Η οργή για το κόστος ζωής φουντώνει σε όλη την Ευρώπη και η ακροδεξιά επιχειρεί να τη μετατρέψει σε πολιτικό κέρδος, προβάλλοντας το δόγμα νόμος και τάξη. Με φόντο τις κρίσιμες εκλογές της επόμενης χρονιάς σε Γαλλία, Ιταλία και Πολωνία, νοικοκυριά και επιχειρήσεις βρίσκονται αντιμέτωπα με ολοένα μεγαλύτερες πιέσεις.
Την ώρα που η ήπειρος βρίσκεται σε αναβρασμό, με διαδηλωτές να βγαίνουν καθημερινά στους δρόμους και να απευθύνουν εκκλήσεις για γενικές απεργίες, οι ακροδεξιοί ηγέτες επιχειρούν να αξιοποιήσουν την κοινωνική αναταραχή προς όφελός τους. Παρουσιάζουν τις κινητοποιήσεις ως αναπόφευκτη συνέπεια της αποτυχίας των φιλελεύθερων κυβερνήσεων και των πολιτικών ανοιχτών συνόρων, υποστηρίζοντας ότι μόνο οι ίδιοι μπορούν να αποκαταστήσουν τον νόμο και την τάξη.
Με τις κρίσιμες εκλογές στην Ισπανία, τη Γαλλία και την Ιταλία να απέχουν μόλις λίγους μήνες, οι αυταρχικοί εθνικιστές επιδιώκουν να μετατρέψουν σε πολιτικό όπλο το κύμα αναταραχής στους δρόμους. Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν ειρηνικά, με αιτήματα για το κόστος ζωής και την υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών, όμως στη συνέχεια άρχισαν να παίρνουν άλλη μορφή.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν μάσησαν τα λόγια τους. Στη Γαλλία, όπου πόλεις όπως το Παρίσι, η Μασσαλία και η Λυών βρέθηκαν αντιμέτωπες με εκτεταμένα επεισόδια και λεηλασίες, ο ακροδεξιός Εθνικός Συναγερμός (RN) καταδίκασε την ανικανότητα των κεντρώων και υποσχέθηκε αυστηρή καταστολή.
Many protesters are arriving on the Boulevard de l’Armee Jean Simon in Paris, France, on October 24, 2026. High school and university students, teachers, labor unions, and Yellow Vests are demonstrating under heavy surveillance to demand resources for the national education system and to protest against precarious living conditions and the high cost of living.
Ο πρόεδρος του κόμματος, Ζορντάν Μπαρντελά, δήλωσε ότι η κυβέρνηση ήταν ανίσχυρη. Η επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του RN, Μαρίν Λεπέν, δήλωσε την Τετάρτη ότι το κράτος καταρρέει και ότι έχει χάσει τον έλεγχο των πάντων, εν μέσω μεταναστευτικού, δημοσιονομικού και ασφαλιστικού χάους.
Η Λεπέν προηγείται στις δημοσκοπήσεις για τις προεδρικές εκλογές και επιδιώκει να προσελκύσει ψηφοφόρους πέρα από την παραδοσιακή εκλογική της βάση. Έχει αποφύγει να αποδώσει ρητά φυλετικά χαρακτηριστικά στην αναταραχή, την οποία ωστόσο παρουσιάζει ως ευρύτερο αποτέλεσμα της αποτυχίας του κράτους και των εφαρμοζόμενων πολιτικών, που οδηγούν σε αναρχική μετανάστευση και πλήρη απώλεια της εξουσίας.
French far-right leader Marine Le Pen, member of parliament for the French far-right Rassemblement National (National Rally RN) party and candidate for the 2027 French presidential election, attends a press conference to present the partys alternative budget for 2027 and its fiscal strategy, in Paris, France, October 6, 2026. REUTERS/Sarah Meyssonnier
Στη Γερμανία, όπου δεν σημειώθηκαν μεγάλες διαδηλώσεις, το ακροδεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) καλλιέργησε φόβους ότι οι ταραχές θα μπορούσαν να επεκταθούν και πέρα από τα γαλλικά σύνορα. Η συμπρόεδρος του κόμματος, Άλις Βάιντελ, χαρακτήρισε τις βίαιες ακρότητες στη Γαλλία προειδοποίηση για τη Γερμανία.
Η Βάιντελ συνέδεσε επίσης την αναταραχή με τη μετανάστευση, γράφοντας: «Ο επικίνδυνος συνδυασμός της μαζικής μετανάστευσης και του αριστερού εξτρεμισμού απειλεί να οδηγήσει και εδώ σε συνθήκες που θυμίζουν εμφύλιο πόλεμο… Μόνο με το AfD θα υπάρξει αλλαγή πορείας στο μεταναστευτικό!».
Στην Πορτογαλία, λαϊκιστές πολιτικοί αξιοποίησαν τις ειρηνικές διαδηλώσεις για να επιρρίψουν στη μετανάστευση την ευθύνη για τη στεγαστική κρίση της χώρας. Ο Αντρέ Βεντούρα, επικεφαλής του ακροδεξιού κόμματος Chega, υποστήριξε ότι η κρίση οφείλεται κυρίως σε μια ανεξέλεγκτη εισροή ανθρώπων από το εξωτερικό.
Στην Ισπανία, η έξωση μιας 87χρονης γυναίκας από το σπίτι της πυροδότησε πανεθνικές κινητοποιήσεις ενάντια στην στεγαστική κρίση.
October 21, 2026, Madrid, Madrid, SPAIN: Almost 1 month after the start of the housing camp in Sol, hundreds of tents and signs remain in the famous Madrid square. (Credit Image: © David Cruz Sanz/ZUMA Press Wire)
Οι μαζικές διαδηλώσεις ώθησαν παράλληλα τον σοσιαλιστή πρωθυπουργό, Πέδρο Σάντσεθ, να προκηρύξει πρόωρες εκλογές για τον επόμενο μήνα, ενώ το ακροδεξιό κόμμα Vox επιχείρησε να δαιμονοποιήσει τους διαδηλωτές, σύμφωνα με τον Guardian.
Το Vox επιχείρησε επίσης να συνδέσει το στεγαστικό πρόβλημα με τη μετανάστευση. Σε μήνυμα που δημοσίευσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τον περασμένο μήνα, το κόμμα υποστήριξε ψευδώς ότι η 87χρονη γυναίκα, της οποίας η έξωση πυροδότησε τις μαζικές διαδηλώσεις, θα είχε σπίτι αν ήταν μετανάστρια από τη Βόρεια Αφρική.
Στο Βέλγιο, όπου οι διαμαρτυρίες για το κόστος ζωής κλιμακώθηκαν επίσης σε συγκρούσεις στους δρόμους των Βρυξελλών και της Λιέγης, οι ακροδεξιοί Φλαμανδοί εθνικιστές του Vlaams Belang παρουσίασαν τις ταραχές ως αποτυχία της πολιτικής ενσωμάτωσης των μεταναστών και των ανοιχτών συνόρων, χαρακτηρίζοντάς τες εισαγόμενη βία.
Η πρωθυπουργός της Ιταλίας, Τζόρτζια Μελόνι, έχει υιοθετήσει διαφορετική στρατηγική. Ως επικεφαλής μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης, την οποία ηγείται εδώ και τέσσερα χρόνια, δεν μπορεί απλώς να επιρρίψει την ευθύνη για τις αποτυχίες στο κράτος. Αντίθετα, έχει διευρύνει την ατζέντα της για την επιβολή του νόμου και της τάξης, παρουσιάζοντας τους ταραξίες ως εξτρεμιστές.
