Τραμπ, Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ στο ίδιο τραπέζι: Μια νέα προσπάθεια διαμόρφωσης της παγκόσμιας τάξης και το πυρηνικό διακύβευμα

Τραμπ, Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ στο ίδιο τραπέζι: Μια νέα προσπάθεια διαμόρφωσης της παγκόσμιας τάξης και το πυρηνικό διακύβευμα

Η ιστορική τριμερής συνάντηση στη Σεντζέν της Κίνας, η διακήρυξη για την ειρήνη, οι πυρηνικοί εξοπλισμοί και η διπλωματική στρατηγική της Κίνας. Τι συμφωνήθηκε πραγματικά και ποια κρίσιμα ζητήματα έμειναν εκτός συζήτησης;

Γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ασκούμενος Δικηγόρος     

Στις 19 Νοεμβρίου 2026, στη Σεντζέν της Κίνας, πραγματοποιήθηκε μία συνάντηση με ιδιαίτερη γεωπολιτική και ιστορική σημασία. Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, και ο πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, βρέθηκαν για πρώτη φορά στο ίδιο τραπέζι σε επίσημη τριμερή συνάντηση, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (APEC).

Η συνάντηση διήρκεσε περίπου μιάμιση ώρα και ολοκληρώθηκε με την έκδοση κοινής διακήρυξης για την ειρήνη και τη διεθνή ασφάλεια. Το γεγονός και μόνο ότι οι ηγέτες των τριών ισχυρότερων πυρηνικών δυνάμεων κάθισαν μαζί και συζήτησαν ζητήματα που αφορούν την παγκόσμια ασφάλεια αποτελεί μια εξέλιξη που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Ωστόσο, πίσω από τις δηλώσεις περί ειρήνης και συνεργασίας, υπάρχουν σημαντικά πολιτικά και νομικά ζητήματα. Η συνάντηση δεν κατέληξε σε συγκεκριμένη συμφωνία αφοπλισμού, δεν έδωσε λύση στον πόλεμο της Ουκρανίας και δεν περιέλαβε ορισμένα από τα σημαντικότερα πυρηνικά μέτωπα του πλανήτη. Αντιθέτως, ανέδειξε τις διαφορετικές επιδιώξεις των τριών ηγετών και, κυρίως, την προσπάθεια της Κίνας να εδραιώσει τη θέση της ως κεντρικός παράγοντας στη διαμόρφωση της νέας διεθνούς πραγματικότητας.

Η συνάντηση των τριών ηγετών και η κοινή διακήρυξη

Η συνάντηση στη Σεντζέν δεν ήταν μία απλή διπλωματική επαφή. Για πρώτη φορά, οι ηγέτες των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας συμμετείχαν σε επίσημη τριμερή διαδικασία, με αντικείμενο ζητήματα διεθνούς ασφάλειας, πυρηνικών εξοπλισμών, ενέργειας και διεθνούς συνεργασίας. Το αποτέλεσμα ήταν η έκδοση μιας κοινής διακήρυξης τεσσάρων βασικών σημείων, η οποία περιλαμβάνει τις ακόλουθες κατευθύνσεις:

Πρώτον, πυρηνική ασφάλεια και μη διάδοση. Οι τρεις ηγέτες επαναβεβαίωσαν ότι ένας πυρηνικός πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί και δεν πρέπει ποτέ να διεξαχθεί. Παράλληλα, συμφώνησαν να διατηρήσουν διάλογο με σκοπό τη μείωση των πυρηνικών κινδύνων και την αποτροπή της διάδοσης των πυρηνικών όπλων.

Δεύτερον, μεταρρύθμιση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Συμφώνησαν στην ανάγκη προώθησης μεταρρυθμίσεων, ώστε ο ΟΗΕ να μπορεί να ανταποκρίνεται αποτελεσματικότερα στις σύγχρονες διεθνείς προκλήσεις και να εκπληρώνει την αποστολή του για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας.

Τρίτον, ενεργειακή ασφάλεια. Οι τρεις χώρες υπογράμμισαν τη σημασία της σταθερότητας των διεθνών ενεργειακών ροών και συμφώνησαν στην αύξηση της παραγωγής και της προμήθειας διυλισμένων πετρελαϊκών προϊόντων προς όφελος των χωρών διεθνώς.

Τέταρτον, κυριαρχία κρατών και διεθνής δικαιοσύνη. Η διακήρυξη έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην αρχή της κρατικής συναίνεσης και στον σεβασμό των ασυλιών των κρατικών αξιωματούχων, επισημαίνοντας ότι το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και παρόμοιοι διεθνείς οργανισμοί δεν πρέπει να καταχρώνται τη δικαιοδοσία τους.

