Στο κυβερνητικό επιτελείο πρόσεξαν –και μάλιστα ιδιαίτερα– τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται το θέμα της συνταγματικής αναθεώρησης ακόμη και από μέσα που παραδοσιακά κινούνται στον ευρύτερο συντηρητικό χώρο.
Όχι μετωπικά, αλλά με προσεκτικά διατυπωμένες επισημάνσεις που αφήνουν αιχμές για υπερβολικές προσδοκίες και πολιτική υπερφόρτωση μιας διαδικασίας που, όπως υπενθυμίζεται, δεν λύνει από μόνη της παθογένειες.
Το μήνυμα που διαβάστηκε πίσω από τις γραμμές είναι σαφές: πολλά από όσα παρουσιάζονται ως «συνταγματικά εμπόδια» είναι στην πραγματικότητα ζητήματα πολιτικής βούλησης και θεσμικής συμπεριφοράς. Με άλλα λόγια, δεν αρκεί να αλλάξουν οι κανόνες, αν συνεχίσει να εφαρμόζεται η ίδια κουλτούρα.
Και κάπως έτσι, στο παρασκήνιο ακούγεται ολοένα και πιο συχνά ότι η αναθεώρηση, για να πετύχει, ίσως χρειάζεται λιγότερο στόμφο και περισσότερη αυτοσυγκράτηση. Γιατί αλλιώς, το ρίσκο δεν είναι μόνο η απουσία συναίνεσης, αλλά να φανεί ότι το Σύνταγμα σηκώνει βάρη που δεν του αναλογούν.
