«Η κινητοποίηση της (λαϊκής) βάσης θα κερδίζει το μεγάλο χρήμα κάθε μέρα»: μπορεί ένα μέλος των DSA να κερδίσει μια έδρα των Ρεπουμπλικανών στη Γερουσία;»
Αυτός είναι ο τίτλος άρθρου του Guardian από τον Ντέιβιντ Σμιθ, αναφερόμενος στη σημαντική νίκη της Άντζι Νίξον, μέλος των Δημοκρατών Σοσιαλιστών Αμερικής (DSA), στις ενδιάμεσες προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών (Primaries) στην Φλόριντα απέναντι στον, προερχόμενο από το “κατεστημένο” των Δημοκρατικών, Άλεξ Βίντμαν.
Για να συνεχίσει πως “Το Δημοκρατικό κατεστημένο είχε τα χρήματα, τον μηχανισμό και τον υποψήφιο με εθνική αναγνώριση ονόματος. Η Άντζι Νίξον είχε ένα βιβλιοπωλείο που ονομαζόταν Café Resistance και μια εκστρατεία βάσης για τη Γερουσία. Τη νύχτα των προκριματικών εκλογών στη Φλόριντα, ο Νίξον κέρδισε αναμφισβήτητα τη μεγαλύτερη ανατροπή της προκριματικής περιόδου”.
Πόσο κοντά, λοιπόν, βρίσκεται στην πραγματικότητα το σενάριο εκλογής της πρώτης Αφροαμερικανίδας στην Γερουσία της Φλόριντα, τον Νοέμβριο του 2026;
Πόσο μεγάλα είναι τα βήματα που έχουν από τους DSA και πόσο δύσκολα είναι τα εμπόδια που έχουν μπροστά τους;
Τέλος, πόσο μεγάλη είναι η αλλαγή, αν είναι, που συντελείται τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ σε επίπεδο πολιτικών συσχετισμών και όλο και περισσότεροι γίνονται μέλη των Δημοκρατών Σοσιαλιστών (πάνω από 120.000 μέλη, 7.000 το 2016);
Για όλα αυτά, και πολλά ακόμη, συνομιλήσαμε με τον κ. Γιάννη Παπαγεωργίου, Καθηγητή Συγκριτικής Πολιτικής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ.
-Τι ακριβώς εκφράζει και λέει η πλατφόρμα των Δημοκρατών Σοσιαλιστών Αμερικής (DSA);
Το βασικό πρόβλημα των Δημοκρατών Σοσιαλιστών (DSA) είναι ότι έχουν μια πλατφόρμα που έχει τα πάντα, λέει πολλά πράγματα ως γενικά, που σημαίνει ότι μπορείς να τα αναμορφώσεις κατά κάποιο τρόπο ανάλογα με το τι θέλεις. Δεν υπάρχει δηλαδή μια πλατφόρμα πολιτικής πέραν κάποιον γενικών κατευθύνσεων και είναι πολύ δύσκολο να φτιάξεις κυβέρνηση με τις θέσεις του DSA μόνο, διότι, εκ πρώτης πάρα πολλά από αυτά που λένε είναι αρμοδιότητες των πολιτειών και κατά συνέπεια δεν είναι εύκολο να επιβάλεις, για παράδειγμα, υγειονομική περίθαλψη δωρεάν για όλους (Medicare for all). Για παράδειγμα το medicare του Obama, που στην πραγματικότητα δεν έλεγε και τίποτα επί της ουσίας, ακυρώθηκε σε μεγάλο βαθμό από το Ανώτατο Δικαστήριο.
Θεωρητικά είναι ευχές οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ένα ενιαίο κράτος αλλά όχι σε ένα ομοσπονδιακό σύστημα, καθώς οτιδήποτε έχει να κάνει με κοινωνική πολιτική είναι δραστηριότητες που το ομοσπονδιακό κράτος δεν έχει τον κύριο ρόλο. Ως εκ τούτο, πολλές από αυτές είναι πολιτικές θέσεις, δεν είναι κάτι το οποίο μπορείς αύριο το πρωί να το εφαρμόσεις. Είναι θεσμικά δύσκολο.
