Από το 2005 μέχρι σήμερα, περισσότερα από 250 άτομα έχουν περάσει από τη Θεατρική Ομάδα «Άγιος Πορφύριος ο Μίμος», η οποία επιστρέφει με μια παράσταση για την αξία του χρόνου, αφιερωμένη στη μνήμη ενός αγαπημένου μέλους της.
Περισσότερο από δύο δεκαετίες θεατρικής δημιουργίας, εκατοντάδες άνθρωποι που πέρασαν από τη σκηνή, φιλίες που έγιναν οικογένεια και ένα σταθερό αποτύπωμα προσφοράς στην τοπική κοινωνία. Η Θεατρική Ομάδα «Άγιος Πορφύριος ο Μίμος» της Καλαμαριάς δεν αποτελεί απλώς μια ερασιτεχνική θεατρική πρωτοβουλία, αλλά έναν χώρο συνάντησης, έκφρασης και δημιουργίας, με το θέατρο να λειτουργεί ως αφορμή για να έρθουν οι άνθρωποι πιο κοντά.
Αυτή την περίοδο, η ομάδα ετοιμάζεται να συναντήσει ξανά το κοινό με τη σουρεαλιστική κωμωδία «Η Μόμο και οι Γκρι», βασισμένη στο έργο του Μίχαελ Έντε «Μόμο», σε διασκευή της Μυρτώς Θεοδώρογλου και σκηνοθεσία του Χρήστου Σιούμη. Μια παράσταση που, πίσω από το κωμικό της στοιχείο, θέτει ένα ερώτημα ιδιαίτερα επίκαιρο: πόσο χρόνο αφιερώνουμε τελικά σε όσα έχουν πραγματική σημασία στη ζωή μας;
Η ιστορία της ομάδας, ωστόσο, ξεκινά αρκετά χρόνια πριν, από μια χριστουγεννιάτικη θεατρική απόπειρα σε μια κατηχητική σύναξη.
Από μια χριστουγεννιάτικη παράσταση σε μια μεγάλη θεατρική οικογένεια
Όπως θυμάται ο ιδρυτής της ομάδας, σκηνοθέτης και ηθοποιός, Γιάννης Νικόλτσιος, «όλα ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2005, στις κατηχητικές συνάξεις λυκείου της ενορίας του Αγίου Παντελεήμονα. Η αρχική ιδέα ανήκε στον πατέρα μου, π. Νικόλαο Νικόλτσιο, ο οποίος πρότεινε στα παιδιά να ετοιμάσουν ένα θεατρικό έργο για τη χριστουγεννιάτικη γιορτή. Η ανταπόκριση ήταν θετική και έτσι ανέβηκε “Η Χρυσή Πόλη”, μια ιστορία βασισμένη στην παραβολή του Ασώτου Υιού».
«Μάλιστα, επειδή τα πρώτα μέλη δεν είχαν μεγάλη εξοικείωση με τη σκηνή, οι διάλογοι ηχογραφήθηκαν και κατά τη διάρκεια της παράστασης ακούγονταν σε playback. Αυτό που ξεκίνησε ως μια μικρή προσπάθεια εξελίχθηκε σύντομα σε κάτι πολύ μεγαλύτερο», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Τον Σεπτέμβριο του 2006, δύο μέλη, ο Γιώργος Δράγιας και ο Γιάννης Νικόλτσιος, πρότειναν να ανεβάσουν μια ολοκληρωμένη θεατρική παράσταση μεγαλύτερης διάρκειας. Με τη στήριξη της ενορίας και της Ιεράς Μητρόπολης, ξεκίνησαν οι πρόβες σε έναν χώρο κάτω από τον ναό, με συναντήσεις κάθε Τρίτη και Πέμπτη, από τις 21:00 έως τα μεσάνυχτα, για επτά μήνες.
