Μπορεί να περίμεναν με ανυπομονησία να γίνουν επεισόδια για να κουνήσουν για ακόμη μία φορά το δάχτυλο, αλλά δεν τους βγήκε.
Μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί βγήκαν χθες στους δρόμους, στο πλαίσιο των πανεκπαιδευτικών συλλαλητηρίων που πραγματοποιήθηκαν σε πολλές πόλεις της χώρας, διεκδικώντας ενίσχυση της δημόσιας Παιδείας. Στο επίκεντρο βρέθηκαν η αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για σχολεία και πανεπιστήμια, η κάλυψη των ελλείψεων σε εκπαιδευτικούς, η αναβάθμιση των υποδομών και η βελτίωση των συνθηκών σπουδών. Παράλληλα, οι φοιτητές ανέδειξαν το στεγαστικό πρόβλημα και το αυξημένο κόστος διαβίωσης, ζητώντας μέτρα στήριξης για τη στέγαση, τη σίτιση και τις μετακινήσεις.
Από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη μέχρι την Πάτρα, τον Βόλο, τη Ρόδο, το Ηράκλειο, τα Χανιά και τα Ιωάννινα, χιλιάδες διαδηλωτές συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις. Στην Αθήνα, σύμφωνα με την εκτίμηση της ΕΛ.ΑΣ., συμμετείχαν περίπου 10.000 άτομα, ενώ στη Θεσσαλονίκη περίπου 3.000. Στη συμπρωτεύουσα, μάλιστα, φοιτητές είχαν στήσει από το προηγούμενο βράδυ σκηνές στον πεζόδρομο της Αγίας Σοφίας, διαμαρτυρόμενοι συμβολικά για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στις σπουδές και τη διαβίωσή τους.
Παρά την παρουσία των ΜΑΤ, τα αυξημένα μέτρα της ΕΛ.ΑΣ. και τις προειδοποιήσεις κυβερνητικών στελεχών για «αριστερούς» που επιχειρούν να εκμεταλλευτούν τις κινητοποιήσεις για να αντιπαρατεθούν με την κυβέρνηση, η μεγάλη συμμετοχή δεν συνοδεύτηκε από γενικευμένα επεισόδια. Μαθητές κάθε ηλικίας, φοιτητές και εκπαιδευτικοί διαδήλωσαν ειρηνικά, προβάλλοντας τα αιτήματά τους. Στην Αθήνα, ωστόσο, μετά την ολοκλήρωση της πορείας στην Ομόνοια, σημειώθηκε ένταση, όταν αστυνομικές δυνάμεις επιχείρησαν να διαλύσουν την κινητοποίηση, με χειροβομβίδες κρότου-λάμψης.
Μπορεί να απεύχονται στα λόγια τα επεισόδια, αλλά κάθε φορά που οι κοινωνικές διεκδικήσεις βγαίνουν στον δρόμο, η συζήτηση μετατοπίζεται συχνά από τα αιτήματα στην απειλή της ανομίας. Το αφήγημα αυτό εξυπηρετεί τον διαχωρισμό ανάμεσα στο «εμείς» και το «αυτοί», στην «τάξη» και την «αναρχία», στη «σταθερότητα» και το «χάος».
Μόνο που αυτή η «σταθερότητα» είναι που αναγκάζει τους ανθρώπους να βγουν στον δρόμο για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα και προς απογοήτευσή της, δεν προκάλεσαν κανένα «χάος».
