Αναμφίβολα η κυβέρνηση έχει προχωρήσει τα τελευταία χρόνια σε μια σειρά παρεμβάσεων για την αντιμετώπιση του ιδιωτικού χρέους.
Το ζήτημα, όμως, δεν είναι μόνο πόσες ρυθμίσεις ψηφίστηκαν ή πόσες πρωτοβουλίες ανακοινώθηκαν. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν όλα αυτά μεταφράζονται σε ουσιαστική και μετρήσιμη ανακούφιση για τους πολίτες. Με λίγα λόγια αν αποδίδουν στην πράξη.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει στη διάθεσή της μια σειρά από στοιχεία που δείχνουν ότι κάτι έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Το ακατάσχετο όριο αυξήθηκε στα 1.600 ευρώ για περίπου 1,7 εκατομμύρια φυσικά πρόσωπα, ενώ το όριο ένταξης στον εξωδικαστικό μηχανισμό μειώθηκε από τις 10.000 στις 5.000 ευρώ. Παράλληλα, έχουν ήδη καταγραφεί περίπου 70.000 επιτυχείς ρυθμίσεις. Μέχρις εδώ κάτι γίνεται…
Οι αριθμοί που δείχνουν ότι κάτι αλλάζει…
Σημαντική είναι επίσης η παρέμβαση για την προστασία της κύριας κατοικίας μέσω του εξωδικαστικού μηχανισμού, όπως και η ρύθμιση για τα δάνεια σε ελβετικό φράγκο. Την ίδια στιγμή, τα κόκκινα δάνεια εμφανίζονται μειωμένα από τα 99,7 δισ. ευρώ του 2019 στα 72,34 δισ. ευρώ σήμερα. Και οι αριθμοί σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχουν τη σημασία τους. Το ιδιωτικό χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ελλάδα διαμορφώθηκε το 2025 στο 96,6%, έναντι 119,3% στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κατατάσσοντας τη χώρα στη 15η θέση μεταξύ των 27 κρατών-μελών. Όλα αυτά δείχνουν πρόοδο. Δεν σημαίνουν, όμως, σε καμία περίπτωση, ότι το πρόβλημα έχει λυθεί.
Ο λόγος είναι προφανής. Πίσω από τους δείκτες υπάρχουν νοικοκυριά που εξακολουθούν να δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, δανειολήπτες που πιέζονται από το κόστος ζωής και πολίτες που αναζητούν μια ρύθμιση η οποία δεν θα μεταθέτει απλώς το πρόβλημα για το μέλλον, αλλά θα τους δίνει άμεση ανάσα.
Οι πολιτικές κρίνονται στην πράξη
Επομένως, η αξιολόγηση της κυβερνητικής πολιτικής δεν μπορεί να γίνει ούτε με συνθήματα ούτε με πανηγυρισμούς επειδή γίνεται το αυτονόητο. Χρειάζεται να μετρηθεί στην πράξη και αυτό σημαίνει πόσοι ρυθμισμένοι δανειολήπτες μπορούν πράγματι να παραμείνουν συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, πόσες ρυθμίσεις αποδεικνύονται βιώσιμες και πόσα νοικοκυριά αποφεύγουν τελικά την απώλεια της περιουσίας τους. Οι παρεμβάσεις είναι πολλές και οι αριθμοί καταγράφουν αισθητή βελτίωση. Το στοίχημα, όμως, είναι ένα. Να αποδειχθεί ότι η μείωση του ιδιωτικού χρέους δεν είναι μόνο στατιστική, αλλά και πραγματική στην καθημερινότητα των πολιτών.
![]()