Η πρώτη μεγάλη στιγμή ήρθε στις 20 Μαΐου 2007, με την πρεμιέρα του έργου «Αλίμονο στους νέους» του Αλέκου Σακελλάριου, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Δράγια. Η θερμή ανταπόκριση του κοινού έδωσε το έναυσμα για τη συνέχεια. Έκτοτε, η ομάδα παρουσίαζε κάθε χρόνο τουλάχιστον μία θεατρική παραγωγή, δοκιμάζοντας διαφορετικά είδη και ρεπερτόρια: από ελληνικά και ξένα έργα μέχρι κωμωδίες, κοινωνικά και θεατρικά του παραλόγου, αλλά και δημιουργίες γραμμένες από τα ίδια τα μέλη της.
Αρχικά, η ομάδα ονομάστηκε «Άγιος Παντελεήμων», λόγω του χώρου όπου γεννήθηκε. Το 2015, μετά την ανάληψη των καθηκόντων του από τον νέο Μητροπολίτη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς, κ. Ιουστίνο, μετονομάστηκε σε «Άγιος Πορφύριος ο Μίμος», προς τιμήν του αγίου προστάτη των ηθοποιών. Παράλληλα, αποτελεί την επίσημη θεατρική ομάδα της Ιεράς Μητρόπολης.
Σήμερα, περισσότεροι από 250 άνθρωποι έχουν περάσει από το σανίδι της, με διαφορετικές ηλικίες, διαδρομές και εμπειρίες, αφήνοντας ο καθένας το δικό του αποτύπωμα.
«Δεν είναι μόνο οι παραστάσεις, είναι οι σχέσεις που χτίζονται»
Για τα μέλη της, η ομάδα είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένας χώρος θεατρικών προβών. Είναι μια κοινότητα που διαμορφώνεται και ανανεώνεται διαρκώς, χωρίς να χάνει τον κοινό της κώδικα.
Ο επαγγελματίας ηθοποιός και σκηνοθέτης της φετινής παράστασης, Χρήστος Σιούμης, βρίσκεται κοντά στην ομάδα από το 2012. Η δική του διαδρομή ξεκίνησε σχεδόν τυχαία, όταν προσφέρθηκε να βοηθήσει στον φωτισμό, καθώς τότε ολοκλήρωνε τις σπουδές του ως ηλεκτρολόγος μηχανικός.
«Δεν φανταζόμουν τότε ότι αυτή η τυχαία συνάντηση θα εξελισσόταν σε μια τόσο μακρόχρονη και επαγγελματική σχέση με το θέατρο», θυμάται, περιγράφοντας τη διαδρομή του στην ομάδα. Με το πέρασμα των χρόνων ανέλαβε διαφορετικούς ρόλους, φτάνοντας μέχρι τη σκηνοθεσία της σημερινής παραγωγής. Από το 2017, ο Χρήστος Σιούμης είναι επίσης βασικό μέλος της θεατρικής καλλιτεχνικής κολεκτίβας «Εν δυνάμει».
Όπως επισημαίνει, «μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις είναι ότι η σύνθεση της ομάδας αλλάζει κάθε χρόνο. Παλαιότερα μέλη συνεχίζουν μαζί με ανθρώπους που συμμετέχουν για πρώτη φορά, γεγονός που δημιουργεί την ανάγκη να διαμορφώνονται εκ νέου οι ισορροπίες και η μεταξύ τους επικοινωνία», σημειώνει, προσθέτοντας πως «η διαδικασία αυτή, παρά τις δυσκολίες της, αποτελεί και ένα από τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά του εγχειρήματος».
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η Βικτωρία Σταυρίδου, η οποία αποτελεί ένα από τα παλαιότερα μέλη της ομάδας και τη χαρακτηρίζει ως «μια τεράστια αγκαλιά». Όπως εξηγεί, «όλα αυτά τα χρόνια έχουν περάσει από τη σκηνή πολλοί άνθρωποι, με διαφορετική διάρκεια συμμετοχής, ωστόσο εκείνο που παραμένει κοινό είναι οι ισχυροί δεσμοί που αναπτύσσονται μεταξύ των μελών».
