Συνεχίζονται οι έρευνες για το τραγικό δυστύχημα στην Πάρο, όπου ένα 4χρονο αγοράκι πνίγηκε σε πισίνα beach bar.
Οι Αρχές καλούνται να απαντήσουν πώς συνέβη το περιστατικό και αν υπήρξε αμέλεια στην επίβλεψη του παιδιού από τους γονείς, αν υπήρχε ναυαγοσώστης και αν η πισίνα διέθετε τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας.
Το νομοθετικό πλαίσιο που καθορίζει ουσιαστικά τις συνθήκες ασφαλείας, την εκπαίδευση που πρέπει να έχει ο ναυαγοσώστης ή ο επόπτης ασφαλείας, όπως ονομάζεται, είναι αρκετά παλιό. Θα έλεγα ότι είναι του 1973.
Βασικό ερώτημα παραμένει και το γιατί το παιδί δεν έγινε αντιληπτό πριν εντοπιστεί μέσα στο νερό χωρίς τις αισθήσεις του.
Υπενθυμίζεται ότι ο άνθρωπος που ανέσυρε το 4χρονο παιδί από την πισίνα ήταν ο μπάρμαν του beach bar.
Ο εισαγγελέας που έχει αναλάβει την υπόθεση θα μελετήσει τη δικογραφία και θα αποδώσει ευθύνες στους τρεις κατηγορούμενους, πατέρα, μητέρα και ιδιοκτήτη της επιχείρησης. Σημαντικό ρόλο στην απόφασή του θα παίξει το βιντεοληπτικό υλικό από τον χώρο, μέσα από το οποίο θα διαπιστωθεί αν το παιδί διέλαθε της προσοχής των γονέων του και ήταν μόνο του με την αδελφή του, χωρίς επίβλεψη, αλλά και πού βρισκόταν ο ναυαγοσώστης, που ήταν υποχρεωμένη η επιχείρηση να έχει.
Αν και ο 69χρονος ιδιοκτήτης του beach bar εμφανίζεται δηλωμένος και ως ναυαγοσώστης, οι Αρχές εξετάζουν αν διέθετε την απαιτούμενη δυνατότητα και τη νόμιμη άδεια για την άσκηση των συγκεκριμένων καθηκόντων, καθώς και αν βρισκόταν στο σημείο την κρίσιμη στιγμή.
Ο αντιπρόεδρος αστυνομικών υπαλλήλων Αθήνας, Νίκος Ρήγας, μίλησε στο MEGA για την υπόθεση.
Πλέον έχει αποφανθεί η Δικαιοσύνη. Συνελήφθησαν οι γονείς και ο ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου μπαρ. Αφέθηκαν ελεύθεροι βέβαια και θα γίνει τακτική δικάσιμος. Είναι ένα περιστατικό ακόμα από τους πολλούς που έχουμε πνιγμούς. Είχαμε πρόσφατα και αν θυμάστε και άλλο παιδί έξι ετών το οποίο διέφυγε της προσοχής της μητέρας του, η οποία είχε πάει σε ένα σπίτι για να καθαρίσει.
Γιατί δεν είναι μόνο οι πισίνες από τα ξενοδοχεία, είναι και οι ιδιωτικές πισίνες και εκεί υπάρχουν παιδάκια και εξετάζονται βασικά αν έχουν ληφθεί όλα τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν. Δηλαδή αν υπάρχει ναυαγοσώστης, αν υπάρχει απινιδωτής, αν υπάρχουν τα μέσα πρώτων βοηθειών σε μια τέτοια περίπτωση. Πού ήταν οι γονείς, αν διέφυγε της προσοχής το παιδί και για ποιο λόγο. Και βέβαια αν το beach bar είχε όλα τα μέτρα περίφραξης της πισίνας. Πάντως, χάνουμε δυστυχώς κάθε χρόνο πολλές ζωές και στη θάλασσα από πνιγμούς και δυστυχώς και στις πισίνες που υποτίθεται είναι ένας χώρος πιο ελεγχόμενος και πιο προσωπικός μπορεί να πει κανείς, υπογράμμισε.
Η ψυχολόγος Βασιλένα Σταυροπούλου τοποθετήθηκε επί του θέματος αναφορικά με τις ευθύνες και το ψυχολογικό βάρος ενός τέτοιου τραγικού γεγονότος.