-Ποιες είναι οι αιτίες και οι λόγοι της ανοδικής τους τάσης;
Καταρχάς, γιατί οι ανισότητες στην χώρα έχουν αυξηθεί σοβαρά, αυτός είναι ο πρώτος λόγος, οι ΗΠΑ έχουν μεγάλες ανισότητες. Δεύτερον, υπάρχει μια απόρριψη του παραδοσιακού μοντέλου του Δημοκρατικού κόμματος, και άρα προσπαθούν να βρουν κάτι βαθύτερο και κάτι διαφορετικό, το οποίο συχνά το βρίσκουν στο επίπεδο των αριστερών. Υπήρχε μια ριζοσπαστική προσέγγιση στην Αμερική πάντα, απλώς αυτή η ριζοσπαστική προσέγγιση δεν ήταν σημαντική, δηλαδή θεωρείτο πάντα κάπως περιθωριακή, συνδεόταν με τον κομμουνισμό που ήταν η Σοβιετική Ένωση. Τώρα, όμως που έχει ατονήσει, είναι πολύ πιο εύκολο να πεις ότι είμαι Σοσιαλιστής χωρίς να σε πουν προδότη για παράδειγμα.
Το Δημοκρατικό κόμμα είναι ένα κόμμα το οποίο θεωρείται γερασμένο πια και ως γερασμένο θέλουν αλλαγή, δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι έχουν κουραστεί από το κόμμα, τους έχει κουράσει ένα κόμμα το οποίο δεν μπορεί να διαμορφώσει μια πολιτική ισότητας. Οι Δημοκράτες Σοσιαλιστές αυτή την πολιτική ισότητας την προωθούν, την υπογραμμίζουν. Δεν σημαίνει ότι θα την εφαρμόσουν, γιατί ένα μεγάλο κομμάτι των προτάσεων των Σοσιαλιστών είναι προτάσεις που θεσμικά δεν μπορούν να γίνουν. Αλλά είναι ελκυστικές.
Ένα στοιχείο, επίσης, που ενισχύει αυτή τη στιγμή τους αριστερούς είναι το Ισραήλ, δηλαδή το παραδοσιακό Δημοκρατικό κόμμα είναι φιλοισραηλινό, παρότι είναι περισσότερο, τώρα, οι Ρεπουμπλικάνοι, μέσα στο Δημοκρατικό κόμμα έχει πολλούς φιλοησραηλινούς. Αυτή τη στιγμή, μεταξύ της νεολαίας ιδίως, υπάρχει μια μεγάλη απόρριψη του Ισραήλ. Κατά συνέπεια, παίζει και αυτό ένα ρόλο. Οι νέοι Αμερικανοί θεωρούν ότι η χώρα τους χρηματοδοτεί τη γενοκτονία και άρα είναι σημαντικό για αυτούς να κάνουν κάτι κόντρα στη Γενοκτονία, εκεί μπορεί να παίξει ρόλο ο Γερουσιαστής, γιατί αυτό είναι εξωτερική πολιτική, άρα ομοσπονδιακή αρμοδιότητα.
Αλλά η εικόνα που έχω εγώ, πέρα από τις μεγάλες δημοκρατικές πολιτείες, κυρίως στην Ανατολική Αμερική δεν είναι εύκολο για έναν Δημοκράτη Σοσιαλιστή να εκλεγεί, πρώτα στα primaries, και να εκλεγεί και σε τελικές εκλογές.
Αυτή τη στιγμή, οι Democratic Socialists στην ουσία αυτό που θέλουν είναι να διαπραγματευτούν με μια υποθετική δημοκρατική πλειοψηφία στη Βουλή ή και στη Γερουσία κάποιες πολιτικές θέσεις, δηλαδή θα τους πει να προχωρήσουμε περισσότερο κάποιες κοινωνικές πολιτικές, το οποίο σε κάποιο βαθμό συνδέεται και με τον πρόεδρο. Δηλαδή οι ενδιάμεσες εκλογές θα πρέπει με κάποιο τρόπο να συνδεθούν με έναν υποψήφιο πρόεδρο, ο πρόεδρος είναι αυτός που θα κάνει το τελικό κουμάντο.
