Η αύξηση του κόστους δανεισμού στενεύει τα δημοσιονομικά περιθώρια των ανεπτυγμένων οικονομιών, επαναφέροντας τις ανησυχίες για νέες αναταράξεις γύρω από το δημόσιο χρέος. Ανάλυση του Economist εστιάζει στη Γαλλία, στη Βρετανία και στην Ιταλία, με το Παρίσι να εμφανίζεται ως η πιο ευάλωτη περίπτωση.
Η άνοδος των αποδόσεων των κρατικών ομολόγων σημαίνει μεγαλύτερες δαπάνες για τόκους και ακριβότερη αναχρηματοδότηση παλαιότερων δανείων. Οι πιέσεις αυτές προστίθενται στα ήδη υψηλά ελλείμματα και στις αυξανόμενες χρηματοδοτικές ανάγκες των κυβερνήσεων.
Σύμφωνα με την ανάλυση, το δημόσιο χρέος των μεγάλων ανεπτυγμένων οικονομιών, ως ποσοστό του ΑΕΠ, έχει σχεδόν διπλασιαστεί σε σχέση με τις αρχές του αιώνα. Παράλληλα, η γήρανση του πληθυσμού, οι γεωπολιτικές εντάσεις και οι υψηλές τιμές ενέργειας επιβαρύνουν περαιτέρω τους προϋπολογισμούς.
Οι οικονομίες που δέχονται τις μεγαλύτερες πιέσεις
Η Γαλλία συγκεντρώνει τη μεγαλύτερη ανησυχία, καθώς συνδυάζει υψηλό δημοσιονομικό έλλειμμα, αυξημένο κόστος δανεισμού και πολιτική αβεβαιότητα. Ο Economist τη χαρακτηρίζει τον πιο αδύναμο κρίκο μεταξύ των χωρών που εξετάζει.
Στη Βρετανία, η σταθεροποίηση του δημόσιου χρέους παραμένει δύσκολη, ενώ η Ιταλία εξακολουθεί να είναι εκτεθειμένη λόγω του μεγέθους του χρέους της, το οποίο η ανάλυση τοποθετεί περίπου στο 129% του ΑΕΠ.
Πιο συγκρατημένη δημοσιονομική εικόνα παρουσιάζουν η Γερμανία, οι σκανδιναβικές χώρες και η Ελβετία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ιαπωνία αντιμετωπίζουν επίσης σημαντικές προκλήσεις, αλλά, κατά την ίδια εκτίμηση, διατηρούν προς το παρόν ορισμένα περιθώρια διαχείρισης των κινδύνων.
Γιατί η Γαλλία προβληματίζει την Ευρωζώνη
Οι πολιτικές δυσκολίες στη Γαλλία περιορίζουν τη δυνατότητα εφαρμογής μέτρων περιστολής των δαπανών, την ώρα που το έλλειμμα παραμένει υψηλό.
Η επιφυλακτικότητα των επενδυτών αποτυπώνεται στις υψηλότερες αποδόσεις που απαιτούν για τα γαλλικά ομόλογα σε σύγκριση με τα γερμανικά.
Εάν η εμπιστοσύνη των αγορών υποχωρήσει περαιτέρω, το κόστος χρηματοδότησης θα μπορούσε να αυξηθεί ακόμη περισσότερο, ενισχύοντας τις πιέσεις για αναζήτηση στήριξης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Λόγω του μεγέθους της γαλλικής οικονομίας, μια τέτοια εξέλιξη θα είχε επιπτώσεις ευρύτερα στην Ευρωζώνη.
Τα όρια των κεντρικών τραπεζών
Ο Economist υπογραμμίζει ότι οι παρεμβάσεις των κεντρικών τραπεζών δεν μπορούν να αντικαθιστούν διαρκώς τη δημοσιονομική προσαρμογή.
Σύμφωνα με την ανάλυση, η σταθεροποίηση του χρέους προϋποθέτει περιορισμό των ελλειμμάτων και αξιόπιστο μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, με τις κυβερνήσεις να αναλαμβάνουν το πολιτικό κόστος των επιλογών τους.
Χωρίς μια τέτοια στρατηγική, οι αυξημένες δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους κινδυνεύουν να περιορίσουν ακόμη περισσότερο τις διαθέσιμες επιλογές οικονομικής πολιτικής και να ενισχύσουν την πιθανότητα νέων αναταράξεων στις αγορές.
