Φτωχότερος είναι από σήμερα ο κινηματογραφικός κόσμος της Θεσσαλονίκης, αλλά και η ίδια η πόλη, αφού αποχαιρέτησε τον Γαβριήλ Ράππο.
Η είδηση θανάτου του έγινε γνωστή την Κυριακή 1 Νοεμβρίου και η εξόδιος ακολουθία πραγματοποιήθηκε σήμερα, Τετάρτη 4 Νοεμβρίου, στις 10:30 στον Ι.Ν. Αγίου Φανουρίου παρουσία συγγενών και φίλων και ακολούθησε η ταφή του στα Κοιμητήρια Θέρμης.
Έναν άνθρωπο που έχει αφήσει ανεξείτηλο το αποτύπωμά του στην πόλη αυτήν.
Ένας άνθρωπος που μετέδωσε το πάθος του για τον κινηματογράφο και έκανε και όλους εμάς να τον αγαπήσουμε. Και θα συνεχίσει να το κάνει. Γιατί αφήνει πίσω του μια σπουδαία παρακαταθήκη. Τέσσερα σινεμά ορόσημα για την πόλη μας: Ναταλί, Μακεδονικόν, Απόλλων και Βακούρα και τρεις κόρες να συνεχίζουν το έργο του και το όραμά του.
Από τη δημιουργία του Ναταλί το 1969, μέχρι και σήμερα, δεν έλειψε ούτε μέρα από τα αγαπημένα του σινεμά. Γι΄αυτό και όλα συνεχίζουν κανονικά τη λειτουργία τους, ζωντανά και γεμάτα φως, τιμώντας τον άνθρωπο που τους έδωσε τη ζωή του.
Ακολουθεί η επίσημη ανακοίνωση των σινεμά:
«Με ανείπωτη θλίψη και βαθιά συγκίνηση αποχαιρετούμε τον Γαβριήλ Ράππο, τον αγαπημένο μας κύριο Λάκη, τον άνθρωπο χάρη στον οποίο η οικογένειά μας κρατά σήμερα ζωντανούς τους κινηματογράφους Νάταλι, Μακεδονικόν, Απόλλων και Βακούρα.
Οραματιστής και παθιασμένος όσο ελάχιστοι με τη σκοτεινή αίθουσα, συνέδεσε τη ζωή του με περισσότερους από 25 κινηματογράφους της Θεσσαλονίκης, τους περισσότερους μαζί με τον επίσης εκλιπόντα Κοσμά Ζαφειρίου. Ανάμεσά τους, μερικοί από τους σπουδαιότερους της πόλης: το Ράδιο Σίτυ, ο Έσπερος, το Ριβολί – αίθουσες που δυστυχώς δεν υπάρχουν πια αλλά παραμένουν κομμάτι της μνήμης και της ζωής τόσων ανθρώπων.
Υπηρέτησε τα σινεμά με συγκινητική αφοσίωση. Αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στη λειτουργία τους, για να μένουν οι πόρτες τους ανοιχτές, για να συνεχίζουν οι άνθρωποι να συναντιούνται μπροστά σε μια μεγάλη οθόνη. Ακόμη και στις πιο δύσκολες εποχές, όταν ο ένας κινηματογράφος έκλεινε μετά τον άλλον και όλοι τού έλεγαν να κλείσει κι εκείνος, αυτός επέμενε. Έμενε εκεί, με πείσμα και υπομονή, κρατώντας τις αίθουσές του ανοιχτές και περιμένοντας τις καλύτερες μέρες. Πίστευε πως ο κόσμος θα επιστρέψει. Και κρατούσε τα σινεμά ζωντανά, για να έχει πού να επιστρέψει. Για έξι ολόκληρες δεκαετίες, κάθε μέρα θα τον έβρισκες σε κάποιο από τα σινεμά του, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Εκεί ήταν η ζωή του.
Το κενό που αφήνει είναι δυσαναπλήρωτο. Η αγάπη του, το πάθος του και όσα μας έμαθε με τη στάση της ζωής του θα μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε αυτόν τον δύσκολο δρόμο. Να φροντίζουμε όσα αγάπησε. Να κρατάμε ζωντανές τις αίθουσες στις οποίες αφιέρωσε τη ζωή του.
Αγαπημένε μας μπαμπά, αγαπημένε μας κύριε Λάκη, σε ευχαριστούμε για όλα. Θα σε θυμόμαστε και θα σε αγαπάμε για πάντα.
Κάθε φορά που θα φωτίζεται η οθόνη, θα είσαι κι εσύ εκεί».