«Ο Άγιος Πορφύριος ο Μίμος είναι ένα σπίτι και μια οικογένεια για όλους μας. Γι’ αυτό και όσοι για οποιονδήποτε λόγο χρειάστηκε να σταματήσουμε, ξαναγυρίσαμε. Για να βρούμε τους ανθρώπους μας και την “αγκαλιά” της ομάδας», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Το θέατρο ως πολιτισμός και πράξη αλληλεγγύης
Ένα από τα στοιχεία που διαφοροποιούν τη διαδρομή της ομάδας είναι ότι από την πρώτη στιγμή επέλεξε να κρατήσει ελεύθερη την πρόσβαση στις παραστάσεις της. Δεν υπάρχει αντίτιμο εισιτηρίου, καθώς βασική επιδίωξη είναι να μπορούν όλοι να γνωρίσουν το θέατρο, ανεξάρτητα από τις οικονομικές τους δυνατότητες.
Αντί εισιτηρίου, οι θεατές καλούνται να προσφέρουν τρόφιμα, τα οποία στη συνέχεια διατίθενται για την ενίσχυση του φιλανθρωπικού έργου της Ιεράς Μητρόπολης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς.
Με αυτόν τον τρόπο, η θεατρική εμπειρία αποκτά και μια δεύτερη διάσταση, καθώς η συμμετοχή του κοινού μετατρέπεται σε έμπρακτη συνεισφορά προς ανθρώπους που έχουν ανάγκη.
Παράλληλα, η ομάδα επιδιώκει οι παραστάσεις της να μην περιορίζονται στην ψυχαγωγία, αλλά να γεννούν σκέψεις και ερωτήματα, αγγίζοντας τις συναισθηματικές και κοινωνικές ευαισθησίες των θεατών.
«Η Μόμο και οι Γκρι»: Μια υπενθύμιση για τον χρόνο που χάνουμε
Σε αυτή τη φιλοσοφία εντάσσεται και η φετινή παραγωγή. Η «Μόμο και οι Γκρι», βασισμένη στο γνωστό έργο του Μίχαελ Έντε, μεταφέρει στη σκηνή μια ιστορία για τον χρόνο, τις ανθρώπινες σχέσεις και τις προτεραιότητες που συχνά χάνονται μέσα στους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας.
Στον κόσμο της Μόμο, οι Γκρίζοι Κύριοι επιχειρούν να πείσουν τους ανθρώπους να εξοικονομήσουν χρόνο, ενώ στην πραγματικότητα τους στερούν τη δυνατότητα να χαρούν τη ζωή. Η μικρή πρωταγωνίστρια, με την ικανότητά της να ακούει πραγματικά τους άλλους, γίνεται το αντίβαρο σε έναν κόσμο που μοιάζει να έχει ξεχάσει την ουσία.
Για τον Γιάννη Νικόλτσιο, το έργο αποτελεί μια «κραυγή» απέναντι στον σύγχρονο τρόπο ζωής και στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται και αξιοποιούν τον χρόνο τους.
«Η Μόμο και οι Γκρι έρχεται να μας ταρακουνήσει και να προσπαθήσουμε να καθαρίσουμε λίγο τον τρόπο που σκεφτόμαστε και βλέπουμε τις αξίες της σύγχρονης ζωής μας. Η Μόμο είναι ένα σωσίβιο στο σήμερα, αρκεί να απλώσουμε το χέρι και να το πιάσουμε», τονίζει.
Από την πλευρά του, ο Χρήστος Σιούμης δεν θεωρεί ότι η παράσταση επιχειρεί να δώσει μία και μοναδική απάντηση. Εκείνο που επιθυμεί είναι να προβληματίσει το κοινό για το πώς επιλέγει να διαθέτει τον χρόνο του.
«Ζούμε στιγμές που έχουν ουσία, στιγμές που θα θυμόμαστε και θα κουβαλάμε μαζί μας; Ή μήπως, στην προσπάθειά μας να προλάβουμε τα πάντα, χάνουμε τελικά την ίδια τη ζωή;», διερωτάται.
Για τη Βικτωρία Σταυρίδου, το έργο υπενθυμίζει κάτι που συχνά θεωρούμε δεδομένο, μέχρι να αντιληφθούμε πόσο πολύτιμο είναι. «Ο χρόνος μας ανήκει! Να τον ξοδεύουμε εκεί που αξίζει!», είναι το δικό της μήνυμα.
Την ίδια επίδραση είχε και στη Μυρτώ Θεοδώρογλου, η οποία ανέλαβε τη διασκευή και τη σεναριακή επεξεργασία, αλλά και τη γραφιστική επιμέλεια της αφίσας. Όπως αναφέρει, «ένας ολόκληρος χρόνος ενασχόλησης με τη Μόμο και τις περιπέτειές της τής έδωσε ένα προσωπικό μάθημα: να αγαπά τις στιγμές και τα μικρά θαύματα που κρύβονται μέσα τους, υπενθυμίζοντάς της να ζει τον χρόνο που της δόθηκε».
Αφιερωμένη στη μνήμη ενός αγαπημένου μέλους της ομάδας
Η φετινή παράσταση, ωστόσο, έχει και μια ιδιαίτερα συγκινητική διάσταση. Είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Γιώργου Δαμιανίδη, ενός ανθρώπου που υπήρξε για πολλά χρόνια μέλος της θεατρικής οικογένειας και έφυγε από τη ζωή τον Σεπτέμβριο του 2026, έπειτα από μια δύσκολη μάχη με τον καρκίνο.
Η παρουσία του, μάλιστα, δεν περιορίζεται στη μνήμη των ανθρώπων που συνεργάστηκαν μαζί του. Ο ίδιος συμμετέχει στην παράσταση μέσα από ηχογραφημένες αφηγήσεις, διατηρώντας με έναν ξεχωριστό τρόπο τη θέση του στη σκηνή.
Η Μυρτώ Θεοδώρογλου μιλά για έναν αδελφικό φίλο και έναν εξαιρετικά ταλαντούχο άνθρωπο, από τον οποίο κρατά όσα έμαθε μέσα από την κοινή τους θεατρική διαδρομή.
«Κρατώ μέσα μου όσα διδάχτηκα κι από εκείνον, τη μοναδική του ενέργεια που έφερνε πάνω στο πάλκο, τη χημεία με τους θεατές, τη φοβερή προσήλωση και αγάπη του στο θέατρο», αναφέρει.
Και μέσα από αυτή την απώλεια, καταλήγει σε μια σκέψη που μοιάζει να συνοψίζει και την ουσία της ίδιας της παράστασης: «Το θαύμα του θεάτρου που φέρνει κοντά τις καρδιές των ανθρώπων κι αφηγείται ιστορίες που τις ζεσταίνουν και γεννάνε μέσα τους τη ζωτική ανάγκη για… ζωή».
«Η Μόμο & οι Γκρί» – Λίγα λόγια για το έργο
Η ιστορία της Μόμο έρχεται να μας θυμίσει, σε μια εποχή δύσκολη και βιαστική, την αληθινή αξία του χρόνου – του πιο πολύτιμου αγαθού, που όταν χαθεί δεν επιστρέφει ποτέ.
Στον σύγχρονο κόσμο, «γκρίζοι κύριοι» παραμονεύουν παντού. Δεν έχουν μορφή, κι όμως υπάρχουν: κρύβονται στις κοινωνικές επιταγές, και στην αδιάκοπη επιδίωξη της επιτυχίας. Σιωπηλά, μας αφαιρούν ό,τι πολυτιμότερο έχουμε – τον χρόνο μας.
