Μια μεγάλη μορφή της ιστορίας, του πολιτισμού και των τεχνών χάθηκε σήμερα. Η κληρονομιά που αφήνει στην Ελλάδα είναι ανεκτίμητη.
Η Ελένη Αρβελέρ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Αυγούστου 1926. Ο πατέρας της, Νικόλαος Γλύκατζης, έμπορος, και η μητέρα της Καλλιρρόη, το γένος Ψαλτίδη, ήρθαν στην Αθήνα, στη συνοικία του Βύρωνα, ως πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία μετά τη «Μεγάλη Καταστροφή».
Σε ηλικία 6 ετών, εκφωνεί τους πρώτους της πολιτικούς λόγους στη γειτονιά της, διαβάζοντας μια εφημερίδα ανάποδα υπέρ του Βενιζέλου. Εντάσσεται στην Αντίσταση σε ηλικία 14 ετών, το 1942, στη συνοικία της στον Βύρωνα, όπου είναι υπεύθυνη για τη μεταφορά μηνυμάτων.
Ολοκλήρωσε τις δευτεροβάθμιες σπουδές της στο 4ο Γυμνάσιο Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας). Αμέσως μετά τον πόλεμο, η τότε βασίλισσα Φρειδερίκη προσλαμβάνει την Ελένη Αρβελέρ ως γραμματέα του ιδρύματος που δημιούργησε για τα σπίτια των άπορων παιδιών, παραβλέποντας τις πολιτικές της απόψεις.
Η Ελένη Αρβελέρ μεταβαίνει στο Παρίσι το 1953 για να συνεχίσει τις σπουδές της στην École des Hautes Études, όπου ανακηρύσσεται Διδάκτωρ Ιστορίας το 1960. Το 1956 γνωρίζει τον Jacques Ahrweiler, τον οποίο παντρεύεται το 1957.
Το 1964, γεννά την κόρη της Μαρί-Ελέν και ανακηρύσσεται Διδάκτωρ Γραμμάτων το 1966. Εξελέγη καθηγήτρια βυζαντινής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης το 1967 και διετέλεσε διευθύντρια του τμήματος Ιστορίας και πρόεδρος της επιτροπής έρευνας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (1969-1970).
Ως η πρώτη γυναίκα πρύτανης της Ακαδημίας και καγκελάριος των Πανεπιστημίων του Παρισιού (1982-1989), κατείχε επίσης σημαντικές θέσεις σε διεθνείς οργανισμούς και ιδρύματα. Διετέλεσε πρόεδρος του Αμερικανικού Μουσείου Τέχνης και του Κέντρου Ζορζ Πομπιντού, ενώ ήταν αντεπιστέλλον μέλος αρκετών ακαδημιών.
Ήταν επίτιμη διδάκτωρ σε πλήθος πανεπιστημίων, όπως του Λονδίνου, του Χάρβαρντ και του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
