Στην πραγματικότητα, τα μέτρα που ανακοινώθηκαν δεν προέκυψαν από κάποιο ξαφνικό ενδιαφέρον για τον αγροτικό κόσμο, αλλά από την πίεση που ασκήθηκε πανελλαδικά.
Από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε η χθεσινή φιέστα που έστησε το Μέγαρο Μαξίμου με κομπάρσους τους αγρότες που κάθισαν στο τραπέζι του διαλόγου, ο επικοινωνιακός μηχανισμός της κυβέρνησης προσπάθησε να παρουσιάσει το όλο γεγονός ως την υπεροχή του διαλόγου έναντι της δυναμικής κινητοποίησης και της διαμαρτυρίας. Ξεχνούν, φαίνεται, ότι οι αγρότες δεν βγήκαν στο δρόμο από ιδεοληψία, αλλά γιατί δεν αντέχουν άλλο. Και επίσης, ξεχνούν ηθελημένα ότι αν δεν προϋπήρχε η δυναμική παρουσία τους στα μπλόκα, ο διάλογος δεν θα ξεκινούσε ποτέ.
Το αφήγημα που προσπαθούν να περάσουν στην κοινωνία οι υπουργοί ότι «όποιος θέλει λύσεις διαμαρτύρεται λίγο και μετά κάθεται ήσυχα στο τραπέζι σαν καλός… μαθητής» παραγνωρίζει πλήρως τα πραγματικά προβλήματα του αγροτικού κόσμου. Και αυτό που δεν χωρά καμία αμφιβολία είναι ότι οι αγρότες έβγαλαν τα τρακτέρ στην εθνική οδό επειδή εδώ και χρόνια ο πρωτογενής τομέας πιέζεται ασφυκτικά από το κόστος ενέργειας, τις χαμηλές τιμές παραγωγού, την αργοπορημένη καταβολή αποζημιώσεων, τις ζωονόσους και τις συνέπειες της κλιματικής κρίσης. Μοιραία, όταν ο διάλογος απουσιάζει συστηματικά από το δημόσιο βίο και οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην των κοινωνικών ομάδων, τότε η διαμαρτυρία δεν είναι επιλογή, γίνεται ανάγκη.
Ο διάλογος είναι αποτέλεσμα διεκδίκησης
Για παράδειγμα αναφέρεται πολύ συχνά το επιχείρημα ότι οι παραγωγοί των λαϊκών αγορών και διάφορες άλλες επαγγελματικές ομάδες «κέρδισαν γιατί συζήτησαν» με τον Πρωθυπουργό. Όσοι διακινούν αυτά τα σενάρια αποσιωπούν ότι και αυτοί κινητοποιήθηκαν, απέργησαν και δημιούργησαν πίεση στην κυβέρνηση. Κανένα υπουργείο δεν ξυπνά ένα πρωί αποφασισμένο να ικανοποιήσει αιτήματα δίχως να προηγηθεί μια κοινωνική αντίδραση και μια κοινωνική διεκδίκηση. Ο διάλογος, όταν γίνεται, δεν είναι χάρη της εξουσίας, αλλά αποτέλεσμα αγώνα.
Όσο για τη χθεσινή συνάντηση με τον Πρωθυπουργό, παρουσιάζεται ως απόδειξη καλής θέλησης και «γενναιοδωρίας» της κυβέρνησης. Στην πραγματικότητα, τα μέτρα που ανακοινώθηκαν δεν προέκυψαν από κάποιο ξαφνικό ενδιαφέρον για τον αγροτικό κόσμο, αλλά από την πίεση που ασκήθηκε πανελλαδικά. Και ακόμη κι έτσι, πρόκειται κυρίως για βελτιώσεις και διορθώσεις σε πολιτικές που είχαν ήδη αποδειχθεί ανεπαρκείς. Το γεγονός ότι οι αγρότες θα έχουν «χαμηλότερο τιμολόγιο ρεύματος στην Ευρώπη» ή ότι επιστρέφεται μέρος του κόστους καυσίμων δεν αναιρεί ότι ξεκινούν από μια δυσμενή αφετηρία.
Τα 3,8 δισ. ευρώ δεν λύνουν το πρόβλημα
Επίσης, η επίκληση του ποσού των 3,8 δισεκατομμυρίων ευρώ που θα διατεθεί για την ενίσχυσή τους, ως τεκμήριο επιτυχίας, επίσης δεν λέει όλη την αλήθεια. Τα ποσά αυτά δεν μοιράζονται ισότιμα, δεν καλύπτουν το σύνολο των απωλειών και, κυρίως, δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα: μπορεί σήμερα ένας αγρότης να ζήσει αξιοπρεπώς από τη δουλειά του;
