Την ώρα που παράγοντες του αθλητισμού φέρονται να στήνουν αγώνες, νέοι άνθρωποι δολοφονούνται και η δικαιοσύνη παραμένει απούσα.
Σκοτωνόμαστε για μια φανέλα, πλακωνόμαστε στους δρόμους, κλείνουμε ραντεβού θανάτου και αντιμετωπίζουμε τον οπαδό της αντίπαλης ομάδας σαν εχθρό. Κι όλα αυτά για το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, για ένα γκολ, ένα καλάθι, μια νίκη. Τι γίνεται, όμως, όταν το ίδιο το αποτέλεσμα που υπερασπιζόμαστε με τόσο πάθος βρίσκεται υπό αμφισβήτηση; Όταν αποκαλύπτεται ότι πίσω από το παιχνίδι ενδέχεται να κρύβονται συναλλαγές και συμφέροντα;
Η αναβολή της εκδίκασης της υπόθεσης δολοφονίας του Άλκη Καμπανού και οι δικαστικές εξελίξεις γύρω από τις καταγγελίες για χειραγώγηση αγώνων στο ελληνικό μπάσκετ φέρνουν ξανά στην επιφάνεια μια εξοργιστική αντίφαση. Άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στο όνομα της οπαδικής τους ταυτότητας, την ώρα που πρόσωπα του αθλητισμού ελέγχονται για υποθέσεις που απειλούν να τινάξουν στον αέρα την αξιοπιστία των διοργανώσεων.
Ο 19χρονος Άλκης δολοφονήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 2022 στη Χαριλάου, επειδή βρέθηκε στο στόχαστρο μιας επίθεσης με οπαδικά κίνητρα. Στις 23 Οκτωβρίου, η δίκη στο Εφετείο Θεσσαλονίκης διακόπηκε για τις 27 Νοεμβρίου. Η μητέρα του αποχώρησε από το δικαστήριο μιλώντας για τον πόνο που εξακολουθεί να βιώνει. Και δεν είναι η μόνη οικογένεια που αναγκάστηκε να αποχαιρετήσει το παιδί της εξαιτίας μιας αντιπαλότητας που δεν θα έπρεπε ποτέ να ξεπεράσει τα όρια της εξέδρας.
Ο κατάλογος των νεκρών μεγαλώνει, οι ανακοινώσεις κατά της βίας επαναλαμβάνονται και οι υποσχέσεις για την αντιμετώπισή της επιστρέφουν μετά από κάθε τραγωδία. Την ίδια στιγμή, όμως, ο ελληνικός αθλητισμός βρίσκεται αντιμέτωπος με μια υπόθεση που γεννά σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο οι αγώνες διεξάγονται με καθαρούς όρους.
Στο επίκεντρο της δικαστικής έρευνας για το λεγόμενο Basketgate βρίσκονται έξι πρόσωπα, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος της ΕΟΚ, Βαγγέλης Λιόλιος, καθώς και εν ενεργεία και πρώην διαιτητές. Οι κατηγορίες αφορούν, μεταξύ άλλων, φερόμενη χειραγώγηση αγώνων και δωροδοκία.
Κι εδώ βρίσκεται το παράλογο της υπόθεσης. Ο φίλαθλος μπορεί να τσακωθεί, να τραυματιστεί ή ακόμη και να σκοτωθεί για μια ομάδα, πιστεύοντας ότι υπερασπίζεται την τιμή και την ιστορία της. Κάποιοι, όμως, που βρίσκονται κοντά στην εξουσία του αθλητισμού κατηγορούνται ότι ενδέχεται να επιχείρησαν να επηρεάσουν την έκβαση αγώνων για δικό τους όφελος. Αν οι καταγγελίες αποδειχθούν, τότε τι ακριβώς υπερασπίζονται όλοι εκείνοι που είναι έτοιμοι να πιαστούν στα χέρια για μια νίκη;
Δεν είναι όλα τα παιχνίδια στημένα ούτε κάθε οπαδική σύγκρουση οργανώνεται από παράγοντες. Όμως, η τοξική οπαδική κουλτούρα, η οποία μετατρέπει τις ομάδες σε στρατόπεδα και τους φιλάθλους σε αντιπάλους ζωής και θανάτου, βολεύει όσους θέλουν να διατηρούν την επιρροή τους χωρίς να λογοδοτούν. Ο κόσμος διχάζεται, οι δρόμοι γίνονται πεδία μάχης και η ουσία χάνεται πίσω από τις φωνές της εξέδρας.
Ο αθλητισμός θα έπρεπε να είναι χαρά, όχι φόβος. Και σίγουρα δεν αξίζει να πεθαίνει κανείς γι’ αυτόν. Γιατί, τελικά, δεν υπάρχει μεγαλύτερη κοροϊδία από το να σκοτώνεσαι ή να σαπίζεις στο ξύλο για ένα αποτέλεσμα, την ώρα που κάποιοι ενδέχεται να παίζουν το δικό τους παιχνίδι μακριά από τα μάτια της εξέδρας. Οι ομάδες δεν αξίζουν ανθρώπινες ζωές και κανένας παράγοντας δεν αξίζει να έχει οπαδούς πρόθυμους να σκοτωθούν για τα συμφέροντά του.
