Με χρηματοδότηση ύψους 500.000 ευρώ από ευρωπαϊκούς πόρους, μπαίνει σε τροχιά υλοποίησης ένα σημαντικό έργο πολιτιστικής προστασίας και ανάδειξης στο ιστορικό κέντρο της Κομοτηνής. Η Περιφέρεια ΑΜΘ ενέταξε στο Πρόγραμμα «Ανατολική Μακεδονία και Θράκη 2021-2027» την Πράξη που αφορά το Βυζαντινό Κάστρο Κομοτηνής, με στόχο τη διάσωση, την αναβάθμιση και την καθολική προσβασιμότητα ενός από τα σημαντικότερα μνημεία της περιοχής.
Το έργο υλοποιείται μέσω της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ροδόπης και εντάσσεται στον ευρύτερο στρατηγικό σχεδιασμό της Περιφέρειας για την ενίσχυση της πολιτιστικής ταυτότητας και την ανάπτυξη βιώσιμου πολιτιστικού τουρισμού στη Ροδόπη. Η χρηματοδότηση προέρχεται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ) και εντάσσεται στην προτεραιότητα «Ολοκληρωμένη Χωρική Ανάπτυξη στην Περιφέρεια ΑΜΘ», ενισχύοντας έμπρακτα τη διαφύλαξη της πολιτιστικής κληρονομιάς.
Το έργο προβλέπει ένα εκτεταμένο πλέγμα παρεμβάσεων για την προστασία, αποκατάσταση και λειτουργική αναβάθμιση του εμβληματικού μνημείου της Κομοτηνής. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται συμπληρώσεις και αποκαταστάσεις σε πύργους του Κάστρου (Π3, Π4, Π9 και Π11), καθώς και η ολοκλήρωση της αρχαιολογικής έρευνας και η στερέωση του βυζαντινού λουτρού. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στην καθολική προσβασιμότητα, με την πρόβλεψη ηλεκτρικού αναβατορίου για ΑμεΑ στον πύργο Π4 και την παραγωγή σύγχρονου πληροφοριακού υλικού.
Ο περιφερειάρχης Χριστόδουλος Τοψίδης τόνισε ότι «με τη συγκεκριμένη πράξη διασφαλίζουμε την προστασία του κάστρου, αναβαθμίζουμε την επισκεψιμότητά του και το καθιστούμε προσβάσιμο σε όλους, ενισχύοντας παράλληλα τον πολιτιστικό τουρισμό και τη βιώσιμη ανάπτυξη στη Ροδόπη».
Το αρχαιότερο μνημείο της Κομοτηνής
Το φρούριο και βυζαντινό τείχος της Κομοτηνής αποτελεί το μεγαλύτερο και αρχαιότερο μνημείο της πόλης, χτισμένο περί τον 4ο αι. μ.Χ. για στρατηγικούς λόγους. Η πόλη οχυρώθηκε με τείχος, κτισμένο με λίθους και ισχυρά κεραμοκονία, και είχε συνολικά δεκαέξι πύργους, εκ των οποίων οι δώδεκα ήταν ορθογωνικοί.
Με την πάροδο των αιώνων, χάρη στην προστασία που πρόσφερε, το τείχος έγινε πόλος έλξης για τους πληθυσμούς της περιοχής. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των εισβολών, υπήρξε μερική καταστροφή του κάστρου και η κατάσταση επιδεινώθηκε με τη δράση των Βουλγάρων το 1910.
