Στο 4ο συνέδριο της Vogue Greece και της Καθημερινής, Change Makers IV, η ηθοποιός Μελία Κράιλινγκ (Melia Kreiling) ανέλαβε τον ρόλο της οικοδέσποινας κλέβοντας τις εντυπώσεις με την παρουσία της επί σκηνής. Για την περίσταση φόρεσε μία μαύρη δημιουργία του Μάρκελλου Πολύδωρου, ενώ είχε κάνει ένα εντυπωσιακό χτένισμα στα μαλλιά. «Ήταν τρομερά τιμητικό για εμένα που με εμπιστεύθηκαν στη σκηνή μαζί με όλους τους προσκεκλημένους. Η συνεργασία μας ήταν άψογη», δήλωσε, μετά το τέλος του συνεδρίου.
Η ίδια τόνισε τη σημασία της διοργάνωσης και ανέφερε: «Όλοι οι καλεσμένοι, καθένας στον τομέα του, μας έδωσαν ένα πλαίσιο για να κατανοήσουμε τη μόδα όπως πραγματικά είναι και όχι ως κάτι που βλέπουμε περπατώντας στον δρόμο ή στις βιτρίνες. Ήταν σπουδαίο να ακούς όλους αυτούς τους ανθρώπους που κατάφερε να φέρει η Vogue για εμάς. Έμαθα πολλά από αυτή την εμπειρία».
Μιλώντας στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων για το πώς βίωσε την πρόκληση της παρουσίασης, η Μελία Κράιλινγκ εξήγησε ότι, παρότι στο παρελθόν είχε παρουσιάσει βραβεία, η εμπειρία ενός συνεδρίου ήταν κάτι εντελώς καινούργιο για την ίδια: «Με κάλεσαν στο γραφείο δύο εντυπωσιακές γυναίκες, η Αλεξία Κορωναίου και η Έλις Κις και μου παρουσίασαν το όραμά τους. Όταν μια ιδέα μου εμπνέει εμπιστοσύνη, λέω πάντα “ναι”, γιατί καταλαβαίνω ότι μπορώ να μάθω κάτι νέο και να εξασκηθώ σε ένα πεδίο που εμείς οι ηθοποιοί δεν υπηρετούμε συχνά».
Η παρουσίαση είχε και προσωπικό συμβολισμό για τη Μελία Κράιλινγκ. «Η μητέρα μου ήταν διευθύντρια περιοδικών οπότε μεγαλώνοντας έτρεφα πάντα σεβασμό για τη μόδα. Αισθάνθηκα ότι έκλεισε ένας όμορφος κύκλος: με προσκάλεσαν δύο εξαιρετικές διευθύντριες που στηρίζουν έμπρακτα τις γυναίκες, ενώ η μητέρα μου βρέθηκε ανάμεσα στο κοινό και ήταν πολύ χαρούμενη», είπε.
Με αφορμή την ερώτηση της διευθύντριας της Vogue Greece, Έλις Κις, για το αν διασκεδάζει με τη μόδα και αν πειραματίζεται μέσω αυτής, η ηθοποιός των «Emily in Paris» και «The Borgias» σημείωσε: «Όταν μου επιτρέπεται και έχω τον χώρο να πειραματιστώ, περνάω υπέροχα, καθώς αυτό ακουμπάει την ιδιότητά μου ως ηθοποιού. Όταν αντίθετα με καταπιέζει ένα λουκ, που δεν με εκφράζει, εκεί δυσκολεύομαι περισσότερο, αλλά το αποδέχομαι γιατί κατανοώ τις απαιτήσεις του ρόλου ή της αισθητικής».
