Ο Δράκουλας επέστρεψε, και αυτή τη φορά εμφανίζεται πιο αιματηρός — ή πιο κόκκινος — από ποτέ.
Η ταινία του Κρίστοφερ Λι με τον γοητευτικό ήρωα με τους κυνόδοντες έχει περάσει από πλούσια αποκατάσταση σε 4K, με την αρχική κινηματογράφηση σε Technicolor του Τζακ Άσερ να γεμίζει πλέον με εντυπωσιακές πορφυρές πινελιές.
Κόκκινες κουρτίνες, κόκκινα βιβλία, κόκκινα μαντήλια και πιόνια σκακιού ξεχωρίζουν έντονα από νωρίς, προετοιμάζοντας το κοινό για τη μεγάλη σκηνή όπου ο Δράκουλας εμφανίζεται σε κοντινό πλάνο με το στόμα, τα δόντια και τα τρελά μάτια του βαμμένα με το ίδιο άγρια στιλιζαρισμένο έντονο κόκκινο.
Αίμα, αίμα, αίμα και λίγο αίμα
Το πραγματικό ατού εδώ είναι η προσθήκη τριών λεπτών αποκατεστημένου υλικού που βρέθηκε σε αποθήκη της Warner Bros και είχε αρχικά κοπεί από τους βρετανούς λογοκριτές, επειδή ξεπερνούσε τα όρια της ευπρέπειας στα μέσα του 20ού αιώνα.
Πρόκειται για παρατεταμένα πλάνα δαγκώματος στο λαιμό, αιματηρά δόντια και μια πιο εκτενή εκδοχή του θανάτου του Δράκουλα, καθώς καίγεται από το φως.
Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς σήμερα ότι, ακόμη και χωρίς αυτές τις επιπλέον πινελιές κόκκινου αίματος, η ταινία είχε χαρακτηριστεί με επισήμανση X και θεωρήθηκε από τους συγκλονισμένους κριτικούς ως σοκαριστική, ανατριχιαστική και, στην περίπτωση του Βίνσεντ Κάνμπι του Motion Picture Daily, τόσο αιματηρή όσο επιτρέπει ο νόμος.
Η στιγμή που δαγκώνει αποτελεί το αποκορύφωμα μιας σεξουαλικής εμπειρίας, δήλωσε ο Φίσερ. Αυτός εκμεταλλευόταν τις σεξουαλικές απογοητεύσεις των γυναικών θυμάτων του.
Δαγκωματιές
Στη συνέχεια, υπάρχει το ανατρεπτικό, ερωτικό υποκείμενο της ταινίας. Ο σκηνοθέτης Τέρενς Φίσερ χώρισε σκόπιμα τους χαρακτήρες του σε άκαμπτους, καταπιεσμένους άνδρες, όπως ο Τζόναθαν Χάρκερ (Τζον Βαν Έισεν), ο Βαν Χέλσινγκ (Πίτερ Κούσινγκ) και ο σεμνός Άρθουρ Χόλμγουντ του Μάικλ Γκοφ, και σε μια πληθώρα βαθιά ανικανοποίητων γυναικών που ξαφνικά έρχονται αντιμέτωπες με τον ακόρεστο πρωταγωνιστή του Λι.
Η στιγμή που δαγκώνει αποτελεί το αποκορύφωμα μιας σεξουαλικής εμπειρίας, δήλωσε ο Φίσερ. Αυτός εκμεταλλευόταν τις σεξουαλικές απογοητεύσεις των γυναικών θυμάτων του.
Το 1958, στην εποχή του Χάρολντ Μακμίλαν και του «ποτέ δεν ήμασταν τόσο καλά», αυτό αποτελούσε μια ριζοσπαστική ανατροπή της φυσικής τάξης και ήταν σίγουρα ανησυχητικό. Εξ ου και οι επικίνδυνες πινελιές κόκκινου.
*Στις αίθουσες σε 4K UHD από τις 23 Νοεμβρίου
*Με στοιχεία από thetimes.com