Είναι από τις περιπτώσεις αυτές που δυστυχώς η ευθύνη συνυπάρχει με το πένθος, με την απώλεια. Και καταλαβαίνετε ότι αυτό είναι πάρα πολύ σκληρό, γιατί ένα μικρό παιδάκι έχει χάσει τη ζωή του υπό συνθήκες οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί. Από την πλευρά μου αυτό που χρειάζεται να πω γιατί μας παρακολουθούν και άλλοι γονείς είναι ότι έχουμε πολύ συγκεκριμένες οδηγίες ακόμα και από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας αναφορικά με την εποπτεία παιδιών μηδέν έως τέσσερα. Αυτό που είπε ο κύριος Ρήγας προηγουμένως ότι ακόμα και μεγαλύτερα παιδιά ηλικίας έξι ετών και οχτώ ετών το βλέπουμε κάποιες φορές κινδυνεύουν γιατί μπορεί να έχουν καταναλώσει τροφή όχι στο προαπαιτούμενο χρονικό διάστημα και βλέπουμε ότι μπορεί να επέλθει ένας πνιγμός.
Οπότε καταλαβαίνετε ότι είναι σαν να αφήνουμε ένα παιδί στο δρόμο και να του λέμε πέρασε το δρόμο. Είναι αναγκαστική η εποπτεία κοντά στο νερό γιατί το παιδί δεν μπορεί να έχει την ευθύνη του εαυτού του. Ξέρετε, ένα παιδάκι αυτής της ηλικίας δίνει την εντύπωση πολλές φορές όντας ζωηρό, ότι μπορεί να ειδοποιήσει αν υπάρξει κάποιος πνιγμός, ότι υπάρχει η δυνατότητα να το προλάβει κάποιος. Όμως ο πνιγμός είναι σχετικά αθόρυβος, είναι σιωπηλός. Οπότε καταλαβαίνετε ότι όσο πιο συνεχής και προσηλωμένη είναι η εποπτεία από ενήλικες, τόσο λιγότερες είναι οι πιθανότητες ένα παιδάκι να κινδυνεύσει. Και για να κινδυνεύσει ένα παιδί, δεν είναι μόνο το να πέσει στο νερό, γιατί ένα παιδί εύκολα αυτής της ηλικίας μπορεί να διαφύγει από την προσοχή ενός ενήλικα. Το θέμα όμως είναι το χρονικό διάστημα που θα μεσολαβήσει από τη στιγμή που θα μπει μέσα σε μια επικίνδυνη κατάσταση, μέχρι τη στιγμή που θα το εντοπίσει ο ενήλικας και θα παρέμβει.
Ο ιατροδικαστής Δημήτρης Γαλεντέρης εξήγησε: Εγώ θέλω να σταθώ σε δύο σημεία. Αφενός ότι είναι αθόρυβοι οι πνιγμοί στην πισίνα, όσο και αν φαίνεται περίεργο, πραγματικά η βύθιση και η παραμονή του παιδιού κάτω από το νερό είναι συνήθως αθόρυβη. Δηλαδή δεν το παίρνει χαμπάρι κανένας. Αλλά το σημαντικότερο είναι το εξής. Ο πνιγμός στο γλυκό νερό είναι εντελώς διαφορετικός από τον πνιγμό στο αλμυρό νερό. Εδώ πρέπει να δώσουμε πολύ μεγάλη βάση γιατί ο θάνατος επέρχεται πάρα πολύ πιο γρήγορα, διότι ο μηχανισμός του πνιγμού είναι εντελώς διαφορετικός σε σχέση με αυτό, με αυτό της θάλασσας. Όσες φορές μου έχει δοθεί η ευκαιρία δημόσια, πραγματικά σημειώνω και υπογραμμίζω ότι θέλει πολύ μεγάλη προσοχή η πισίνα. Η πισίνα είναι ένας χώρος ο οποίος είναι ιδιαίτερος και εάν δεν προσέξουμε ο θάνατος μπορεί να έρθει πολύ γρήγορα.