Και απέναντί τους στέκει η Μόμο… Ένα παιδί που ξέρει να ακούει πραγματικά, που αφουγκράζεται τον άλλον με προσοχή και αλήθεια. Μέσα από τη σιωπή και την αυθεντική της παρουσία, μας υπενθυμίζει εκείνα που αξίζει να διαφυλάξουμε: τις ανθρώπινες σχέσεις, την ουσία, την αλήθεια, καθώς και τη σημασία του «τώρα», γιατί το παρόν αποτελεί τη μόνη στιγμή που πραγματικά μας ανήκει.
Συντελεστές παράστασης
Σκηνοθεσία: Χρήστος Σιούμης
Διασκευή σεναρίου: Μυρτώ Θεοδώρογλου
Βοηθοί σκηνοθέτες: Μυρτώ Θεοδώρογλου & Γιάννης Νικόλτσιος
Φωτισμός: Αναστασία Στάτσεβιτς
Ήχος: Σοφία Μαρτίνη/ Πέννυ Πασχαλίδου
Σκηνικά: Η θεατρική ομάδα
Επιμέλεια κειμένων προγράμματος: Βικτώρια Σταυρίδου, Θεοδώρα Γιαννακοπούλου, Κωνσταντία Γιαννακοπούλου, Μαρία Σαρίκα, Νικολέτα Γρηγοράκη
Επιμέλεια αφίσας: Γιώργος Δαμιανίδης & Μυρτώ Θεοδώρογλου
Τρέιλερ έργου: Βασίλης Πάγκαλος
Παίζουν (με σειρά εμφάνισης)
Αφήγηση: Γιώργος Δαμιανίδης, Δεδούση Νίκη, Σοφία Κόπτση, Μαρία Βακαλοπούλου
Μπέλα (οδοκαθαρίστρια): Βικτώρια Σταυρίδου
Βοηθός Μπέλας: Μανώλης Μαστρογιάννης
Τζίτζης: Κωνσταντίνος Πάγκαλος
Κυρία Α: ΝατάλιαΣαντσένκο
Κυρία Β: Κατερίνα Σαφρόνοβα/Αναστασία Στάτσεβιτς
Μόμο: Νικολέτα Γρηγοράκη
Κέλυ: Μαρία Σαρίκα
Νίνα: Βακαλοπούλου Μαρία/ Θεοδώρογλου Μυρτώ
Αρχηγός: Απόστολος Παπαγεωργίου
Γκρι 1: Κωνσταντία Γιαννακοπούλου
Γκρι 2: Θεοδώρα Γιαννακοπούλου
Φούτζι (κουρέας): Βασίλης Πάγκαλος
Βοηθός Φούτζι: Μανώλης Μαστρογιάννης
Ντάρια: Αναστασία Στάτσεβιτς
Ρομπότ(Μπιτ_για_Μπιτ_2026): Μαρία Αντωνοπούλου
Κασσιόπη: Βικτώρια Σταυρίδου
Μαστρο-ώρας: Γιάννης Νικόλτσιος
Πληροφορίες παράστασης
07 και 08 Νοεμβρίου – Προκόπειο Πολυδύναμο Εκκλησιαστικό Κέντρο, (διεύθυνση Καραμανούνα 29 – Αρετσού- Καλαμαριά)
14 και 15 Νοεμβρίου – Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Σταύρος Κουγιουμτζής», (διεύθυνση Τριπόλεως και Χηλής 12 – Καλαμαριά.)
Ώρα έναρξης: 20:00.
Η είσοδος είναι με ελεύθερη. Οι θεατές θα προσφέρουν τρόφιμα τα οποία θα δοθούν για το φιλανθρωπικό έργο της Ιεράς Μητρόπολης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς.
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6982 066 135
Περισσότερες πληροφορίες για την ομάδα μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ.
