Πέθανε σε ηλικία 74 ετών ο ιστορικός τέχνης Ντένης Ζαχαρόπουλος, μια προσωπικότητα διεθνούς εμβέλειας στα Γράμματα και τις Τέχνες, με σημαντική παρουσία ως επιμελητής εκθέσεων και συνεργάτης μουσείων και πολιτιστικών θεσμών στην Ευρώπη και την Αμερική.
Ο Ντένης Ζαχαρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952 και ξεκίνησε τις σπουδές του στη μουσική και την ιστορία της μουσικής στο Ωδείο Αθηνών. Στη συνέχεια πήγε στη Γαλλία, όπου σπούδασε φιλολογία και αισθητική στο Πανεπιστήμιο της Αιξ-αν-Προβάνς και κοινωνιολογία της τέχνης στην Ανωτάτη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών στο Παρίσι. Στις μεταπτυχιακές του σπουδές ασχολήθηκε με την ιστορία και τη θεωρία της τέχνης, από το 1980 έως το 1985.
Κατά τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 δίδαξε σε αρκετά ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά ιδρύματα, μεταξύ των οποίων η Ανωτάτη Σχολή Εικαστικών Τεχνών της Γενεύης, το Le Magasin – Centre National d’Art Contemporain της Γκρενόμπλ, η Rijksacademie van Beeldende Kunsten στο Άμστερνταμ και η Hochschulle fur Kunst und Gestaltung της Βέρνης.
Εκλέχτηκε ομότιμος καθηγητής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βιέννης και διευθυντής του Ινστιτούτου Σύγχρονης Τέχνης της ίδιας Ακαδημίας, ενώ από το 2002 δίδαξε ιστορία της τέχνης και μουσειολογία στο Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου του Αιγαίου, στη Μυτιλήνη.
Υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, διευθυντής του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης και Πολιτισμού και Πάρκου Γλυπτικής, Domaine de Kerguehennec στη Βρετάνη από το 1992 έως το 1999, συνδιευθυντής της Documenta IX του Κάσσελ το 1992 και επίτροπος του Γαλλικού Περιπτέρου στην 48η Μπιενάλε της Βενετίας το 1999. Είχε επίσης διατελέσει σύνεδρο μέλος της επιτροπής διεθνούς πολιτιστικής πολιτικής του υπουργείου Εξωτερικών της Γαλλίας, σύμβουλος της Επιτροπής Αναγνώρισης Ανωτάτων Διπλωμάτων Καλών Τεχνών του Ομοσπονδιακού Συνεδρίου Δημόσιας Εκπαίδευσης της Ελβετίας, Γενικός Επιθεωρητής Καλών Τεχνών του υπουργείου Πολιτισμού της Γαλλίας, σύμβουλος και σύνεδρο μέλος της Εθνικής Συλλογής Σύγχρονης Τέχνης της Γαλλίας και μέλος της Επιτροπής Εκθέσεων του Υπουργείου Πολιτισμού της Ισπανίας.
Επιμελήθηκε και οργάνωσε πολυάριθμες εκθέσεις σε μουσεία και κέντρα τέχνης σε Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία, Ιταλία, Ελλάδα, Αυστρία, Βέλγιο, Ισπανία, Ολλανδία, Μαυροβούνιο και τις ΗΠΑ, ενώ υπήρξε συντονιστής του Ελληνικού Μήνα στο Λονδίνο την περίοδο 1975-1976, στο Institute of Contemporary Arts.
Ως κριτικός τέχνης συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά και δημοσίευσε βιβλία, άρθρα, καταλόγους, δοκίμια και μελέτες για τη σύγχρονη τέχνη, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την άρτε πόβερα, την τοιχογραφία, την αναπαράσταση, την αρχιτεκτονική, το τοπίο, τον ήχο, την ιστορία της τέχνης, τη μεθοδολογία, την ιστορία των θεσμών, την κριτική της τέχνης, καθώς και σημαντικό αριθμό μονογραφιών για σύγχρονους και ιστορικούς καλλιτέχνες. Είχε δώσει διαλέξεις και είχε συμμετάσχει, διευθύνει και οργανώσει συνέδρια σε πολλά μουσεία, ιδρύματα και πανεπιστήμια στην Ευρώπη και την Αμερική.
Είχε τιμηθεί για το έργο του από πολλές ευρωπαϊκές χώρες και είχε αναγορευθεί Επίτιμος Διδάκτωρ της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας.
