Από τους σημαντικούς Ιταλούς σκηνοθέτες, ο Ετόρε Σκόλα υπήρξε ένας από τους πλέον αγαπημένους δημιουργούς για τους σινεφίλ και ειδικά για αυτούς που αγάπησαν το μεγάλο, αλλοτινών εποχών, ιταλικό σινεμά. Μία κινηματογραφία που μετά τον πόλεμο άκμασε, δημιούργησε σχολή και έφερε τον περίφημο ιταλικό νεορεαλισμό. Μας χάρισε ανυπέρβλητες στιγμές συγκίνησης, χαράς, σκέψης, προβληματισμού, γέλιου και πανέμορφων εικόνων.
Μαθητής του μεγάλου δάσκαλου Βιτόριο ντε Σίκα, ο Ετόρε Σκόλα διακρίνεται για την κοφτερή ματιά του, τις ανυποχώρητες ιδέες του, καθώς και για τη σκηνοθετική του δεινότητα, που τιμήθηκε πάμπολλες φορές, με βραβεία στις Κάννες, στη Βενετία, στο Βερολίνο και σε όλο τον κόσμο.
Συμπληρώνοντας δέκα χρόνια από τον θάνατό του (19 Ιανουαρίου 2016), είναι ευκαιρία να θυμηθούμε γιατί ο Σκόλα εντάχθηκε ανάμεσα στους κορυφαίους Ιταλούς και Ευρωπαίους σκηνοθέτες. Ο Σκόλα είχε την τύχη να συνεργαστεί με ιερά τέρατα της υποκριτικής: Βιτόριο Γκάσμαν, Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Σοφία Λόρεν, Ούγκο Τονιάτσι, Αλμπέρτο Σόρντι και άλλους.
Ο Ετόρε Εούπλιο Εμίντιο Σκόλα γεννήθηκε στο Αβελίνο στις 10 Μαΐου 1931 και λίγα χρόνια μετά θα μετακομίσει μαζί με την οικογένειά του στη Ρώμη, όπου θα ολοκληρώσει τις σπουδές του. Σε ηλικία 15 χρόνων άρχισε να σχεδιάζει γελοιογραφίες, τις οποίες δημοσίευε στα χιουμοριστικά περιοδικά Marc’Aurelio και Il Travaso delle Idee. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου της Ρώμης και άρχισε να γράφει σενάρια για ιταλικές κωμωδίες, ενώ δημιούργησε και αρκετά σκετς που ερμήνευσε ο Αλμπέρτο Σόρντι.
Το ντεμπούτο του στη σκηνοθεσία έγινε το 1964 με το σπονδυλωτό φιλμ «Αν μου Επιτρέπεται να Μιλήσουμε για Γυναίκες», ενώ το 1968 γυρίζει την κωμωδία με τον μακρόσυρτο τίτλο «Θα Καταφέρουν οι Ήρωές μας να Βρουν τον Φίλο τους που Εξαφανίστηκε Μυστηριωδώς στην Αφρική», η οποία γνώρισε μεγάλη επιτυχία.
Αφού γυρίσει ορισμένες καλές ταινίες και συμμετάσχει στη φημισμένη κωμική σάτιρα «Τα Τέρατα», το 1969 θα παρουσιάσει την έξοχη αστυνομική κωμωδία «Αντόνιο Πέπε, Επιθεωρητής Τμήματος», με τον Ούγκο Τονιάτσι. Μία πικρή ηθογραφία της αστικής διαφθοράς, επικεντρωμένη στα σεξουαλικά αμαρτήματα των μεγαλοαστών. Την ίδια χρονιά γυρίζει και το ξεκαρδιστικό «Δράμα Ζηλοτυπίας», με την Μόνικα Βίτι και τον Τζιανκάρλο Τζανίνι, δίνοντας την ευκαιρία στον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι να κερδίσει το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών.
Η χρυσή δεκαετία της καριέρας του, το ’70, περιλαμβάνει τρία αριστουργήματα, με το υπέροχο πολιτικό δράμα «Είχαμε αγαπηθεί τόσο», το οποίο ανατρέχει τριάντα χρόνια μετά τον πόλεμο, εξετάζοντας τη ζωή τριών παρτιζάνων.
Το 1976 θα παρουσιαστεί στο φεστιβάλ των Καννών το ανεπανάληπτο φιλμ «Βίαιοι, Βρώμικοι και Κακοί», με έναν αξιοθρήνητο Νίνο Μανφρέντι. Η ταινία αναδεικνύει μοναδικά την ανθρώπινη ανηθικότητα, συνδυάζοντας κωμωδία και νεορεαλισμό.
Η πιο φημισμένη ταινία του, «Μια Ξεχωριστή Μέρα», βγήκε το 1977 και εξερευνά μία απρόσμενη φιλία σε μία εργατική πολυκατοικία της Ρώμης, κατά την επίσκεψη του Χίτλερ το 1938. Η ταινία κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας και ήταν υποψήφια για δυο Όσκαρ.
Αν και ο Σκόλα συνέχισε να γυρίζει αξιόλογες ταινίες μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000, το 1980 κλείνει τον κύκλο των σπουδαίων του ταινιών με την κωμωδία «Ταράτσα», που ασκεί κριτική στην αστική τάξη.
Ο Ετόρε Σκόλα, που είχε παντρευτεί τη σεναριογράφο Τζιλιόλα Φαντόνι και είχε αποκτήσει δυο κόρες, θα πεθάνει το 2016, αφήνοντας πίσω του ένα αξιαγάπητο και πολύτιμο έργο.
