Η αστυνομική ατιμωρησία στην Ελλάδα είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα που συνεχίζει να απασχολεί την κοινωνία. Από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, πολλές υποθέσεις ανθρωποκτονιών που διαπράχθηκαν από αστυνομικούς έχουν μείνει ατιμώρητες, με ποινές που δεν ανταποκρίνονται στη σοβαρότητα των εγκλημάτων.
Συγκεκριμένα, το 1980, οι αστυνομικοί που ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου τη Σταματίνα Κανελλοπούλου και τον Ιάκωβο Κουμή δεν εντοπίστηκαν ποτέ, ενώ το 1985, ο Αθανάσιος Μελίστας που σκότωσε τον Μιχάλη Καλτεζά καταδικάστηκε σε μόλις δυόμισι χρόνια φυλάκισης με αναστολή. Αξιοσημείωτο είναι ότι το 1991, οι αστυνομικοί που κατηγορήθηκαν για τον θάνατο του Σουλεϊμάν Ακιάρ δεν δικάστηκαν ποτέ.
Η κατάσταση δεν έχει αλλάξει σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Το 2021, η ανθρωποκτονία του Νίκου Σαμπάνη στο Πέραμα από αστυνομικούς της Ομάδας ΔΙΑΣ παραμένει αδιευκρίνιστη, ενώ η ποινή που επιβλήθηκε στον Επαμεινώνδα Κορκονέα για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου το 2008 μειώθηκε στα δεκατρία χρόνια, παρά την κοινωνική πίεση.
Η απουσία αυστηρών ποινών για αστυνομικούς εντείνει την αίσθηση της ατιμωρησίας. Η ελληνική δικαιοσύνη φαίνεται να επιδεικνύει επιείκεια σε περιπτώσεις αστυνομικής βίας, όπως αποδεικνύεται και από την υπόθεση του αρχιφύλακα που καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκισης για βασανιστήρια, αλλά παρέμεινε στην υπηρεσία.
Η κοινωνία απαιτεί αλλαγές και λογοδοσία από τους αστυνομικούς, καθώς η ατιμωρησία τους δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα, αλλά μια προειδοποίηση για την ανάγκη μεταρρυθμίσεων στη δικαιοσύνη και την αστυνομία.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
