Ο Έρικ Ντέιν περιγράφει στο τελευταίο του βιβλίο μια διαδρομή ζωής που φτάνει μέχρι τη στιγμή της διάγνωσης με ALS και τη φράση πως αντιμετωπίζει μια θανατική καταδίκη. Ο ηθοποιός, γνωστός ως Δρ. Μαρκ Σλόαν στο Grey’s Anatomy, ολοκλήρωσε την αυτοβιογραφία του πριν από το τέλος του.
«Καλημέρα, σε αγαπώ» γράφει ο Έρικ Ντέιν, ο ηθοποιός που αγαπήθηκε ως Δρ. Μαρκ Σλόαν στην ιατρική δραματική σειρά του ABC Grey’s Anatomy, στην αρχή ενός κεφαλαίου από την αυτοβιογραφία του. Το βιβλίο, όπως αναφέρει, ολοκληρώθηκε πριν από το οδυνηρό τέλος του.
Αποφασισμένος να ειπωθεί η ιστορία του με τους δικούς του όρους, ο Ντέιν είχε βρει έναν δικό του τρόπο να γράφει τη ζωή του. Υπαγόρευε κάθε μέρα, μέσω γραπτού μηνύματος, λέξεις στη 13χρονη κόρη του, Τζόρτζια, ενώ μια νοσηλεύτρια κρατούσε το τηλέφωνο στο στόμα του, γράφουν οι New York Times.
Το βιβλίο του κυκλοφορεί μήνες μετά την απώλειά του, καθώς ο Ντέιν πέθανε τον Φεβρουάριο, σε ηλικία 53 ετών, από αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (ALS), τη νευροεκφυλιστική νόσο που είναι γνωστή και ως νόσος του Λου Γκέριγκ.
«Ξυπνάω κάθε πρωί και αμέσως θυμάμαι ότι αυτό είναι πραγματικότητα — αυτή η ασθένεια, αυτή η δοκιμασία, και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που γράφω αυτό το βιβλίο».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Eric Dane (@realericdane)
Το βιβλίο καταγράφει την υποκριτική του διαδρομή, που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με ρόλους στις τηλεοπτικές σειρές Saved by the Bell και The Wonder Years. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, είχε επαναλαμβανόμενες τηλεοπτικές εμφανίσεις ως γιατρός στο Gideon’s Crossing και ως ιδιοκτήτης εφημερίδας στο Charmed (Οι Μάγισσες).
Ο ρόλος που τον έκανε ευρέως γνωστό ήρθε το 2006 ως Δρ. Σλόαν, ο διευθυντής της πλαστικής χειρουργικής, που προκαλούσε αναστατώσεις και δράματα μεταξύ των συναδέλφων του στο νοσοκομείο του Σιάτλ όπου εκτυλισσόταν το Grey’s Anatomy. Ο Ντέιν έγινε επίσης γνωστός ως ο τυπικός πλοίαρχος του Πολεμικού Ναυτικού στο The Last Ship του TNT και ως ο κρυφό ομοφυλόφιλος πατέρας ενός παίκτη του Τζέικομπ Ελόρντι στη σειρά Euphoria του HBO.
Αφότου αποκάλυψε το 2025 ότι έπασχε από ALS, ο Ντέιν αξιοποίησε τη δημοσιότητά του για να ευαισθητοποιήσει το κοινό γύρω από τη νόσο. Το δελτίο τύπου της έκδοσης αναφέρει: «Ξυπνάω κάθε πρωί και αμέσως θυμάμαι ότι αυτό είναι πραγματικότητα — αυτή η ασθένεια, αυτή η δοκιμασία, και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που γράφω αυτό το βιβλίο». Προσθέτει επίσης: «Αν η ανάγνωση αυτού βοηθήσει κάποιον να βρει νόημα στις δικές του ημέρες, τότε η ιστορία μου αξίζει να επωθεί».
Ακολουθούν ορισμένα από τα κυριότερα σημεία των απομνημονευμάτων του.