Παρά τη βαρύτητα των παραπάνω διατυπώσεων, πρέπει να επισημανθεί ότι δεν ανακοινώθηκε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα εφαρμογής, ούτε συμφωνήθηκαν δεσμευτικοί ποσοτικοί στόχοι για τον περιορισμό των πυρηνικών οπλοστασίων. Η διακήρυξη αποτελεί πρωτίστως ένα πολιτικό πλαίσιο συνεννόησης και όχι μια νέα διεθνή συνθήκη αφοπλισμού. Επομένως, η σημασία της βρίσκεται περισσότερο στη βούληση των τριών δυνάμεων να διατηρήσουν έναν δίαυλο επικοινωνίας παρά στην επίτευξη άμεσων και συγκεκριμένων αποτελεσμάτων.

Το πυρηνικό ζήτημα: Η πρόταση του Σι Τζινπίνγκ και η διπλωματική στρατηγική της Κίνας

Ίσως το σημαντικότερο σημείο της συνάντησης ήταν η συζήτηση για τα πυρηνικά όπλα. Ο Κινέζος πρόεδρος, Σι Τζινπίνγκ, σύμφωνα με τις δηλώσεις που μεταδόθηκαν από τα κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης, υποστήριξε ότι τα πυρηνικά όπλα θα πρέπει να απαγορευθούν συνολικά και να καταστραφούν πλήρως, με τελικό στόχο τη δημιουργία ενός κόσμου απαλλαγμένου από αυτά. Χαρακτήρισε, μάλιστα, τα πυρηνικά όπλα ως «δαμόκλειο σπάθη» που απειλεί την ανθρωπότητα.

Η συγκεκριμένη τοποθέτηση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, εάν εξεταστεί υπό το πρίσμα της πραγματικής κατανομής της πυρηνικής ισχύος στον πλανήτη. Σήμερα, εννέα κράτη διαθέτουν πυρηνικά όπλα. Πρόκειται για τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία, την Κίνα, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ινδία, το Πακιστάν, το Ισραήλ και τη Βόρεια Κορέα.

Ωστόσο, η κατανομή των πυρηνικών οπλοστασίων δεν είναι ισομερής. Η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν μακράν τα μεγαλύτερα αποθέματα πυρηνικών κεφαλών στον κόσμο. Σύμφωνα με εκτιμήσεις που δημοσίευσε το Reuters, η Ρωσία διαθέτει περίπου 5.420 πυρηνικές κεφαλές και οι Ηνωμένες Πολιτείες περίπου 3.708, ενώ το κινεζικό οπλοστάσιο εκτιμάται ότι έχει ήδη ξεπεράσει τις 600 κεφαλές και συνεχίζει να αυξάνεται. Αυτή η διαφορά μεγέθους έχει καθοριστική σημασία για την ερμηνεία της κινεζικής στάσης. Ο Σι Τζινπίνγκ εμφανίζεται να υποστηρίζει την πλήρη κατάργηση των πυρηνικών όπλων, την ίδια στιγμή που η Κίνα διατηρεί ένα αισθητά μικρότερο οπλοστάσιο από τις δύο άλλες δυνάμεις και συνεχίζει να ενισχύει τις πυρηνικές της δυνατότητες.

Εδώ προκύπτει ένα ενδιαφέρον διπλωματικό παράδοξο. Η Κίνα προβάλλει την αρχή της πλήρους πυρηνικής κατάργησης, αλλά η πραγματική πολιτική των εξοπλισμών της δεν έχει ακόμη κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Θα μπορούσε, λοιπόν, να υποστηριχθεί ότι η συγκεκριμένη τοποθέτηση αποτελεί μια διπλωματική κίνηση υψηλής στρατηγικής. Με την επίκληση του γενικού στόχου της παγκόσμιας πυρηνικής κατάργησης, ο Κινέζος πρόεδρος μεταφέρει το βάρος της συζήτησης κυρίως στις δύο χώρες που διαθέτουν τα μεγαλύτερα πυρηνικά αποθέματα, δηλαδή στις ΗΠΑ και τη Ρωσία.

