Για πολλές ώρες, ένα μεγάλο μέρος της Αττικής βρέθηκε αντιμέτωπο με μια έντονη οσμή που θύμιζε αέριο, προκαλώντας ανησυχία σε κατοίκους κυρίως των νοτίων προαστίων και του παραλιακού μετώπου.
Από τη Νέα Σμύρνη, την Καλλιθέα και το Παλαιό Φάληρο μέχρι τον Άλιμο, τη Γλυφάδα και τον Πειραιά, οι αναφορές ήταν συνεχείς, με τις Αρχές να κινητοποιούνται χωρίς ωστόσο να μπορούν να δώσουν άμεση και καθαρή απάντηση για την προέλευση του φαινομένου.
Και εδώ ακριβώς ξεκινά το πρόβλημα. Όχι μόνο επειδή υπήρξε μια έντονη και ανεξήγητη οσμή σε κατοικημένες περιοχές. Αλλά επειδή οι πολίτες έμειναν για ώρες με την αγωνία, χωρίς να γνωρίζουν τι πραγματικά συμβαίνει, αν υπάρχει κίνδυνος και ποια οδηγία πρέπει να ακολουθήσουν.
Οι έλεγχοι σε δίκτυα φυσικού αερίου, υποδομές και πλοία δεν έδειξαν μέχρι στιγμής διαρροή ή βλάβη, ενώ το Λιμενικό τέθηκε σε επιφυλακή στον Σαρωνικό. Παρ’ όλα αυτά, το ερώτημα παραμένει: από πού προήλθε η οσμή που αναστάτωσε τόσες περιοχές;
Το «δεν βρέθηκε κάτι» μπορεί να είναι τεχνικά καθησυχαστικό. Πολιτικά, όμως, δεν είναι αρκετό. Διότι όταν μια ολόκληρη περιοχή ανησυχεί για πιθανή διαρροή αερίου, η Πολιτεία δεν μπορεί απλώς να ψάχνει σιωπηλά. Οφείλει να ενημερώνει γρήγορα, καθαρά και υπεύθυνα.
Ποιος λέει στον πολίτη τι να κάνει; Να ανοίξει ή να κλείσει τα παράθυρα; Να βγει έξω ή να μείνει μέσα; Να τηλεφωνήσει κάπου ή να περιμένει την επόμενη ανεπίσημη διαρροή πληροφοριών;
Το περιστατικό δεν είναι μόνο ζήτημα τεχνικής διερεύνησης. Είναι και ζήτημα εμπιστοσύνης. Γιατί όταν οι Αρχές κινητοποιούνται, αλλά η κοινωνία παραμένει στο σκοτάδι, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο η μυρωδιά. Είναι και η αίσθηση ότι, για ακόμη μία φορά, ο κρατικός μηχανισμός τρέχει πίσω από τα γεγονότα.
Και κάπως έτσι, το λεγόμενο «επιτελικό κράτος» βρέθηκε ξανά αντιμέτωπο με ένα απλό αλλά κρίσιμο ερώτημα: όταν κάτι συμβαίνει σε πραγματικό χρόνο, υπάρχει κάποιος που μπορεί να δώσει πραγματική απάντηση;
Μέχρι στιγμής, πάντως, η απάντηση στην οσμή της Αττικής παραμένει άγνωστη. Και αυτό, από μόνο του, μυρίζει πρόβλημα.
