Μετά από σχεδόν δέκα χρόνια, ο Kwangbok Rhee επιστρέφει στην Ελλάδα με 36 φρέσκα μήλα και φέρνει ξανά στο επίκεντρο το πιο αναγνωρίσιμο μοτίβο του. Η νέα του δουλειά συνδέει την εικόνα του μήλου με την πνευματικότητα, τη μνήμη και τη διαδρομή ανάμεσα σε χώρους και πολιτισμούς.
Ο καλλιτέχνης θέλησε ένα μήλο που να εσωκλείει την πνευματικότητα του Βυζαντίου και να σώζει την ανθρώπινη ψυχή.
Στη ζωγραφική του, το μήλο αυτό προορίζεται να συναντήσει ένα επόμενο μήλο, έπειτα ένα άλλο και ούτω καθεξής, σε μια επιτοίχια εγκατάσταση που δημιουργεί την αίσθηση μιας διαδρομής του αντικειμένου σε εξέλιξη.
Επιστρέφοντας μετά από σχεδόν δέκα χρόνια στην Ελλάδα, ο Kwangbok Rhee φέρνει από την Κορέα μια σειρά από 36 φρέσκα μήλα.
Δουλεύοντας με την εικόνα του μήλου, προτείνει έναν νέο τρόπο κατανόησης του σχεδίου, του μοντέλου, της παραγωγής και της αναπαραγωγής. Η ρεαλιστική, σχεδόν νατουραλιστική, εικόνα που δημιουργείται μοιάζει να μπορεί να αναπαραχθεί ακόμη και μηχανικά, ενώ το αναπαριστώμενο αντικείμενο καταργεί τη ρομαντική έννοια της μοναδικότητας και φέρνει στην τέχνη το καθημερινό, το κοινότοπο, το εφήμερο και το αναλώσιμο.
Μέσα από μια λογική επανάληψης και διαφοράς, ο KwangBok Rhee οπτικοποιεί τη σχέση του με τον χώρο, τον χρόνο και τελικά το αντικείμενο. Αφού κάθε σύνθεση αποτελείται από απεικονίσεις διαφορετικών αντικειμένων, η συνέχεια είναι στην πραγματικότητα ασυνέχεια. Το μήλο, ως μέρος και ως όλον, ξεπροβάλλει από το εικαστικό μέσο και κουβαλά τις έννοιες της ζωής, του θανάτου, της αναγέννησης και της γνώσης, όπως αυτές διαπερνούν τον χώρο και τον χρόνο των πολιτισμών και εκφράζουν ανθρώπινες ανησυχίες.
Τα μήλα αυτά δεν εμφανίζονται πια πάνω στο τραπέζι, όπως επιβάλλει η σύμβαση της νεκρής φύσης, αλλά σε ακαθόριστες μονοχρωματικές επιφάνειες. Σε διαρκή κίνηση, δεν μεταφέρουν μόνο συμβολισμούς, αλλά και ίχνη διαφορετικών εμπειριών, καθώς πέφτουν, κυλούν και επιστρέφουν στον καμβά, σαν να διασχίζουν αποστάσεις, όπως κάνει και ο δημιουργός τους.
Ο KwangBok Rhee δεν έζησε ανάμεσα σε δύο χώρες· έζησε σε δύο χώρες και σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Από το Gongju της Κορέας έφτασε στην Αθήνα, όπου έμεινε για περίπου τρεις δεκαετίες ζωγραφίζοντας, ενώ τη δεκαετία του 1980 μαθητεύσε κοντά σε Έλληνες ζωγράφους στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, δείχνοντας αδυναμία στη βυζαντινή αγιογραφία.
Σήμερα, φέρνει στην άλλη του πατρίδα λίγους από τους καρπούς που του έχουν αποφέρει οι διαδρομές του. Τα μήλα του πέφτουν τώρα, κυλούν και επισκέπτονται τη Mataroa Gallery για να συναντήσουν ένα μέρος της δουλειάς που έχει ήδη αναπτύξει κάτω από το αττικό φως.