Με άλλα λόγια, η Κίνα εμφανίζεται ως υποστηρικτής ενός κόσμου χωρίς πυρηνικά όπλα, ενώ οι δύο μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις καλούνται να αναλάβουν το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για τον περιορισμό τους. Η συγκεκριμένη ερμηνεία δεν αποδεικνύει ότι αυτή ήταν η πρόθεση του Κινέζου προέδρου. Αποτελεί, όμως, μια εύλογη γεωπολιτική ανάγνωση της διαπραγματευτικής θέσης που επέλεξε να προβάλει. Αξίζει, μάλιστα, να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ παραδέχθηκε μετά τη συνάντηση ότι η επίτευξη συμφωνίας για τον περιορισμό των πυρηνικών όπλων θα είναι εξαιρετικά δύσκολη, επισημαίνοντας ότι είναι ψυχολογικά και πολιτικά δύσκολο για έναν ηγέτη να αποδεχθεί τη σημαντική μείωση ενός τόσο ισχυρού στρατηγικού αποθέματος.

Το νομικό πλαίσιο: Μπορεί πράγματι να επιτευχθεί παγκόσμιος πυρηνικός αφοπλισμός;

Η συζήτηση για την κατάργηση των πυρηνικών όπλων δεν αποτελεί απλώς πολιτική επιθυμία. Έχει συγκεκριμένη βάση στο διεθνές δίκαιο. Κεντρικό ρόλο διαδραματίζει η Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons – NPT), η οποία τέθηκε σε ισχύ το 1970 και αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους διεθνείς μηχανισμούς ελέγχου των πυρηνικών εξοπλισμών. Η Συνθήκη στηρίζεται σε τρεις βασικούς πυλώνες: τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, την ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας και τον πυρηνικό αφοπλισμό.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το άρθρο 6, σύμφωνα με το οποίο τα συμβαλλόμενα κράτη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να επιδιώκουν καλόπιστα διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό της πυρηνικής κούρσας εξοπλισμών και την επίτευξη πυρηνικού αφοπλισμού, καθώς και για μια συνθήκη γενικού και πλήρους αφοπλισμού υπό αυστηρό και αποτελεσματικό διεθνή έλεγχο. Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι άγνωστο στη διεθνή έννομη τάξη. Αντιθέτως, η υποχρέωση επιδίωξης του πυρηνικού αφοπλισμού έχει ήδη αναγνωριστεί σε διεθνές συμβατικό επίπεδο. Το πρόβλημα βρίσκεται στην εφαρμογή της.

Η ύπαρξη μιας διεθνούς συνθήκης δεν σημαίνει ότι τα κράτη υποχρεούνται να εγκαταλείψουν μονομερώς και άμεσα τα πυρηνικά τους οπλοστάσια. Απαιτείται μια συνολική διαδικασία διαπραγματεύσεων, με αμοιβαιότητα, επαλήθευση, μηχανισμούς ελέγχου και εγγυήσεις ασφαλείας. Επιπλέον, η κατάργηση των πυρηνικών όπλων δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο με μια πολιτική δήλωση τριών ηγετών. Προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των κρατών που διαθέτουν πυρηνικά όπλα, καθώς και τη δημιουργία ενός διεθνούς μηχανισμού που θα διασφαλίζει ότι κανένα κράτος δεν θα διατηρεί κρυφά ή θα αναπτύσσει εκ νέου τέτοιες δυνατότητες.

Ενδεικτικό της δυσκολίας του εγχειρήματος είναι ότι η τελευταία μεγάλη συμφωνία περιορισμού των στρατηγικών πυρηνικών όπλων μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, η New START, έληξε τον Φεβρουάριο του 2026. Έτσι, οι δύο μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις βρίσκονται πλέον χωρίς το συγκεκριμένο διμερές πλαίσιο περιορισμών. Η συγκυρία καθιστά ακόμη πιο σημαντική την έναρξη ουσιαστικών διαπραγματεύσεων, αλλά ταυτόχρονα αποδεικνύει πόσο δύσκολη είναι η επίτευξη πραγματικής συμφωνίας.

Η απουσία της Βόρειας Κορέας και το πρόβλημα των υπόλοιπων πυρηνικών δυνάμεων

Υπάρχει, ωστόσο, ένα ακόμη ζήτημα που δεν πρέπει να το παραλείψουμε. Στη συνάντηση της Σεντζέν συμμετείχαν οι ηγέτες των τριών μεγαλύτερων πυρηνικών δυνάμεων, όχι όμως όλοι οι ηγέτες των κρατών που διαθέτουν πυρηνικά όπλα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Βόρεια Κορέα, η οποία έχει αναπτύξει πυρηνικό οπλοστάσιο και συνεχίζει να ενισχύει τις στρατιωτικές και πυραυλικές της δυνατότητες. Ο σημερινός Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, έχει συναντηθεί στο παρελθόν με τον Βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ουν, σε ένα διπλωματικό κλίμα ασυνήθιστα θετικό για τις σχέσεις των δύο χωρών. Οι συναντήσεις τους στη Σιγκαπούρη το 2018, στο Ανόι το 2019 και στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη μεταξύ Βόρειας και Νότιας Κορέας το 2019 δημιούργησαν προσδοκίες για μια πιθανή συμφωνία αποπυρηνικοποίησης.

Ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις δεν οδήγησαν σε ουσιαστική συμφωνία και το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας συνεχίστηκε. Παράλληλα, η Βόρεια Κορέα διατηρεί στενές σχέσεις με την Κίνα και έχει ενισχύσει σημαντικά τη στρατιωτική συνεργασία της με τη Ρωσία τα τελευταία χρόνια. Εδώ ανακύπτει ένα εύλογο ερώτημα: Πώς μπορεί να υπάρξει πραγματικός παγκόσμιος πυρηνικός αφοπλισμός, εάν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων δεν συμμετέχουν όλες οι χώρες που διαθέτουν τέτοια όπλα;

Η ίδια η κοινή διακήρυξη των τριών ηγετών δεν περιέλαβε καμία ειδική αναφορά στο πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας ή στην αποπυρηνικοποίηση της κορεατικής χερσονήσου. Αυτό είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, δεδομένου ότι η αποτροπή της πυρηνικής διάδοσης αποτέλεσε έναν από τους βασικούς στόχους που διακηρύχθηκαν στη συνάντηση. Είναι σαφές ότι η Κίνα και η Ρωσία διαθέτουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν σημαντικά τις εξελίξεις στην περιοχή, λόγω των σχέσεων τους με την Πιονγκγιάνγκ. Συνεπώς, οποιαδήποτε σοβαρή προσπάθεια πυρηνικού αφοπλισμού θα πρέπει να περιλαμβάνει και τη Βόρεια Κορέα, ανεξάρτητα από τις πολιτικές δυσκολίες που συνεπάγεται μια τέτοια διαδικασία. Άλλωστε, η πυρηνική ασφάλεια δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται επιλεκτικά. Δεν αρκεί να συζητούν οι ισχυρότερες δυνάμεις τον περιορισμό των δικών τους οπλοστασίων, εάν την ίδια στιγμή άλλες πυρηνικές χώρες παραμένουν εκτός οποιασδήποτε ουσιαστικής διαδικασίας.

Ουκρανία και Ευρώπη: Οι απόντες από το τραπέζι των αποφάσεων

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα στοιχεία της συνάντησης ήταν η απουσία οποιασδήποτε συγκεκριμένης αναφοράς στον πόλεμο της Ουκρανίας από την κοινή διακήρυξη. Παρά το γεγονός ότι ο πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας αποτελεί μία από τις σημαντικότερες διεθνείς συγκρούσεις των τελευταίων ετών, οι τρεις ηγέτες δεν κατέληξαν σε κάποια συγκεκριμένη συμφωνία ή δέσμευση για τον τερματισμό του. Το ζήτημα είχε ιδιαίτερη σημασία για την Ευρώπη, η οποία παρακολουθεί με ανησυχία την πιθανότητα να διαμορφωθούν συμφωνίες για την ασφάλειά της χωρίς την ουσιαστική συμμετοχή των ευρωπαϊκών κρατών.

Την ίδια ημέρα, Ευρωπαίοι ηγέτες συναντήθηκαν στο Βερολίνο, επιδιώκοντας να διασφαλίσουν ότι οποιαδήποτε μελλοντική συμφωνία για την Ουκρανία δεν θα αποφασιστεί ερήμην της ίδιας της Ουκρανίας και της Ευρώπης. Με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα στην διεθνή σκακιέρα η Ε.Ε στο σύνολο της παλεύει για να καταφέρει να είναι παρών στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.

Η Κίνα στο επίκεντρο της νέας γεωπολιτικής πραγματικότητας

Πέρα από τις επιμέρους συμφωνίες, η συνάντηση στη Σεντζέν είχε και μια ξεχωριστή συμβολική διάσταση. Ο Σι Τζινπίνγκ κατάφερε να φέρει στο ίδιο τραπέζι τους ηγέτες των δύο άλλων μεγάλων πυρηνικών δυνάμεων, παρουσιάζοντας την Κίνα ως έναν παράγοντα που μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην παγκόσμια ειρήνη και σταθερότητα. Η εικόνα των τριών ηγετών, με τον Κινέζο πρόεδρο στο κέντρο, είχε ιδιαίτερη επικοινωνιακή και διπλωματική αξία για το Πεκίνο.

