Σύνδεση ανάμεσα στη διαβίωση κοντά σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις ρύπανσης του νερού και σε αυξημένο κίνδυνο για μια σπάνια κινητική διαταραχή εντόπισε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Neurology» της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας. Η πάθηση ονομάζεται προϊούσα υπερπυρηνική παράλυση (PSP) και ανήκει στις νευροεκφυλιστικές νόσους που είναι γνωστές ως άτυπος παρκινσονισμός.
Στην έρευνα συμμετείχαν περισσότερα από 500.000 άτομα στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα οποία οι ερευνητές με επικεφαλής την Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ παρακολούθησαν έως και για 25 χρόνια. Στο διάστημα αυτό, 221 άτομα εμφάνισαν PSP, ενώ για κάθε έναν ασθενή επιλέχθηκαν δέκα άτομα χωρίς τη νόσο, αντιστοιχισμένα ως προς ηλικία και φύλο.
Με βάση τις διευθύνσεις κατοικίας των συμμετεχόντων το 2007, οι ερευνητές εξέτασαν πόσο κοντά ζούσαν σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις που ανέφεραν εκπομπές ρύπων, όπως μονάδες επεξεργασίας λυμάτων, μονάδες εντατικής υδατοκαλλιέργειας, χημικές βιομηχανίες και θερμοηλεκτρικούς σταθμούς. Από τη μελέτη αποκλείστηκαν όσοι είχαν μείνει στη συγκεκριμένη διεύθυνση για λιγότερο από έναν χρόνο.
Η ανάλυση κάλυψε έξι κατηγορίες ρύπων: βαρέα μέταλλα, χλωριωμένους διαλύτες, φυτοφάρμακα, έμμονους οργανικούς ρύπους, καθώς και άλλους οργανικούς και ανόργανους ρύπους. Αφού λήφθηκαν υπόψη παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο και το μορφωτικό επίπεδο, όσοι ζούσαν κοντά σε εγκαταστάσεις που εξέπεμπαν φυτοφάρμακα είχαν 66% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν PSP σε σχέση με όσους δεν ζούσαν κοντά σε τέτοιες εγκαταστάσεις.
Όσοι κατοικούσαν κοντά σε εγκαταστάσεις που εξέπεμπαν ανόργανους ρύπους, όπως ο φώσφορος, το άζωτο και οι φθοριούχες ενώσεις, είχαν 60% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν τη νόσο. Για όσους ζούσαν κοντά σε εγκαταστάσεις που εξέπεμπαν οργανικούς ρύπους, όπως το βενζόλιο και το αιθυλοβενζόλιο, οι πιθανότητες εμφάνισης PSP ήταν αυξημένες κατά 52%.
Για όσους κατοικούσαν κοντά σε εγκαταστάσεις που εξέπεμπαν βαρέα μέταλλα, όπως ο μόλυβδος, ο υδράργυρος και το κάδμιο, η αντίστοιχη αύξηση ήταν 38%. Οι ερευνητές δεν διαπίστωσαν συσχέτιση ανάμεσα στους χλωριωμένους διαλύτες ή τους έμμονους οργανικούς ρύπους και την εμφάνιση PSP.
Βρέθηκαν επίσης ενδείξεις ότι ο κίνδυνος εμφάνισης PSP μειωνόταν όσο μεγάλωνε η απόσταση από τις εγκαταστάσεις που ρύπαιναν το νερό, έως και περίπου τα δέκα χιλιόμετρα, ενώ και η διάρκεια της διαμονής κοντά στις ρυπογόνες εγκαταστάσεις φάνηκε να παίζει ρόλο. Η μελέτη είχε όμως περιορισμούς, καθώς δεν υπήρχαν πλήρη στοιχεία για το εργασιακό ιστορικό των συμμετεχόντων και έτσι δεν εξετάστηκε η έκθεσή τους σε ρύπους στον χώρο εργασίας.
Επιπλέον, πολλές βιομηχανικές εγκαταστάσεις εξέπεμπαν περισσότερες από μία κατηγορίες ρύπων, κάτι που δεν επέτρεψε στους ερευνητές να απομονώσουν την επίδραση κάθε κατηγορίας ξεχωριστά. Οι επιστήμονες διευκρινίζουν ότι η μελέτη δεν αποδεικνύει πως η εγγύτητα σε εγκαταστάσεις που ρυπαίνουν το νερό προκαλεί την ασθένεια, αλλά δείχνει συσχέτιση. Υπογραμμίζουν επίσης ότι ο συνολικός κίνδυνος εμφάνισης PSP παραμένει χαμηλός, ανεξάρτητα από τον τόπο κατοικίας.
Μ. Κουζινοπούλου
ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ
