Η ακρίβεια στην Ελλάδα παραμένει σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, καθώς ο πληθωρισμός διαμορφώθηκε επισήμως στο 5,7% τον Νοέμβριο, πάνω και από την εκτίμηση της Eurostat που ήταν 5,6%. Με αυτό το ποσοστό, η χώρα υπολείπεται μόνο της Βουλγαρίας και της Λιθουανίας στην Ευρώπη.
Το πρόβλημα, που είναι πανευρωπαϊκό, αποτυπώνεται στον μέσο όρο του 4% για την Ευρωζώνη και αντιμετωπίζεται ως μια πραγματική κρίση κόστους ζωής, η οποία θεωρείται ότι τροφοδοτεί και την κοινωνική δυσαρέσκεια που καταγράφεται. Στην Ελλάδα, όμως, η ένταση της ακρίβειας είναι ακόμη μεγαλύτερη.
Δεν πρόκειται μόνο για τη συνολική αύξηση του πληθωρισμού, αλλά και για ανατιμήσεις σε αγαθά και υπηρεσίες που απορροφούν μεγάλο μέρος του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, ιδιαίτερα των πιο λαϊκών. Η ετήσια αύξηση του κόστους στέγασης, δηλαδή ενοίκια και λογαριασμοί, φτάνει το 15,1%, ενώ το κόστος των μεταφορών αυξήθηκε κατά 13,8%.
Αν ληφθεί ως έτος βάσης το 2020, η συνολική αύξηση του δείκτη τιμών καταναλωτή έχει ανεβάσει τον δείκτη από το 100 στο 129,18. Στη στέγαση η αντίστοιχη αθροιστική αύξηση είναι από το 100 στο 145,37, στις μεταφορές από το 100 στο 140,1 και στη διατροφή από το 100 στο 137,84.
Οι αριθμοί αυτοί μεταφράζονται στην καθημερινότητα σε λογαριασμούς που μένουν απλήρωτοι, σε αποταμιεύσεις που εξαντλούνται, σε αγωνία για το ποιες δαπάνες θα καλυφθούν και ποιες όχι, σε περιορισμό των ημερών διακοπών και σε καθυστέρηση αναγκαίων επισκευών στο σπίτι για να καλυφθεί το κόστος των φροντιστηρίων. Μεταφράζονται επίσης σε μισθούς που, ακόμη κι όταν αυξάνονται ονομαστικά, χάνουν αγοραστική δύναμη ή μένουν στάσιμοι, σε εγκλωβισμό σε κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας και σε διαρκή ανασφάλεια.
Στο ίδιο κείμενο σημειώνεται ότι αυτά δεν είναι φυσικά φαινόμενα ούτε οφείλονται στο ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει πετρελαιοπηγές, αφού κάτι τέτοιο ισχύει και για άλλες χώρες. Η υψηλότερη ακρίβεια από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο αποδίδεται σε πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, με αναφορές στην άρνηση για μείωση των έμμεσων φόρων και κυρίως των ειδικών φόρων κατανάλωσης, στην άρνηση επιβολής πλαφόν σε ορισμένες τιμές και στην απροθυμία περιορισμού του περιθωρίου κέρδους των μεγάλων επιχειρήσεων που εμπλέκονται στην ενέργεια.
Παράλληλα, αναφέρεται ότι η κυβέρνηση έχει επιλέξει να στηρίξει τα υπερκέρδη συγκεκριμένων επιχειρήσεων, μεταφέροντας το κόστος στα νοικοκυριά, ενώ έχει δώσει προτεραιότητα στα μεγάλα δημοσιονομικά πλεονάσματα αντί για την κοινωνική συνοχή και την αναβάθμιση των δημόσιων υποδομών, της δημόσιας υγείας και της παιδείας. Όλα αυτά, σύμφωνα με το κείμενο, εξηγούν τη σημερινή δύσκολη κατάσταση των νοικοκυριών και την οργή που εκφράζεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις.
Την ίδια ώρα, σημειώνεται ότι όλα τα μέτρα και οι εξαγγελίες της κυβέρνησης, μαζί με τις ανακοινώσεις, τις «διαρροές» και τα πολυδιαφημισμένα «μέτρα ανακούφισης» που έχουν επανειλημμένα παρουσιάσει τόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσο και ο επίσημος δελφίνος Κυριάκος Πιερρακάκης, είναι πολύ κοντά στον ορισμό της «τρύπας στο νερό» ως προς την καταπολέμηση της ακρίβειας.
Με βάση αυτή την εικόνα, το κείμενο υποστηρίζει ότι εκεί θα κριθεί και η πολιτική αντιπαράθεση, αλλά και οι επόμενες εκλογές. Δεν θα κριθούν πάνω στο ποιος θα εκπροσωπήσει το «Κέντρο» ή στο ποιον θα επαινούν περισσότερο οι «αγορές», αλλά στο αν θα σταματήσει ο οικονομικός και κοινωνικός κατήφορος για την πλειοψηφία της κοινωνίας. Σε αυτό το πλαίσιο, αναφέρεται ότι η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κληθούν στο τέλος να πληρώσουν τον πολιτικό λογαριασμό.