Η Κίνα επιδιώκει εδώ και χρόνια να ενισχύσει τη διεθνή της επιρροή, όχι μόνο ως οικονομική και στρατιωτική δύναμη, αλλά και ως πολιτικός παράγοντας που συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση της διεθνούς τάξης. Η φιλοξενία μιας τέτοιας συνάντησης ενισχύει αυτή την εικόνα, ακόμη και εάν τα πρακτικά αποτελέσματα ήταν περιορισμένα.

Από την άλλη πλευρά, ο Βλαντίμιρ Πούτιν εξασφάλισε μια σημαντική διπλωματική παρουσία στη διεθνή σκηνή, σε μια περίοδο κατά την οποία η Ρωσία εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με εκτεταμένες κυρώσεις ( κυρίως πλέον από την Ε.Ε ) εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία. Το αποτέλεσμα, να πουλάει αέριο η Ρωσία στις Η.Π.Α και η Η.Π.Α στην Ε.Ε. Γενικότερα η εξωτερική πολιτική της Ε.Ε στην διεθνή διπλωματία έχει αποδεχτεί κατώτερη των περιστάσεων, άκαμπτη και επικίνδυνη. Με αποτέλεσμα να μην θεωρείτε ούτε συνομιλητής πλέον για τους ισχυρούς (Ρωσία, Η.Π.Α και Κίνα) 

Για τον Ντόναλντ Τραμπ, η συνάντηση αποτέλεσε μια ευκαιρία να προβάλει την εικόνα ενός ηγέτη που μπορεί να συνομιλεί απευθείας με τις ισχυρότερες δυνάμεις του πλανήτη και να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για την επίλυση διεθνών κρίσεων. Είναι, συνεπώς, σαφές ότι κάθε πλευρά είχε διαφορετικούς λόγους να επιδιώξει τη συγκεκριμένη συνάντηση.

Μια νέα διεθνής τάξη ή μια ακόμη διπλωματική διακήρυξη;

Η συνάντηση Τραμπ, Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ στη Σεντζέν αποτελεί αναμφίβολα ένα σημαντικό γεγονός για τη διεθνή πολιτική. Δεν πρέπει, ωστόσο, να συγχέουμε τη διπλωματική εικόνα με την επίτευξη ουσιαστικών συμφωνιών.

Οι τρεις ηγέτες συμφώνησαν να διατηρήσουν διάλογο για τη μείωση των πυρηνικών κινδύνων, να προωθήσουν τη μεταρρύθμιση του ΟΗΕ και να συνεργαστούν σε ζητήματα ενεργειακής ασφάλειας. Δεν συμφώνησαν, όμως, στην πραγματική μείωση των πυρηνικών τους οπλοστασίων, δεν καθόρισαν συγκεκριμένους στόχους αφοπλισμού και δεν έδωσαν λύση στα μεγάλα πολεμικά μέτωπα της εποχής μας. Παράλληλα, η απουσία της Ουκρανίας από τις σχετικές συζητήσεις, η μη αναφορά στη Βόρεια Κορέα και η αμφιλεγόμενη θέση για τη διεθνή ποινική δικαιοσύνη δείχνουν ότι η διακήρυξη απέχει αρκετά από το να αποτελέσει μια ολοκληρωμένη συμφωνία για τη διεθνή ειρήνη.

Το σημαντικότερο αποτέλεσμα της συνάντησης δεν είναι κάποια συγκεκριμένη συμφωνία που επιτεύχθηκε, αλλά το γεγονός ότι οι τρεις ισχυρότερες πυρηνικές δυνάμεις αναγνώρισαν την ανάγκη να διατηρούν έναν σταθερό δίαυλο επικοινωνίας. Σε έναν κόσμο όπου οι διεθνείς σχέσεις χαρακτηρίζονται από πολεμικές συγκρούσεις, ανταγωνισμούς, κυρώσεις και διαρκή εξοπλιστική ενίσχυση, η δυνατότητα απευθείας επικοινωνίας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων είναι αναμφίβολα σημαντική.

Ωστόσο, η πραγματική αξία της διπλωματίας δεν κρίνεται από τις φωτογραφίες των ηγετών γύρω από ένα τραπέζι ούτε από τις διακηρύξεις καλών προθέσεων. Κρίνεται από τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνονται, τις συμφωνίες που εφαρμόζονται και, κυρίως, από τα αποτελέσματα που αυτές παράγουν.

Loading

Play