Τον Νοέμβριο του 2024, ένας νευρολόγος στο Σαν Φρανσίσκο τού ανακοίνωσε ότι είχε ALS, έπειτα από εννέα μήνες αναζήτησης απαντήσεων για τα προβλήματα στις κινήσεις του δεξιού του χεριού. «Ξέρω τι σημαίνουν αυτά τα γράμματα», έγραψε ο Ντέιν. «Έχω προετοιμάσει τον εαυτό μου τουλάχιστον για αυτό. Ξέρω ότι βρίσκομαι αντιμέτωπος με μια θανατική καταδίκη. Η ζωή μου έχει μετατραπεί σε ταινία τρόμου».
Στο βιβλίο, ο Ντέιν περιγράφει και το τηλεφώνημα που έκανε στη σύζυγό του, την ηθοποιό Ρεμπέκα Γκέιχαρτ, από το αυτοκίνητο. «Είναι αυτό που φοβόμασταν», της είπε. «Θυμάμαι μόνο να νιώθω ένα βίαιο σοκ, σαν να μου κόπηκε η ανάσα, και τη Ρεμπέκα να θρηνεί στην άλλη άκρη της γραμμής, και μετά να καταρρέω εντελώς. Οι λυγμοί μου κάνουν το σώμα μου να τρέμει και ακούω τα λόγια της να βγαίνουν ανάμεσα σε δάκρυα: “Είμαι εδώ, θα το πολεμήσουμε μαζί αυτό, δεν πάω πουθενά”».
Ήταν Δεκέμβριος του 2005 όταν ο Ντέιν έλαβε ένα σενάριο για μια εμφάνιση ως Δρ. Σλόαν/McSteamy. «Ξέρω αυτόν τον τύπο», έγραψε. «Ξέρω πώς να τον παίξω. Βλέπω τη σπίθα στα μάτια του, το ωμό χιούμορ του, το χαμόγελο, το κλείσιμο του ματιού».
Ο Ντέιν ήταν επιφυλακτικός, επειδή είχε κάνει οντισιόν για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της σειράς, τον Δρ. Ντέρεκ Σέπερντ, που τελικά δόθηκε στον Πάτρικ Ντέμπσι. Ωστόσο, η Γκέιχαρτ τον έπεισε να δοκιμάσει και πέρασε από δοκιμαστικό μπροστά στη δημιουργό της σειράς, Σόντα Ράιμς. «Νιώθω άνετα, σαν να ανήκω εδώ», έγραψε.
Στις αρχές του 2006 γύρισε τρεις σκηνές σε ένα επεισόδιο με τίτλο Yesterday. «Κάθε στιγμή που περνάω υποδυόμενος τον Δρ. Μαρκ Σλόαν, παίζοντας με το καστ του Grey’s και αλληλεπιδρώντας με τους ηθοποιούς και το συνεργείο εκτός κάμερας, είναι μια απόλυτη χαρά», έγραψε. «Δεν ξέρω πότε διασκέδασα περισσότερο ή ένιωσα πιο γεμάτος».
Μετά την προβολή του επεισοδίου, ο μάνατζέρ του τού ανακοίνωσε μερικά ευχάριστα νέα. «Θα γίνω μόνιμος στη σειρά», έγραψε ο Ντέιν. «Πήρα τη δουλειά που ήθελα».
Στο βιβλίο του, ο Ντέιν αναφέρεται αναλυτικά στις μάχες του με τον εθισμό στις ουσίες, ιδιαίτερα στα παυσίπονα. Σε κάποια στιγμή, η Ράιμς τον τράβηξε στην άκρη και του είπε ότι αν χρειαζόταν ένα διάλειμμα από τη σειρά, «θα τον φρόντιζε η ίδια», γράφει.
Αν και νοσηλεύτηκε σε κέντρα αποκατάστασης πέντε φορές ενώ εργαζόταν στη σειρά, άλλα ζητήματα οδήγησαν στην αποχώρησή του. «Ο λόγος ήταν χρηματικός», έγραψε. «Παρά τη δημοτικότητα του Μαρκ Σλόαν, έχω γίνει πολύ ακριβός. Έχω γίνει αναλώσιμος».
Στην ένατη σεζόν της σειράς, το 2012, ο χαρακτήρας του πέθανε από τραύματα που σχετίζονταν με μια αεροπορική συντριβή της προηγούμενης σεζόν. Ο Ντέιν εμφανίστηκε σε 139 επεισόδια της σειράς.