Δύο είναι τα χαρακτηριστικά της πισίνας και του παιδιού. Αυτός ο συνδυασμός. Αφενός ο πνεύμονας και οι αεραγωγοί είναι πάρα πολύ μικροί, με αποτέλεσμα να υπάρχει πολύ εύκολα η διακοπή της αναπνοής. Αφετέρου, το γλυκό νερό μπορεί να προκαλέσει το θάνατο πάρα πολύ γρήγορα και ο θάνατος αυτός να μην είναι αναστρέψιμος.
Άρα είναι πάρα πολύ επικίνδυνη η παρουσία του παιδιού εντός μιας πισίνας. Έχει να κάνει με το αλάτι, με την ώσμωση βασικά. Γιατί διαφορετικά μετακινείται το νερό όταν είναι αλμυρό μέσα στο πνεύμονα και διαφορετικά όταν είναι γλυκό.
Ο Παναγιώτης Πασχαλάκης, πρόεδρος και ιδρυτής του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Safe Water Sports, από την πλευρά του ανέφερε:
Αναμφισβήτητα πρόκειται για μεγάλη θλίψη για την οικογένεια και για όλους το να θρηνούμε σήμερα την απώλεια ενός μικρού παιδιού και μάλιστα σε συνθήκες τέτοιες που νομίζω ότι όλοι καταλαβαίνουμε ότι θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί ένας τέτοιος, μια τέτοια απώλεια. Νομίζω ότι τα τελευταία πέντε χρόνια από τις καταμετρήσεις που έχουν γίνει υπάρχουν συστηματικά ένας αριθμός ανθρώπων, όχι μεγάλος βεβαίως όσο στη θάλασσα, αλλά σημαντικός, γιατί συμβαίνει ακριβώς σε πισίνες κατά κύριο λόγο ξενοδοχείων. Έχουμε ουσιαστικά 20 άτομα στην τελευταία πενταετία τα οποία χάνουν τη ζωή τους σε ουσιαστικά στα εσωτερικά ύδατα, όπως το λέμε εμείς, δηλαδή σε πισίνες, πισίνες, λίμνες και ποτάμια. Βέβαια, το νούμερο στη θάλασσα είναι πάρα πολύ μεγάλο και είναι 370 άτομα το χρόνο. Το 50% όμως από αυτά ακριβώς γίνεται σε κολυμβητικές δεξαμενές ξενοδοχείων ή γενικότερα έτσι εγκαταστάσεων όπως είναι το beach bar η συγκεκριμένη περίπτωση και είναι ένα φαινόμενο το οποίο επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και σίγουρα υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να γίνουν για το κομμάτι αυτό, τόνισε χαρακτηριστικά.
Κοιτάξτε για τα παιδιά ακριβώς όπως αναφέρθηκε κιόλας, τα οποία είναι μικρής ηλικίας, δηλαδή κάτω των πέντε ετών, προφανώς η επιτήρηση και η προσοχή των γονιών είναι το πιο σημαντικό. Είναι κάτι το οποίο συμβαίνει πάρα πολύ γρήγορα. Ο πνιγμός δηλαδή σαν γεγονός. Επομένως, χρειάζεται ακριβώς αυτό και το μισό λεπτό καμιά φορά να είναι δυστυχώς ένας χρόνος ο οποίος μπορεί να επιφέρει αυτή την απώλεια. Όσον αφορά στις μεγαλύτερες ηλικίες, επειδή παρατηρείται και σε παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας, το πιο σημαντικό είναι νομίζω να υπάρχει επάρκεια κολυμβητικής δεξιότητας στα παιδιά. Είναι κάτι το οποίο εμείς συστηματικά προσπαθούμε να πετύχουμε και σε συνεργασία με το υπουργείο Παιδείας. Να υπάρχει δηλαδή σε όλα τα σχολεία, σε όλα τα δημόσια σχολεία της χώρας το ελάχιστο δυνατό επίπεδο εκμάθησης, δηλαδή της κολυμβητικής δεξιότητας, έτσι ώστε να είμαστε σίγουροι ότι κανένα παιδί το οποίο είναι σε μικρή ηλικία δεν θα κινδυνέψει ποτέ στο υδάτινο περιβάλλον της χώρας μας, πρόσθεσε.