–Το παράδειγμα της Νέας Υόρκης και του Ζόχραν Μαμντάνι μπορεί να λειτουργήσει ενισχυτικά προς μια πιο σοσιαλιστική κατεύθυνση στις ΗΠΑ;
Ο Μαμντάνι έχει ακόμη λιγότερες εξουσίες ως δήμαρχος. Δεν πρόκειται να φορολογήσει ουσιαστικά τους πλούσιους. Ο Μαμντάνι μπορεί να κάνει κοινωνικές κατοικίες, αυτό είναι ένα θετικό πράγμα βέβαια. Αλλά δεν μπορεί να αλλάξει τη Νέα Υόρκη, οι Δήμαρχοι έχουν πολλές άλλες αρμοδιότητες, η αστυνομία είναι του Μαμντάνι, αλλά αν αυξηθεί το έγκλημα στη Νέα Υόρκη επί θητείας Μαμντάνι αυτός χάνει γιατί θα πουν όλοι «Ορίστε βγάλατε Σοσιαλιστή και σκοτώνονται έξω από την πόλη».
Μέχρι τώρα, η αριστερή πτέρυγα του Δημοκρατικού κόμματος βγήκαν σε Πολιτείες που ήταν ξεκάθαρα Δημοκρατικές. Άρα, όποιος έβγαινε στα primaries (προκριματικές εκλογές μέσα στο Δημοκρατικό κόμμα) έβγαινε και βουλευτής, γερουσιαστής, δήμαρχος, οτιδήποτε. Όταν βγήκε ο Μαμντάνι είχε το Δημοκρατικό κόμμα μαζί του, παρότι ο Κουόμο κατέβηκε ως ανεξάρτητος, το Δημοκρατικό κόμμα δεν μπορούσε να μην υποστηρίξει τον υποψήφιό του, που σημαίνει ότι όταν καταφέρνεις να κερδίσεις τα primaries στις Δημοκρατικές πολιτείες θα κερδίσεις και στις τελικές εκλογές.
Τα primaries, βέβαια, είναι μια στρεβλή διαδικασία, γιατί συμμετέχουν οι πιο παθιασμένοι του κάθε κόμματος, με αποτέλεσμα η ικανότητα ενός αριστερού στα primaries να πείσει τον κόσμο να είναι πολύ μεγαλύτερη από ότι η ικανότητα ενός αριστερού να πείσει στις τελικές εκλογές.
Η μεγάλη διαφορά, και είναι ενδιαφέρον να δούμε το πως θα εξελιχθεί, είναι το τι θα κάνει ο Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ, ο υποψήφιος των Δημοκρατικών από τους DSA στο Μίσιγκαν, γιατί το Μίσιγκαν είναι μια αμφίρροπη Πολιτεία και εκεί αυτός έρχεται με θέσεις πολύ εξελιγμένες. Βέβαια, πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας πως και ο Γερουσιαστής πάλι δεν έχει το δικαίωμα να ασκήσει πολιτική σε θέματα κοινωνικής πολιτικής, ο Γερουσιαστής είναι Γερουσιαστής ομοσπονδιακός.
-Ποια στάση θα είναι η καλύτερη για το Δημοκρατικό κόμμα να κρατήσει απέναντι στους Δημοκράτες Σοσιαλιστές;
Καταρχάς, πρέπει να καταλάβουμε ότι οι ΗΠΑ δεν είναι Ελλάδα, με την έννοια ότι η Νέα Δημοκρατία στην Αλεξανδρούπολη και στα Χανιά μπορεί να έχουν μικροδιαφορές αλλά δεν είναι διαφορετικά κόμματα, στις ΗΠΑ τα κόμματα είναι πολύ πιο διαφοροποιημένα, δηλαδή τα αιτήματα στη Φλόριντα είναι τελείως διαφορετικά στο Μιζούρι. Ούτως ή άλλως το έκανε αυτό και πριν το Δημοκρατικό κόμμα στους Σοσιαλιστές. Αυτό που παίζει τώρα σαν ζήτημα, είναι να κερδίσουν την πλειοψηφία οι DSA, να κερδίσουν την πλειοψηφία, να προσπαθήσουν να κερδίσουν την πλειοψηφία, με τους υποψήφιους που έχουνε και με διαφορετικό λόγο σε κάθε περιοχή.