Ο Ντέιν γράφει επίσης για ένα απόγευμα του 2025, όταν έκανε κολύμβηση με αναπνευστήρα (snorkeling) με τη μικρότερη κόρη του, Τζόρτζια, και μια φίλη της στο Μεξικό. Πήδηξε στο νερό από μια βάρκα, αλλά τα χέρια του ήταν χαλαρά και αδύναμα, γράφει.
Φώναξε την κόρη του, η οποία έσπευσε να βρεθεί κοντά του μαζί με τη φίλη της. Τον έσυραν και οι δύο πίσω στη βάρκα, όπου κατέρρευσε και ξέσπασε σε κλάματα. «Δεν θέλω η κόρη μου να με βλέπει έτσι, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς».
«Δεν θέλω η κόρη μου να με βλέπει έτσι, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς» γράφει στο βιβλίο του. Στη συνέχεια ήρθε η σκληρή συνειδητοποίηση ότι δεν μπορούσε πλέον να κολυμπήσει, κάτι που για εκείνον αποτελούσε αγαπημένη δραστηριότητα μιας ολόκληρης ζωής. «Αυτή είναι η πρώτη από μια σειρά απωλειών που θα αντιμετωπίσω, και αυτές οι απώλειες θα συσσωρευτούν», παραδέχεται.
Ο Ντέιν συνειδητοποίησε επίσης ότι είχε αγκαλιάσει την κόρη του, Μπίλι, για τελευταία φορά το 2025. Σε μια ετήσια παράδοση, μετά την παρακολούθηση της Μπίλι να εμφανίζεται σε παραστάσεις του «Καρυοθραύστη», ο Ντέιν την περιμένει στα παρασκήνια, αλλά εκείνη τη χρονιά ήταν σε αναπηρικό αμαξίδιο.
«Δεν μπορώ πλέον να περπατήσω. Δεν μπορώ να κουνήσω τα χέρια ή τα πόδια μου. Τα άκρα μου έχουν γίνει άχρηστα. Προσποιητά εξαρτήματα. Σκηνογραφικά αντικείμενα».
Μετά την παράσταση, η Μπίλι εμφανίστηκε και βρήκε τον πατέρα της στα παρασκήνια. «Μπαμπά», θυμάται ο Ντέιν να ψιθυρίζει καθώς τον αγκάλιαζε.
«Αυτή η στιγμή — η κόρη μου να με κρατάει, τα χέρια και τα παλάμες μου άχρηστα, οι δυο μας να κλαίμε — είναι απίστευτα όμορφη», εξομολογείται.
«Δεν μπορώ πλέον να περπατήσω. Δεν μπορώ να κουνήσω τα χέρια ή τα πόδια μου. Τα άκρα μου έχουν γίνει άχρηστα. Προσποιητά εξαρτήματα. Σκηνογραφικά αντικείμενα»
Το βιβλίο My Book of Days: A Memoir in Moments του Έρικ Ντέιν κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Penguin Random House.
Για να καταλάβει κανείς τον Έρικ Ντέιν, πρέπει να επιστρέψει στην 1η Απριλίου του 1980, την ημέρα που η μητέρα του του ζήτησε να έχει δύναμη ανακοινώνοντάς του την αυτοκτονία του πατέρα του — τέσσερα χρόνια αφού εκείνος είχε εγκαταλείψει την οικογένεια όταν ο Ντέιν ήταν μόλις τριών ετών.
«Με ξύπνησε στις πέντε το πρωί, κλαίγοντας υστερικά, οπότε ήμουν ήδη τρομοκρατημένος», θυμήθηκε ο Ντέιν σε podcast. «Μου είπε, “Πρέπει να σου πω κάτι, αλλά πρέπει να είσαι δυνατός όσο και αν δακρύσεις”, κλαίγοντας υστερικά. Της υποσχέθηκα, “Θα είμαι δυνατός”, και μου είπε, “Ο πατέρας σου είναι νεκρός”. Ο θείος μου είχε έρθει να το πει στη μητέρα μου, νομίζω, και τον είδα να κάθεται στο τραπέζι της τραπεζαρίας. Και δεν ήθελα να κλάψω μπροστά του. Ήθελα να εκραγώ, αλλά το κράτησα μέσα μου».
Η παράκληση της μητέρας του έγινε ένα επίμονο τραύμα για τον Ντέιν, που έπρεπε να καταπνίξει τον θρήνο του. Το τραύμα έγινε μια εσωτερική βόμβα που τον οδήγησε αργότερα σε μονοπάτια εξαρτήσεων και αυτοκαταστροφής.
