Το ερώτημα στον τίτλο «για ποια… ενωμένη Ευρώπη μιλάμε», κάθε άλλο παρά ρητορικό είναι.
Σε μια Ευρώπη που δοκιμάζεται από την ενεργειακή κρίση, τις γεωπολιτικές αναταράξεις και την πίεση στο κόστος ζωής, οι ηγέτες των «27» καλούνται στις Βρυξέλλες να αποδείξουν ότι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν αποτελεί απλώς ένα εύηχο σύνθημα. Ωστόσο, οι συζητήσεις στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αναδεικνύουν για ακόμη μία φορά τις δυσκολίες συνεννόησης, τόσο για την αντιμετώπιση του ενεργειακού κόστους όσο και για τον επόμενο μακροπρόθεσμο προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η αστάθεια στη Μέση Ανατολή ασκεί ήδη τεράστιες πιέσεις στις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, επιβαρύνοντας νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Κι ενώ η ανάγκη για άμεσες παρεμβάσεις αναγνωρίζεται από όλους, η κοινή ευρωπαϊκή απάντηση παραμένει ζητούμενο. Οι διαφωνίες για τις βραχυπρόθεσμες λύσεις, την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και το Σύστημα Εμπορίας Δικαιωμάτων Εκπομπών αποκαλύπτουν ότι η συμφωνία στους στόχους δεν συνεπάγεται αυτομάτως συμφωνία στα μέσα.
Στον «αέρα» το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο
Ανάλογη εικόνα καταγράφεται και στη διαπραγμάτευση για το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο. Η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ρομπέρτα Μέτσολα, προειδοποιεί ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να αυξάνει τις φιλοδοξίες της και ταυτόχρονα να περιορίζει τους πόρους για την υλοποίησή τους. Ανταγωνιστικότητα, άμυνα, πολιτική προστασία και κοινωνική συνοχή απαιτούν χρηματοδότηση, όχι μόνο διακηρύξεις και μεγάλα λόγια. Στο ίδιο πνεύμα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεκαθάρισε ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να αποδεχθεί περικοπές στην Πολιτική Συνοχής και στην Κοινή Αγροτική Πολιτική. Πρόκειται για πολιτικές άμεσα συνδεδεμένες με την περιφερειακή ανάπτυξη, τη στήριξη των παραγωγών και την προσπάθεια να μη διευρύνονται οι ανισότητες μεταξύ των κρατών-μελών.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό. Για ποια «ενωμένη» Ευρώπη μιλάμε, όταν οι κοινές προκλήσεις είναι δεδομένες, αλλά οι κοινές λύσεις καθυστερούν; Η ευρωπαϊκή ισχύς δεν θα κριθεί από το πλήθος των διακηρύξεων, αλλά από την ικανότητα των κρατών-μελών να συμφωνούν, να χρηματοδοτούν και να εφαρμόζουν πολιτικές που προστατεύουν τους πολίτες τους. Γιατί η αλληλεγγύη αποκτά πραγματικό νόημα μόνο όταν μετατρέπεται σε πράξη.
