Η αλήθεια είναι ότι στο κυβερνητικό επιτελείο δεν ενοχλούνται απλώς. Ενοχλούνται… στοχευμένα.
Γιατί όταν ένας πρώην πρωθυπουργός δεν περιορίζεται σε ρόλο θεσμικής φωτογραφίας, αλλά επιλέγει ρόλο πολιτικού σχολιαστή με σαφή ακροατήριο, τότε το πράγμα παύει να είναι “εσωκομματική μουρμούρα” και αποκτά χαρακτηριστικά στρατηγικής απειλής.
Στο Μαξίμου διαβάζουν πια κάθε παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά όχι ως προσωπική άποψη, αλλά ως πολιτικό σήμα. Όχι προς το κέντρο. Προς τα δεξιά έδρανα – μέσα και έξω από τη Βουλή. Και κυρίως προς εκείνους που νοσταλγούν πιο «καθαρά» μηνύματα στα εθνικά.
Η λέξη «πατριωτισμός» επιστρέφει στο εσωτερικό της παράταξης σαν μετοχή με έντονες διακυμάνσεις. Και το ενδιαφέρον δεν είναι ποιος τη λέει πιο δυνατά. Είναι ποιος θεωρεί ότι του ανήκει.
Συνεργάτες του πρωθυπουργού επιμένουν πως δεν θα μείνει τίποτα αναπάντητο. Το νέο δόγμα δεν είναι «ηρεμία και ενότητα», αλλά «θεσμικότητα με αιχμές». Με απλά λόγια: καμία δήλωση δεν θα περνά χωρίς πολιτικό αντίλογο. Ειδικά όταν αφορά εθνική γραμμή ή κυβερνητική στρατηγική.
Την ίδια ώρα, στο σαμαρικό περιβάλλον, το κλίμα δεν θυμίζει οπισθοχώρηση. Αντιθέτως. Κρατούν χαμηλά το οργανωτικό θερμόμετρο – κανείς δεν βιάζεται να μιλήσει για νέο φορέα – αλλά ανεβάζουν τον πολιτικό τόνο. Η λογική; Παρουσία χωρίς ρήξη. Τουλάχιστον όχι ακόμα.
Γαλάζιοι βουλευτές παρακολουθούν αμήχανα. Κανείς δεν θέλει δημόσια σύγκρουση δύο πρώην και νυν ενοίκων του ίδιου κτιρίου εξουσίας. Όμως στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις, η ανησυχία είναι εμφανής: όσο η λέξη «δεξιό ακροατήριο» ακούγεται πιο συχνά από τη λέξη «κεντρώα διεύρυνση», η ισορροπία λεπταίνει.
Και εδώ είναι το ζήτημα: αν πρόκειται για πολιτικό ξεκαθάρισμα, θα είναι ιδεολογικό. Αν πρόκειται για στρατηγική πίεσης, θα είναι διαρκείας. Σε κάθε περίπτωση, η περίοδος της σιωπηρής συνύπαρξης τελειώνει.
Στο μεταξύ, η κυβέρνηση θα συνεχίσει να μιλά για σταθερότητα. Ο πρώην πρωθυπουργός για κατεύθυνση. Και η παράταξη θα καλείται να αποφασίσει αν μπορεί να σηκώσει και τα δύο – ή αν κάποια στιγμή θα χρειαστεί να διαλέξει.
Παραπολιτικά, φυσικά.