Ο Ντέιν είχε προβλήματα με ουσίες και αλκοόλ, ενώ φέρεται να είχε καταθλιπτικά επεισόδια στη διάρκεια της ζωής του. Αυτό το τραύμα έγινε το υπόβαθρο πάνω στο οποίο έχτισε την καριέρα του, δίνοντας στους ρόλους του μια χαρακτηριστική μελαγχολία πίσω από το παρουσιαστικό του ζεν πρεμιέ. «Είμαι ελαττωματικός ως χαρακτήρας», είχε πει.
Όταν τα φώτα της δημοσιότητας άρχισαν να σβήνουν λόγω της ασθένειας, ο Έρικ Ντέιν στράφηκε σε μια πιο δυνατή φωνή διεκδίκησης για χιλιάδες ασθενείς που παρέμεναν «αόρατοι» για το σύστημα υγείας. Ο τελευταίος και πιο σημαντικός ρόλος του γράφτηκε στις αίθουσες λήψης αποφάσεων, όπου ο ηθοποιός αντιτάχθηκε με πάθος στις παθογένειες της ιατρικής γραφειοκρατίας.
Η διάγνωση του Έρικ Ντέιν με αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (ALS) τον Απρίλιο του 2025 θα μπορούσε να είναι η αρχή μιας σιωπηλής απόσυρσης. Αντί γι’ αυτό, ο ηθοποιός επέλεξε να μετατρέψει τον προσωπικό του Γολγοθά σε μια δημόσια πλατφόρμα ακτιβισμού.
Μέχρι τις τελευταίες του εβδομάδες, ο Ντέιν δεν περιορίστηκε στον ρόλο του ασθενούς, αλλά αναδείχθηκε σε έντονο επικριτή των δυσλειτουργιών του υγειονομικού συστήματος, φέρνοντας στο φως τις καθυστερήσεις που κοστίζουν ζωές. Ο Ντέιν εστίασε την κριτική του σε αυτό που ονόμαζε «γραμμική γραφειοκρατία» (linear bureaucracy).
«Θα μπορούσα να κλειστώ στο δωμάτιό μου και να κλαίω για δύο εβδομάδες, αλλά συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι φτιαγμένος έτσι».
Κατήγγειλε ότι οι ασθενείς με ALS, μια νόσο με ταχύτατη εξέλιξη, συχνά εγκλωβίζονται σε μακροχρόνιες κλινικές δοκιμές και δαιδαλώδεις διαδικασίες έγκρισης φαρμάκων που δεν συμβαδίζουν με τον χρόνο που τους απομένει.
Σε συνεργασία με τον οργανισμό I AM ALS και τη Synapticure, συμμετείχε σε πάνελ και συναντήσεις με νομοθέτες, τονίζοντας πως «το τοπίο είναι γεμάτο εμπόδια και ανοησίες που πρέπει να κοσκινίσουμε για να φτάσουμε στη λύση».
Η παρουσία του στο Καπιτώλιο ήταν μια στιγμή απόλυτης ειλικρίνειας. Ο άνθρωπος που κάποτε ενσάρκωνε το πρότυπο της σωματικής ρώμης στάθηκε μπροστά στους πολιτικούς, αναδεικνύοντας την ευθραυστότητα της ανθρώπινης φύσης.
Ο Ντέιν ήταν ειλικρινής. Η επιμονή του να μιλά για την ALS ως «κάτι φρικτό» που απαιτεί άμεση δράση βοήθησε στην εξασφάλιση κονδυλίων για την επέκταση της έρευνας και τη βελτίωση της κατ’ οίκον φροντίδας για τους ασθενείς.
Ο ίδιος δεν ζητούσε οίκτο, αλλά δικαιοσύνη και εγρήγορση από ένα σύστημα που συχνά μοιάζει παγωμένο στον χρόνο. Ήξερε πως δεν μπορούσε να σώσει τον εαυτό του όσο ήξερε πως μπορούσε να βοηθήσει άλλους.
