Ο μόνος πολιτικός αρχηγός της αντιπολίτευσης που μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι έχει τα προσόντα να αποτελέσει μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης είναι ο Νίκος Ανδρουλακης. Και αυτό αποτυπώνεται κυρίως στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της πολιτικής του παρουσίας, η οποία κερδίζει διαρκώς πόντους από την 90η ΔΕΘ και έπειτα.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επενδύει -και καλά κάνει- στον ορθό προγραμματικό λόγο, στην κοστολόγηση των προτάσεων του και έχει καταφέρει να παρουσιάσει στην κοινή γνώμη ένα συνεκτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Γι’αυτό και στην τελευταία δημοσκόπηση της Interview άνω του 50% των ερωτηθέντων εκτίμησε ότι η πρόταση του Νίκου Ανδρουλάκη για επιστροφή της 13ης σύνταξης και του 13ου μισθού είναι ρεαλιστική, ενώ εκείνη του Αλέξη Τσίπρα για τον πατριωτικό φόρο κυμάνθηκε κάτω του 30%. Με απλά λόγια ο Νίκος Ανδρουλάκης πιστώνεται ότι δεν αρκείται στο «καταγγέλλω» την κυβέρνηση, αλλά σε όλες τις δημόσιες τοποθετήσεις του επιχειρεί να απαντήσει στο βασικό ερώτημα που τίθεται σε κάθε κόμμα που διεκδικεί την εξουσία και δεν είναι άλλο από το τι θα κάνει όταν έρθει η ώρα να κυβερνήσει.
Η βεβαιωμένη άνοδος του Ανδρουλάκη
Αυτή η προσπάθεια αποτυπώνεται πλέον στις δημοσκοπήσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΠΑΣΟΚ «κλείνει» ημέρα με την ημέρα την «ψαλίδα» που το χώριζε από την ΕΛΑΣ, η οποία με τη σειρά της έχει υποστεί μια δημοσκοπική καθίζηση. «Ταβάνιασε» που λένε οι πολιτικοί αναλυτές, καθώς δεν έχει «δεξαμενές» επιπλέον ψηφοφόρων να αντλήσει και η όποια δυναμική του έχει… ξεφουσκώσει.
Η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς μια διαφορά ποσοστιαίων μονάδων. Είναι ενδεικτική μιας βαθύτερης μεταβολής, αφού ένα τμήμα του εκλογικού σώματος φαίνεται να βλέπει πλέον τον Νίκο Ανδρουλάκη όχι απλώς ως αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, αλλά ως πρόσωπο που μπορεί να διεκδικήσει σοβαρά την πρωθυπουργία.
Αλέξη, με τσιτάτα του παρελθόντος δεν κάνεις rebranding
Και εδώ βρίσκεται η πραγματική διαφορά με τον Αλέξη Τσίπρα. Ο πρώην πρωθυπουργός διαθέτει αναγνωρισιμότητα και πολιτικό παρελθόν. Κυβέρνησε και ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει «Αλέξης». Η περίοδος 2015-2019 ήταν διδακτική για το πόσα πράγματα μπορούν να πάνε στραβά όταν βρίσκεται ο λάθος άνθρωπος στην λάθος καρέκλα. Και επειδή είναι επίκαιρο, καμία επίσκεψη στο Άγιο Όρος δεν θα διαγράψει πολιτικές αμαρτίες του παρελθόντος. Ιδίως οι μικρομεσαίοι τις βίωσαν στην τσέπη τους.
Γι’ αυτό και η δημοσκοπική εικόνα του σήμερα έχει ιδιαίτερη σημασία. Και ας επιμένει η πλευρά Τσίπρα να αμφισβητεί τις μετρήσεις όταν δεν την ευνοούν. Και ας επιμένει να παρουσιάζει κάθε αρνητικό εύρημα ως αποτέλεσμα ενός «συστήματος» που τον πολεμά. Και ας επιμένει να μην έχει επαφή με την πραγματικότητα της κοινωνίας. Οι εκλογές, πλέον, δεν κερδίζονται με «θα» και ξεπερασμένα διχαστικά τσιτάτα. Αυτά περνούσαν στους πολίτες το 2012 και το 2015. Έκτοτε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι της χώρας, αλλά ακόμα δεν έχει διδαχθεί ότι μετρήσεις είναι ένας καθρέφτης της στιγμής και, κυρίως, ένα εργαλείο για να αντιληφθεί κάθε πολιτικός αρχηγός πώς τον βλέπει η κοινωνία.
Σήμερα, ο καθρέφτης «λέει» ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να μετατρέψει το ΠΑΣΟΚ από κόμμα που απλώς καταγράφει την παρουσία του στον χώρο της αντιπολίτευσης σε κόμμα που διεκδικεί να εκφράσει την επόμενη ημέρα.
