Εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει και η μοναξιά, έλεγε ένα σύνθημα στα τέλη της δεκαετίας του 1970, που κυρίως ασκούσε κριτική σε ένα κλίμα υπερπολιτικοποίησης το οποίο ανέδεικνυε τα μεγάλα ζητήματα της διεθνούς πολιτικής, αλλά υποτίμησε τα προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις. Στις μέρες μας, όμως, το πρόβλημα έχει αντιστραφεί και παίρνει τη μορφή της υποτίμησης των γενικότερων ζητημάτων προς όφελος ενός πιο ατομικιστικού προτύπου, συμβατού και με τον ηγεμονικό νεοφιλελευθερισμό. Έτσι, το σύνθημα θα μπορούσε πια να είναι: Εκτός από τη μοναξιά, υπάρχει και ο ιμπεριαλισμός.
Αυτό ακριβώς κάνει ιδιαίτερα ενδιαφέρον το βιβλίο του καθηγητή στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου Σπύρου Σακελλαρόπουλου,