«Το παρελθόν περιέχει τύψεις. Το μέλλον παραμένει άγνωστο. Οπότε πρέπει να ζείτε τώρα. Το παρόν είναι το μόνο που έχετε. Εκτιμήστε το ως θησαυρό. Αγαπήστε κάθε στιγμή».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Mike Quigley (@repmikequigley)
Σε έναν από τους τελευταίους ρόλους του, στη σειρά Brilliant Minds, ο Ντέιν υποδύθηκε έναν πυροσβέστη, ήρωα της 11ης Σεπτεμβρίου, που διαγιγνώσκεται με ALS. Ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει την εμπειρία αυτή «καθαρτική», καθώς του επέτρεψε να εξωτερικεύσει τον δικό του φόβο και την αγωνία.
Λίγο καιρό πριν το τέλος, ο Ντέιν παραχώρησε μια συνέντευξη για το Netflix, στην οποία άφησε ένα μήνυμα για τις δύο κόρες του, την Μπίλι, 15 ετών, και την Τζόρτζια, 14 ετών. «Θέλω να σας πω τέσσερα πράγματα που έμαθα από αυτή την ασθένεια και ελπίζω να μη με ακούσετε απλώς. Ελπίζω να με αφουγκραστείτε», είπε στο τέλος του 50λεπτου ειδικού αφιερώματος του Netflix, το Famous Last Words: Eric Dane, απευθυνόμενος στις κόρες του.
«Μπίλι και Τζόρτζια, αυτά τα λόγια είναι για εσάς. Προσπάθησα. Σκόνταψα μερικές φορές, αλλά προσπάθησα. Συνολικά περάσαμε υπέροχα, έτσι δεν είναι; Θυμάμαι όλες τις στιγμές μας στην παραλία, οι δυο σας, εγώ και η μαμά — στη Σάντα Μόνικα, στη Χαβάη, στο Μεξικό. Σας βλέπω τώρα να παίζετε στον ωκεανό για ώρες, τα θαλασσινά μου μωρά. Εκείνες οι μέρες ήταν παράδεισος. Θέλω να σας πω τέσσερα πράγματα που έμαθα από αυτή την ασθένεια, και ελπίζω να μη με ακούσετε απλώς. Ελπίζω να με αφουγκραστείτε.
Πρώτον, ζήστε τώρα. Ακριβώς τώρα. Στο παρόν. Είναι δύσκολο, αλλά έμαθα να το κάνω. Για χρόνια, περιπλανιόμουν νοητικά και χανόμουν στο μυαλό μου για μεγάλα χρονικά διαστήματα, βυθισμένος και ανήσυχος μέσα στην αυτολύπηση, τη ντροπή και την αμφιβολία. Έχω ξαναπαίξει αποφάσεις στο μυαλό μου, έχω αμφισβητήσει τον εαυτό μου. “Δεν έπρεπε να το κάνω αυτό. Δεν έπρεπε ποτέ να κάνω το άλλο”. Τέλος αυτά. Από καθαρό ένστικτο επιβίωσης, είμαι αναγκασμένος να μένω στο παρόν. Αλλά δεν θέλω να βρίσκομαι πουθενά αλλού.
Το παρελθόν περιέχει τύψεις. Το μέλλον παραμένει άγνωστο. Οπότε πρέπει να ζείτε τώρα. Το παρόν είναι το μόνο που έχετε. Εκτιμήστε το ως θησαυρό. Αγαπήστε κάθε στιγμή.
«Ελπίζω να έχω αποδείξει ότι μπορείτε να αντιμετωπίσετε τα πάντα. Μπορείτε να αντιμετωπίσετε το τέλος των ημερών σας. Μπορείτε να αντιμετωπίσετε την κόλαση με αξιοπρέπεια. Πολεμήστε, κορίτσια, και κρατήστε τα κεφάλια σας ψηλά».
Δεύτερον, ερωτευτείτε. Όχι απαραίτητα έναν άνθρωπο, αν και το προτείνω κι αυτό ανεπιφύλακτα. Αλλά ερωτευτείτε κάτι. Βρείτε το πάθος σας, τη χαρά σας. Βρείτε αυτό που σας κάνει να θέλετε να σηκωθείτε το πρωί, αυτό που σας δίνει ώθηση σε όλη τη διάρκεια της μέρας.
