Η Συμφωνία της Ζυρίχης σηματοδοτεί μια θλιβερή περίοδο στην ιστορία της Κύπρου και του ελληνισμού. Στις 11 Φεβρουαρίου 1959, οι πρωθυπουργοί Ελλάδας και Τουρκίας, Κωνσταντίνος Καραμανλής και Αντνάν Μεντερές, υπέγραψαν τα συμφωνηθέντα στη Ζυρίχη σχετικά με το Κυπριακό Ζήτημα. Στο τέλος του 1958, και παρά την φαινομενικά αδιέξοδη κατάσταση, Ελλάδα και Τουρκία επέδειξαν διαλλακτικότητα, αναζητώντας λύσεις για το Κυπριακό. Οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών, Ευάγγελος Αβέρωφ και Φατίν Ζορλού, συναντήθηκαν αρχικά στη Νέα Υόρκη και στη συνέχεια στο Παρίσι, προτού ανακοινώσουν τη σύγκληση διάσκεψης κορυφής στη Ζυρίχη.
Η διάσκεψη διεξήχθη από 5 έως 11 Φεβρουαρίου 1959 με τη συμμετοχή των πρωθυπουργών και των υπουργών Εξωτερικών των δύο χωρών. Παρά τις έντονες διαφορές απόψεων, η συμφωνία οδήγησε στη δημιουργία ανεξάρτητου κυπριακού κράτους, αποκλείοντας τόσο την ένωση με την Ελλάδα όσο και τη διχοτόμηση του νησιού. Στο πλαίσιο της Συνθήκης Συμμαχίας, συγκροτήθηκε ένα κοινό στρατηγείο με ελληνικές και τουρκικές δυνάμεις, και η Μεγάλη Βρετανία, η Ελλάδα και η Τουρκία δεσμεύτηκαν να εγγυηθούν την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Αξιοσημείωτο είναι ότι η Τουρκία χρησιμοποίησε τη διάταξη της Συνθήκης για να δικαιολογήσει την ένοπλη επέμβαση του 1974. Οι βασικές διατάξεις του Συντάγματος της νεοσύστατης Κυπριακής Δημοκρατίας προέβλεπαν τη συνεργασία Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στην εκτελεστική εξουσία, με εκλεγμένο Ελληνοκύπριο πρόεδρο και Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο.
Στην εφημερίδα Το Βήμα, δημοσιεύθηκε ένα κείμενο του κυπρίου πολιτικού Βάσου Λυσσαρίδη, ο οποίος σχολίασε τις συμφωνίες. Η δήλωση του επισήμανε την αναγκαιότητα της αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας, προειδοποιώντας ότι οι συμφωνίες αυτές νομιμοποίησαν την τουρκική παρουσία στην Κύπρο και προετοίμασαν το έδαφος για μελλοντικές κρίσεις. Η Συμφωνία της Ζυρίχης, παρά την προοπτική ειρηνικής επίλυσης, αποτέλεσε έναν από τους σπόρους της διαρκούς κακοδαιμονίας του κυπριακού ελληνισμού.
in.gr
