Που αρχίζει η πολιτική κριτική και που τελειώνει η πολιτική απρέπεια; Αν και η σωστή λέξη είναι «χυδαιότητα»…
Είναι προφανές ότι η μάχη για τη δεύτερη θέση στις επικείμενες εθνικές εκλογές αποκτά όλο και πιο άγρια χαρακτηριστικά στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Γι’ αυτό και η κατάσταση ξέφυγε, με ευθύνη της ΕΛΑΣ και του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος μέσω της πένας του Θανάση Καρτερού μετέτρεψε μια πολιτική αντιπαράθεση σε προσωπική προσβολή. Το ζήτημα δεν έχει να κάνει μόνο με το ύφος, αλλά και την αμηχανία της ΕΛΑΣ που μπορεί να κρύβεται πίσω από την επιλογή της σύγκρουσης.
Το άρθρο του Θανάση Καρτερού στην «Εφημερίδα των Συντακτών», με το ερώτημα «Τελικά ο Ανδρουλάκης είναι βλάκας;», δεν αποτέλεσε σε καμία περίπτωση πολιτική κριτική. Ήταν η επιτομή της προσωποποίησης μιας αντιπαράθεσης, που γκρέμισε οριστικά τις γέφυρες μεταξύ των δυο κομμάτων. Ήταν το τελειωτικό χτύπημα μετά το σλόγκαν Τσίπρα «ή εμείς ή κανείς».
Το άγχος της ΕΛΑΣ και του Τσίπρα
Η σύγκρουση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς βιώνουμε μια πολιτική περίοδο κατά την οποία το ΠΑΣΟΚ και ο Νίκος Ανδρουλάκης κερδίζουν πόντους μετά την παρουσία τους στην ΔΕΘ. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ψαλίδα μεταξύ ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ συρρικνώνεται, γεγονός που προκαλεί μεγάλη αναστάτωση και κατ’ επέκταση εκνευρισμό στην πλευρά του πρώην πρωθυπουργού. Εδώ βρίσκεται και η πολιτική αντίφαση του Αλέξη Τσίπρα. Διότι, όταν διακηρύσσει ότι επιδιώκει την ενότητα του προοδευτικού χώρου, τότε δεν επιτρέπεται το ίδιο πρόσωπο να αφήνει προσωπικές αιχμές για τους πολιτικούς του αντιπάλους. Το χτύπημα κάτω από τη μέση δεν είναι πολιτική κριτική.
Το κέρδος του Ανδρουλάκη
Τι δείχνει όλο αυτό; Ότι ο Τσίπρας φοβάται και ανησυχεί. Αντιλαμβάνεται ότι η δεύτερη θέση στις εθνικές εκλογές «παίζεται» και καταφεύγει σε ξεπερασμένες λύσεις. Ίσως γιατί αντιλαμβάνεται ότι τα πολιτικά επιχειρήματά του στερεύουν… Φυσικά υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, σύμφωνα με την οποία το ΠΑΣΟΚ κερδίζει πόντους γιατί επενδύει στις προτάσεις, στην αξιοπιστία και στις πειστικές απαντήσεις στα προβλήματα των πολιτών. Ωστόσο, όσο η Κεντροαριστερά αναλώνεται, με ευθύνη του Τσίπρα, σε εσωτερικές συγκρούσεις, τόσο απομακρύνεται από τη συζήτηση για την ουσία της πολιτικής.