Ερωτεύτηκα για πρώτη φορά όταν ήμουν περίπου στην ηλικία σας. Ερωτεύτηκα την υποκριτική. Αυτή η αγάπη με κράτησε τελικά στις πιο σκοτεινές μου ώρες, στις πιο σκοτεινές μου μέρες, στον πιο σκοτεινό μου χρόνο. Ακόμα αγαπώ τη δουλειά μου, εξακολουθώ να την προσμένω, εξακολουθώ να θέλω να σταθώ μπροστά σε μια κάμερα και να παίξω τον ρόλο μου. Η δουλειά μου δεν με ορίζει, αλλά με ενθουσιάζει.
Βρείτε κάτι που σας ενθουσιάζει. Βρείτε το μονοπάτι σας, τον σκοπό σας, το όνειρό σας. Και μετά κυνηγήστε το. Κυνηγήστε το πραγματικά.
Τρίτον, διαλέξτε τους φίλους σας με σύνεση. Βρείτε τους δικούς σας ανθρώπους και αφήστε τους να σας βρουν. Και μετά δώστε τους τον εαυτό σας. Οι καλύτεροι από αυτούς θα σας το ανταποδώσουν. Χωρίς κρίση, χωρίς όρους, χωρίς ερωτήσεις. Είμαι τόσο ευγνώμων για την πολύ στενή οικογένεια και τους φίλους μου. Ο καθένας ξεχωριστά έχει σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Δεν μπορώ να κάνω τα μικροπράγματα που έκανα παλιά. Δεν μπορώ να οδηγήσω, να πάω στο γυμναστήριο, να πάρω καφέ, να βγω έξω. Αλλά έμαθα να αγκαλιάζω τις εναλλακτικές. Οι φίλοι μου έρχονται σε μένα, τρώμε μαζί, βλέπουμε έναν αγώνα, ακούμε μουσική. Δεν κάνουν κάτι ξεχωριστό, απλώς εμφανίζονται. Αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Απλώς να εμφανίζεστε. Και να αγαπάτε τους φίλους σας με ό,τι έχετε. Κρατηθείτε από αυτούς. Θα σας διασκεδάσουν, θα σας καθοδηγήσουν, θα σας βοηθήσουν, θα σας στηρίξουν, και κάποιοι θα σας σώσουν.
Τέλος, πολεμήστε με κάθε ίνα του είναι σας, και με αξιοπρέπεια. Όταν αντιμετωπίζετε προκλήσεις, θέματα υγείας ή οτιδήποτε άλλο, πολεμήστε. Ποτέ μην τα παρατάτε. Πολεμήστε μέχρι την τελευταία σας πνοή. Αυτή η ασθένεια παίρνει αργά το σώμα μου, αλλά ποτέ δεν θα πάρει το πνεύμα μου.
Οι δυο σας είστε διαφορετικοί άνθρωποι. Αλλά και οι δύο είστε δυνατές και ανθεκτικές. Κληρονομήσατε την ανθεκτικότητα από μένα. Αυτή είναι η υπερδύναμή μου. Με ρίχνεις κάτω, αναπηδώ αμέσως και ξαναγυρίζω. Σηκώνομαι ξανά, και ξανά, και ξανά. Ο Μαρκ λέει ότι είμαι σαν γάτα, μόνο που μια γάτα έχει εννέα ζωές, και εγώ βρίσκομαι στην 15η — χαλαρά.
Οπότε, όταν κάτι απρόσμενο σε χτυπήσει, και θα σε χτυπήσει επειδή αυτή είναι η ζωή, πολεμήστε το και αντιμετωπίστε το με ειλικρίνεια, ακεραιότητα και χάρη, ακόμα κι αν φαίνεται ή μοιάζει ανυπέρβλητο.
Ελπίζω να έχω αποδείξει ότι μπορείτε να αντιμετωπίσετε τα πάντα. Μπορείτε να αντιμετωπίσετε το τέλος των ημερών σας. Μπορείτε να αντιμετωπίσετε την κόλαση με αξιοπρέπεια. Πολεμήστε, κορίτσια, και κρατήστε τα κεφάλια σας ψηλά.
Μπίλι και Τζόρτζια, είστε η καρδιά μου. Είστε τα πάντα για μένα. Καληνύχτα. Σας αγαπώ.
Αυτά είναι τα τελευταία μου λόγια».
View this post on Instagram
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Diane Sawyer (@dianesawyer)