Το νομοθετικό πλαίσιο που καθορίζει ουσιαστικά τις συνθήκες ασφαλείας, την εκπαίδευση που πρέπει να έχει ο ναυαγοσώστης ή ο επόπτης ασφαλείας, όπως ονομάζεται, είναι αρκετά παλιό. Θα έλεγα ότι είναι του 1973. Είναι κάτι το οποίο πρέπει σίγουρα να αναβαθμιστεί και να εκσυγχρονιστεί, γιατί υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να αλλάξουν.
Σύμφωνα με τον κ. Πασχαλάκη όσον αφορά στις πισίνες των κολυμβητικών των ξενοδοχείων, όλος ο κανονισμός άλλαξε το 2020, οπότε και θεσπίστηκε για πρώτη φορά ότι αυτός που επιτηρεί τις πισίνες θα είναι ναυαγοσώστης από ειδική σχολή ναυαγοσωστικής με πτυχίο είτε ναυαγοσώστη πισίνας είτε ναυαγοσώστη θάλασσας.
Έγινε υποχρεωτική η παρουσία του στην πισίνα καθ’ όλη τη λειτουργία της. Φανταστείτε ότι δεν υπήρχε τέτοια υποχρέωση στο παρελθόν. Όσον αφορά όμως στο κομμάτι των πισινών των κολυμβητικών δεξαμενών εκτός ξενοδοχείων, έχει μείνει το πλαίσιο του 1973, που είναι νόμος του υπουργείου Υγείας και δεν προβλέπει, προσέθεσε.
Ο κ. Ρήγας σε αυτό το σημείο ανέφερε: Και υπάρχει και, αν μου επιτρέπετε, υπάρχει και ωράριο λειτουργίας της πισίνας και καθ’ όλη τη διαδικασία λειτουργίας της πισίνας υπάρχει ο ναυαγοσώστης. Όταν δεν υπάρχει ναυαγοσώστης πρέπει να υπάρχει ειδική ένδειξη που να λέει ότι δεν υπάρχει πλέον ναυαγοσώστης.
Εκείνη την ώρα πρέπει να περιφράσσεται η πισίνα ώστε να μην μπορεί κάποιος να πάει να πέσει μέσα. Το νερό δεν φεύγει. Αλλά να πούμε ξεκάθαρα ότι τώρα πλέον όντως βλέπουμε ναυαγοσώστες σε πολλές περιπτώσεις. Συμφωνώ με τους αριθμούς που χάνουμε περίπου 400 άτομα το χρόνο από πνιγμούς θάλασσας. Και η πισίνα όμως είναι εξίσου επικίνδυνη ιδιαίτερα για τα παιδιά.
Συμπληρωματικά, η κ. Σταυροπούλου στάθηκε στο κομμάτι της επαγρύπνησης. Αρχικά είναι στο γονέα, είναι στο φροντιστή, είναι σε αυτόν που αναλαμβάνει να συνοδεύσει το παιδί στο νερό, είτε είναι θάλασσα είτε είναι πισίνα. Να πω ότι πολλές φορές βλέπουμε να συμβαίνει το μοιραίο ακριβώς επειδή υπάρχει αυτή η σκέψη ότι αν συμβεί κάτι θα το καταλάβω. Αν συμβεί κάτι θα το πάρω είδηση και τις περισσότερες φορές από αυτές που όντως συμβαίνει κάτι, όλο αυτό γίνεται πάρα πολύ γρήγορα και τελικά τα αντανακλαστικά μας είναι πολύ μειωμένα συγκριτικά με αυτό που συμβαίνει εκείνη την ώρα σε ένα παιδάκι που πνίγεται. Οπότε λέω ότι η επαγρύπνηση είναι στο φροντιστή. Ακριβώς γιατί εάν κάποιος πρέπει να παρέμβει, αν κάποιος από τους λουόμενους, αν κάποιος ναυαγοσώστης θα πρέπει να ειδοποιηθεί τις περισσότερες φορές και μέχρι να ειδοποιηθεί είναι τελικά πολύ αργά. Σκεφτείτε ότι οι οδηγίες που έχουμε ακόμα και από την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής είναι ότι σε αυτές τις ηλικίες θέλουμε το παιδί κοντά στο νερό να είναι σε απόσταση του χεριού μας, δηλαδή το χέρι μας ανοιγμένο σε διάταση. Είναι αυτή η απόσταση που πρέπει να είναι το παιδί όταν είναι κοντά σε νερό.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