Το πρόβλημα με τους Δημοκράτες Σοσιαλιστές είναι ότι δεν αγγίζουν δύο σημαντικά Constituencies (Εκλογικές περιφέρειες) των Δημοκρατικών: Οι μαύροι και οι ισπανόφωνοι. Οι αφροαμερικανοί, για παράδειγμα, στο Ντιτρόιτ, στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών, αντί για την σοσιαλίστρια υποψήφια, το 80% των αφροαμερικανών δημοκρατικών ψήφισαν την Στίβενς από το παραδοσιακό Δημοκρατικό κόμμα. Οι Σοσιαλιστές Δημοκράτες δεν έχουν καταφέρει να φτάσουν στους εργάτες, δεν έχει καταφέρει να φτάσει στους εργάτες το Δημοκρατικό κόμμα συνολικά. Οι εργάτες ακόμα παραμένουν στον Τραμπ, σε μεγάλο βαθμό.
Δεν έχουν καταφέρει να πάρουν την πλειοψηφία και να γίνουν αποδεκτοί από τους μαύρους, οι μαύροι είναι ένα μεγάλο κομμάτι, δηλαδή χωρίς την υποστήριξη των Αφροαμερικανών δεν έχεις δυνατότητα να κερδίσεις οπουδήποτε, στο Νότο αλλά και όχι μόνο. Για παράδειγμα, το Μίσιγκαν έχει Άραβες αλλά έχει έναν πληθυσμό αφροαμερικανών που είναι περίπου 15% με 20%, και ψηφίζουν όλοι Δημοκρατικούς. Αν δεν καταφέρει ο Ελ Σαγιεντ να τον δεχτούν οι μαύροι, γιατί αυτή τη στιγμή, αυτά που λέει ο Ελ Σαγιέντ δεν περνάνε ακόμα, στις ανάγκες του μαύρου πληθυσμού, αυτό είναι το βασικό πρόβλημα των Δημοκρατών Σοσιαλιστών.
Αναγκαστικά το Δημοκρατικό κόμμα ήταν πάντα ένα κόμμα που είχε πολύ μεγάλο εύρος θέσεων, πάντα. Αυτό δεν είναι ασυνήθιστο, πάντα υπήρχε και τώρα υπάρχει, απλά τώρα αυτό που λέγαμε παλιά τάσεις έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά κόμματος ή, τέλος πάντων, δεν είναι μόνο μια τάση πλέον.
-Σε επίπεδο προεδρικών εκλογών τι πιθανότητες έχει η Οκάσιο Κορτέζ ή καποιος άλλος υποψήφιος από τους Δημοκράτες Σοσιαλιστές;
Μπορεί να κατέβει η Κορτέζ, αλλά κατά πάσα πιθανότητα δεν θα βγει και δεν θα βγει ούτε καν στα primaries, νομίζω. Δεν έχει αποδοχή έξω από τα κάστρα των Δημοκρατικών, για παράδειγμα θα μπορέσει η Οκάσιο Κορτέζ να πάρει τη Νεβάδα;
Έτσι όπως είναι η κατάσταση στην Αμερική, 6 με 7 Πολιτείες είναι αυτές που βγάζουν πρόεδρο. Εντάξει, η Οκάσιο Κορτέζ θα ψηφιστεί στη Νέα Υόρκη, θα ψηφιστεί στην Καλιφόρνια, άντε να ψηφιστεί και στη Μασαχουσέτη. Πως θα πάει, όμως, η Οκάσιο Κορτέζ να μιλήσει στους αγρότες της Μινεσότα; Μου φαίνεται τρομερά δύσκολο να έχουμε μια σημαντική παρουσία αριστερών δημοκρατικών που θα έχουν τη δυνατότητα να εκλεγούν.
Το παραδοσιακό Δημοκρατικό κόμμα δεν έχασε από τον Τραμπ εκεί που είναι ισχυροί οι Σοσιαλιστές Δημοκράτες αλλά εκεί που είναι αδύναμοι. Δηλαδή, έχασε το Γουισκόνσιν, έχασε το Μίσιγκαν, που είχε παρουσία, αλλά τότε δεν υπήρχε το θέμα του Ελ Σαγιέντ. Η ήττα της Κάμαλα Χάρις ήταν μια ήττα από την εργατική τάξη.
