Περίπου τριάντα τρία χιλιόμετρα από τις ακτές της πολιτείας του Σάο Πάολο στη Βραζιλία, ξεπροβάλλει από τον Ατλαντικό ένας βραχώδης, καταπράσινος λόφος που από μακριά θυμίζει επίγειο παράδεισο. Στην πραγματικότητα, όμως, η Ιλιά ντα Κεϊμάδα Γκράντε, γνωστή διεθνώς ως το νησί των φιδιών, συγκαταλέγεται στα πιο επικίνδυνα και θανατηφόρα μέρη του πλανήτη.
Η προσέγγιση σε αυτό το απομονωμένο νησί απαγορεύεται αυστηρά από το Πολεμικό Ναυτικό της Βραζιλίας και όποιος παραβιάσει την απαγόρευση κινδυνεύει με βαριά πρόστιμα και φυλάκιση, καθώς οι πιθανότητες επιβίωσης είναι σχεδόν μηδενικές αν πατήσει το πόδι του εκεί.
Ο φόβος που προκαλεί το νησί συνδέεται με την παρουσία της χρυσής οχιάς, ενός από τα πιο τοξικά ερπετά στον κόσμο. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι στο νησί ζουν από δύο έως τέσσερις χιλιάδες άτομα αυτού του σπάνιου και θανατηφόρου είδους, κάτι που σημαίνει πως σε ορισμένα σημεία υπάρχει τουλάχιστον ένα φίδι ανά τετραγωνικό μέτρο. Η εξέλιξη αυτού του πληθυσμού ξεκίνησε πριν από περίπου έντεκα χιλιάδες χρόνια, όταν η άνοδος της στάθμης της θάλασσας απομόνωσε το νησί από την ηπειρωτική χώρα, αφήνοντας τα φίδια χωρίς φυσικούς θηρευτές και χωρίς χερσαία θηράματα.
Για να επιβιώσουν σε αυτό το περιβάλλον, τα φίδια στράφηκαν στα μεταναστευτικά πουλιά που σταματούσαν στα δέντρα του νησιού. Επειδή ένα πουλί μπορεί να απομακρυνθεί πριν δράσει το συνηθισμένο δηλητήριο, η χρυσή οχιά ανέπτυξε ένα εξαιρετικά ισχυρό και ταχύτατο τοξικό μείγμα. Το δηλητήριό της είναι έως και πέντε φορές πιο ισχυρό από εκείνο των ηπειρωτικών συγγενών της και μπορεί να λιώνει κυριολεκτικά τον ανθρώπινο ιστό γύρω από το τσίμπημα, προκαλώντας ακαριαία εσωτερική αιμορραγία, νεφρική ανεπάρκεια και εγκεφαλικό επεισόδιο μέσα σε ελάχιστη ώρα.
Οι τοπικοί θρύλοι γύρω από το νησί είναι πολλοί και σκοτεινοί. Ο πιο γνωστός αναφέρεται στον τελευταίο φαροφύλακα που έζησε εκεί με την οικογένειά του τη δεκαετία του 1920. Σύμφωνα με την ιστορία, τα φίδια μπήκαν από ένα ανοιχτό παράθυρο μέσα στη νύχτα, αναγκάζοντας την οικογένεια να φύγει πανικόβλητη προς τη θάλασσα, όπου τελικά όλοι έχασαν τη ζωή τους από αλλεπάλληλα τσιμπήματα στις πυκνές φυλλωσιές. Από τότε, ο φάρος του νησιού λειτουργεί αυτοματοποιημένα και συντηρείται μία φορά τον χρόνο από ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό του ναυτικού.
Σήμερα, η πρόσβαση στο νησί επιτρέπεται μόνο σε εξειδικευμένους βιολόγους και ερευνητές που έχουν λάβει ειδική άδεια από την κυβέρνηση της Βραζιλίας. Οι επιστημονικές αποστολές συνοδεύονται πάντα από γιατρό και φέρουν μαζί τους μεγάλες ποσότητες αντικατοχικού ορού. Οι ερευνητές μελετούν το δηλητήριο της χρυσής οχιάς, θεωρώντας ότι ορισμένες από τις φαρμακευτικές του ιδιότητες μπορούν να βοηθήσουν στην ανάπτυξη νέων φαρμάκων για καρδιακές παθήσεις και προβλήματα κυκλοφορίας του αίματος, μετατρέποντας το πιο επικίνδυνο νησί του κόσμου σε πολύτιμη επιστημονική πηγή.
