Ήταν μια σκοτεινή στιγμή στην ιστορία της Γης όταν ένας αστεροειδής στο μέγεθος του Όρους Έβερεστ έπεσε στο Τσιξουλούμπ του σημερινού Μεξικού και εξαφάνισε τα τρία τέταρτα όλων των ζωντανών οργανισμών, ανάμεσά τους και τους δεινόσαυρους.
Η πρόσκρουση θεωρείται ότι προκάλεσε γιγάντιο τσουνάμι, σκότωσε τα πάντα σε ακτίνα χιλιάδων χιλιομέτρων, έφερε σεισμούς σε ολόκληρο τον κόσμο και σκέπασε τον πλανήτη με ένα σύννεφο σκόνης, που οδήγησε σε μακρύ πυρηνικό χειμώνα και σε κύμα μαζικής εξαφάνισης μέσα σε λίγα χρόνια.
Μια νέα μελέτη, όμως, δείχνει ότι η καταστροφή ίσως ήταν πολύ ταχύτερη. Σε παγκόσμιο επίπεδο, όλα μπορεί να σκοτώθηκαν μέσα στις πρώτες μία ή δύο ώρες, λέει ο Μπράντον Τζόνσον του Πανεπιστημίου Purdue στην Ιντιάνα, επικεφαλής της έρευνας που δημοσιεύεται στο Journal of Geophysical Research: Biogeosciences.
Ο Τζόνσον και η ομάδα του υποστηρίζουν ότι η σκόνη που τύλιξε τον πλανήτη λειτούργησε σαν μονωτικό στρώμα, μετατρέποντας ολόκληρη τη Γη σε καμίνι και ψήνοντας ζωντανούς τους δεινοσαύρους.
Οι ερευνητές συνέδεσαν γεωλογικά δεδομένα με προσομοιώσεις της πρόσκρουσης και εκτίμησαν ότι το χτύπημα εξαέρωσε ακαριαία 1.000 κυβικά χιλιόμετρα υλικού, ποσότητα πέντε φορές μεγαλύτερη από προηγούμενες εκτιμήσεις.
Όλο αυτό το υλικό, περίπου 1,6 τρισεκατομμύρια τόνοι, εκτινάχθηκε σε ύψος δεκάδων χιλιάδων χιλιομέτρων και τύλιξε τον πλανήτη. Ένα μέρος των εξαερωμένων πετρωμάτων ψύχθηκε και σχημάτισε σφαιρίδια που άρχισαν να πέφτουν στη Γη σαν μετεωρίτες, θερμάνθηκαν από την τριβή με την ατμόσφαιρα και απελευθέρωσαν θερμότητα.
Προηγούμενες μελέτες υποστήριζαν ότι αυτή η θερμότητα ήταν αρκετή για να σκοτώσει τα περισσότερα ζώα, όχι όμως για να προκαλέσει εκτεταμένες πυρκαγιές.
Σύμφωνα όμως με τη νέα εκτίμηση, η καταστροφή επιδεινώθηκε από το παχύ σύννεφο σκόνης που είχε καλύψει τον πλανήτη, το οποίο λειτούργησε ως μόνωση και εμπόδισε την ακτινοβόληση της θερμότητας στο Διάστημα, περίπου όπως το φαινόμενο του θερμοκηπίου που παγιδεύει θερμότητα στην ατμόσφαιρα.
Λόγω του καλύμματος σκόνης, υπολογίζουν οι ερευνητές, η ζέστη στο επίπεδο του εδάφους έγινε 3,5 φορές πιο έντονη από ό,τι θα ήταν χωρίς αυτό το μονωτικό στρώμα.
Λόγω της λεπτόκοκκης σκόνης, τα ζώα της Κρητιδικής Περιόδου δέχτηκαν 17 φορές τη δόση θερμικής ακτινοβολίας που θα ήταν 100% θανατηφόρα για τους ανθρώπους, δήλωσε ο Τζόνσον.
Η θερμότητα ήταν αρκετή για να βάλει φωτιά στα χόρτα, τις πευκοβελόνες και τους λειχήνες, καθώς και πιθανώς να προκαλέσει άμεση ανάφλεξη του ξύλου, είπε.
Οι πυρκαγιές που ξέσπασαν στον πλανήτη θα ήταν αρκετές για να οδηγήσουν στην εξαφάνιση των περισσότερων οργανισμών της ξηράς.
Για τους θαλάσσιους οργανισμούς, που ήταν προστατευμένοι από τον θανάσιμο παλμό θερμότητας, η καταστροφή εξελίχθηκε πιο αργά.
Όταν τα σφαιρίδια σταμάτησαν να πέφτουν και οι πυρκαγιές άρχισαν να σβήνουν, τα τεράστια σύννεφα σκόνης μπλόκαραν τη θερμότητα του ήλιου για χρόνια ή δεκαετίες και προκάλεσαν πυρηνικό χειμώνα, είπε ο Τζόνσον.
Ως αποτέλεσμα του σκότους, το φυτοπλαγκτόν πέθανε και παρέσυρε μαζί του όλη την τροφική αλυσίδα στους ωκεανούς.
Με άλλα λόγια, η καταστροφή στην ξηρά ήταν σχεδόν ακαριαία, ενώ στη θάλασσα εξελίχθηκε ως αργό μαρτύριο.
Τα πιο σαφή πειστήρια για αυτό το σενάριο δύο φάσεων, είπαν οι ερευνητές, θα ήταν η ανακάλυψη των στρωμάτων τέφρας που άφησαν πίσω τους οι παγκόσμιες πυρκαγιές.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
