazarus υποστηρίζει ότι η ηθική στον Αριστοτέλη, τον Χέγκελ και τον Μαρξ σχετίζεται με ένα όραμα κοινωνικής ευδαιμονίας που υπερβαίνει την ατομική επιλογή.
Η ανάλυση του Lazarus προσδιορίζει την ηθική ζωή ως κατεξοχήν κοινωνική υπόθεση, συνδέοντάς την με την πολεμική του Μαρξ κατά της αστικής πολιτικής οικονομίας. Με αυτή την προσέγγιση, ο Lazarus επαναφέρει την ανάγκη να αναγνωρίσουμε τις ανθρώπινες δυνατότητες και την ουσιαστική δυνατότητα ελευθερίας που εμπεριέχεται στη μαρξική θεωρία.
Εν κατακλείδι, η μελέτη του Lazarus αποτελεί μια προσπάθεια ανανέωσης της μαρξιστικής θεωρίας, προτείνοντας μια νέα οπτική που ενσωματώνει τις ηθικές διαστάσεις της ανθρώπινης κοινωνικότητας και επισημαίνοντας τη σημασία της κριτικής στον σύγχρονο κόσμο.
in.gr