ΜΗΠΩΣ Η ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΣΤΙΑΣΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΜΙΑ όπως ΕΚΑΝΕ Η ΦΛΑΝΑΓΚΑΝ ΚΑΙ ΕΛ ΣΑΓΙΕΝΤ ΣΕ ΜΕΓΑΛΟ ΒΑΘΜΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΡΟΠΟΣ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑ ΙΤΑ ΚΑΤΩΤΕΡΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΤΡΩΜΑΤΑ?
-Μήπως, επομένως, η λύση για τους Δημοκράτες; Σοσιαλιστές, και το Δημοκρατικό κόμμα εν γένει, είναι μία προσέγγιση περισσότερο εστιασμένη στην οικονομία;
Αυτό που είναι το σημαντικό είναι ότι θα πρέπει ο υποψήφιος των Δημοκρατικών να κινητοποιήσει όχι μόνο τους φοιτητές του Michigan State University, αλλά και τους μαύρους του Ντιτρόιτ και τους αγρότες του Upper Michigan. Άρα, θα πρέπει να μπορέσει να ανοίξει ένα πολιτικό μήνυμα το οποίο δεν θα λέει Defund The Police (αποχρηματοδότηση της αστυνομίας) και ανοίξτε τουαλέτες για όλα τα φύλλα.
Ας πούμε στην Αϊόβα, η οποία ήταν μια αμφίρροπη Πολιτεία και τα τελευταία 15 20 χρόνια έχει γίνει συντηρητική, δηλαδή ψηφίζει Ρεπουμπλικάνους, είναι μια Πολιτεία που οι Δημοκρατικοί διεκδικούν και για την Γερουσία να μπουν αλλά με πολύ μικρότερες πιθανότητες, αλλά αυτός που κατεβαίνει τώρα για κυβερνήτης των Δημορκατών, δεν έχει πει τίποτα για ιδεολογία. Λέει για παράδειγμα, για το πόσο επηρέασε η πολιτική του Τραμπ την γεωργία στην Αϊόβα, λέει ότι θα πρέπει να έχουν γρήγορα μεταφορά στα νοσοκομεία γιατί η Αϊόβα είναι σαν την Ελλάδα, μπορεί και μεγαλύτερη, και έχει 500.000 με 1.000.000 κατοίκους, δηλαδή κάνει μια πολιτική Bread and Butter (Ψωμί και Βούτυρο) και αυτό μπορεί να τραβάει περισσότερο τους ψηφοφόρους. Ως έναν βαθμό και ο Μαμντάνι το κάνει αυτό.
Στην πραγματικότητα είσαι υποχρεωμένος να γίνεις ρεαλιστής, και όταν γίνεις ρεαλιστής κάποια πράγματα τα ξεχνάς, τα καταπίνεις. Ας πούμε ότι βγαίνει στη Φλόριντα κυβερνήτης η Νίξον από τους Δημοκράτες Σοσιαλιστές. Είσαι αριστερός, άρα θέλεις, μεγαλύτερα κονδύλια. Πως τα αποκτάς τα μεγαλύτερα κονδύλια για την Πολιτεία; Με φόρους. Τι συμβαίνει αν βάλεις φόρους; Θα φύγουν όλοι οι ηλικιωμένοι ας πούμε που έχουν πάει να μείνουν στην Φλόριντα και θα πάνε να μείνουν στην Τζόρτζια, άρα αναγκαστικά, και αν βγει η Νίξον κυβερνήτης θα πρέπει με κάποιον τρόπο να κρατήσει την οικονομία. ΤΙΝΑ (There Is No Alternative), όσο παράξενο και σκληρό και να φαίνεται αυτό. Τώρα alternative (εναλλακτική) πως μπορεί να έχεις όταν δεν έχεις ταυτόχρονα πρόεδρο, Κογκρέσο προοδευτικό και πολιτείες προοδευτικές ,ή επαρκή αριθμό πολιτειών προοδευτικές;
-Πόσο εύκολο είναι όπως ο Ντόναλτν Τραμπ πήρε σταδιακά τον έλεγχο σε Βουλή και Γερουσία, να γίνει μια σταδιακή αλλαγή προς πιο προοδευτικές κατευθύνσεις;
