Η προσφορά της Μαρίας Πλυτά στον ελληνικό κινηματογράφο ήταν αδιαμφισβήτητα σημαντική, όταν αυτός μπουσουλούσε και προσπαθούσε να σταθεί όρθιος, σε εποχές που οι μηχανές κολλούσαν, οι φωτισμοί γινόντουσαν με λάμπες ή ρεφλεκτέρ, τα σκηνικά από αυτοσχεδιασμούς μαραγκών, το κόστος του φιλμ μπορούσε να φάει τον προϋπολογισμό μιας ταινίας και όλα γινόντουσαν με θυσίες και εμπνεύσεις δημιουργικών ανθρώπων. Ήταν, όμως, σημαντικότερη η κοινωνική και πολιτισμική συνεισφορά της, καθώς έβγαλε τη γυναίκα από το περιθώριο της σκηνοθεσίας.
Το όνομά της, ωστόσο, θα μείνει, εν αντιθέσει με τους συναδέλφους της εποχής της, σε μεγάλο βαθμό ιδιαιτέρως αγνοημένο, παρά τις προσπάθειες των τελευταίων ετών, με τη συγγραφή βιβλίων για το έργο της και της συμβολής της στο σινεμά. Όσο κι αν φαίνεται σήμερα περίεργο, ο πρώτος λόγος που δεν γνώρισε την αναγνώριση που της έπρεπε, οφείλεται στο ότι ήταν γυναίκα.
Η Μαρία Πλυτά, που χάσαμε πριν από 20 χρόνια, στις 4 Μαρτίου του 2006, στον κινηματογράφο θα ασχοληθεί και με την παραγωγή, το σενάριο, το μοντάζ, θα γυρίσει συνολικά 17 ταινίες, απ’ τις οποίες αρκετές είχαν και μεγάλη εμπορική επιτυχία, θα γράψει δυο μυθιστορήματα και θεατρικά έργα και φυσικά δεν θα χάσει ποτέ τον τίτλο της Πρώτης Ελληνίδας Σκηνοθέτριας, αλλά και ακόμη μία πρωτιά, στο τέλος του βίου της, καθώς υπήρξε η πρώτη καλλιτέχνιδα στην οποία απονεμήθηκε τιμητική σύνταξη.
Θα γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη στις 26 Νοεμβρίου του 1915, για να έχει την τύχη να γνωρίσει ένδοξες στιγμές της ελληνικής ιστορίας και την καταραμένη ατυχία, να γνωρίσει δικτατορίες, πολέμους, κατοχή, κοινωνικές αναταραχές, λογοκρισία και εν πολλοίς το υποτιμητικό βλέμμα των ανδρών. Λίγο μετά την κατοχή, θα εκδοθούν δύο μυθιστορήματά της, τα «Δεμένα φτερά» και «Οι Αλυσίδες», ενώ τότε δεν είχε καμία άλλη επαφή με το σινεμά εκτός απ’ την αγάπη της ως θεατής.