Ο Τραμπ δεν ήθελε να κατασκευάσει, ήθελε να καταστρέψει. Αυτό που έκανε ο Τραμπ ήταν να πει δεν θα δώσω λεφτά στο Medicare, αυτό είναι ομοσπονδιακό επίπεδο, δηλαδή το δεν δίνω λεφτά στο Medicare σημαίνει ότι εσύ πολιτεία του Ιλινόι αν θελεις να συνεχίσεις το Medicare θα πρέπει να το χρηματοδοτείς εσύ. Το ανάποδο δεν είναι τόσο εύκολο. Το Medicare του Μπαράκ Ομπάμα είχε πάρα πολλές αντιδράσεις, όχι μόνο από Ρεπομπλικάνους, είχε και από Δημοκρατικές Πολιτείες γιατί στην πράξη, έλεγε στις Πολιτείες ξοδέψτε εσείς και για αυτό ήρθε μετά και είπε ωραία θα σας δώσουμε εμείς λεφτά, το ομοσπονδιακό κράτος. Σε ένα ομοσπονδιακό πλαίσιο είναι πολύ δύσκολο να εφαρμόσεις μια κρατικά κατευθυνόμενα πολιτική.
Επίσης, έχω την εντύπωση πως στην Aμερική αν τους πεις έχετε το δίλλημα ελευθερίες ή ασφάλεια θα σου πουν ασφάλεια, που θα πει πως δεν μπορείς να πας και να πεις ότι η αστυνομία είναι ρατσιστές και άρα περιορίζουμε τον ρόλο της αστυνομίας, γιατί θα υπάρξει άνοδος της εγκληματικότητας .
Στη Μινεσότα είχε γίνει και η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, υπήρχε μια ευαισθησία για αυτό το θέμα, και έχει ενδιαφέρον πως η ευαισθησία δεν προερχόταν τόσο από τους μαύρους που ήταν και τα θύματα, γιατί οι μαύροι ζούνε σε περιοχές που είναι πιο ευάλωτες, που υπάρχει περισσότερη εγκληματικότητα και, κατά συνέπεια, παρότι ψηλόαγχώνονται για την αστυνομία γιατί η αστυνομία είναι φασίστες, ξέρουν ότι την χρειάζονται γιατί αλλιώς θα γίνει το έλα να δεις. Οι αντιδράσεις προέρχονταν από λευκούς άνδρες και γυναίκες που ζούσαν σε ωραία μέρη και θεωρούσαν ότι δεν μπορούσαμε να είμαστε ρατσιστές, δηλαδή και αυτό ήταν ενδιαφέρον. Εμείς τα βλέπουμε λίγο πιο απλά ότι “οι λευκοί είναι υπέρ της αστυνομίας και οι μαύροι είναι κατά”, αυτό δεν ισχύει.
Προφανώς και δεν είναι μόνο το race (φυλή) κριτήριο, μπορεί να μην είναι μαύροι και να είναι πλούσιοι, δηλαδή η πλειοψηφία των Αφροαμερικανών που ζουν στο Ντιτρόιτ, ας πούμε, έχουν ανάγκες που δεν έχουν να κάνουνε με τα civil rights (ανθρώπινα δικαιώματα), έχουν άλλες ανάγκες. Ενδεχομένως, η πλειοψηφία των Αφροαμερικανών που ζούνε στην Αλαμπάμα, και αυτό είναι ενδιαφέρον να έχουν διαφορεικές ανάγκες. Στην Αλαμπάμα έχει κινητοποιηθεί ο μαύρο πληθυσμός γιατί εκεί βλέπουνε ότι οι πολίτικές του Τραμπ οδηγούν σε περιορισμό του δικαιώματος ψήφου των μαύρων, δηλαδή θα ξαναγυρίσουν στην δεκαετία του 50’, αλλά στο Ντιτρόιτ και στη Νέα Υόρκη αυτό δεν ισχύει. Δηλαδή, το κριτήριο της φυλής είναι λιγότερο ισχυρό στις δημοκρατικές πολιτείες από ότι είναι στις Ρεπουμπλικανικές.
