Η κυβέρνηση προχωρά σε νομοθετική παρέμβαση για τα δάνεια σε ελβετικό φράγκο, καθώς υπάρχει ένα πραγματικό κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα που δεν μπορεί να επιλυθεί μόνο μέσω των δικαστηρίων ή αποσπασματικών τραπεζικών ρυθμίσεων. Τα δάνεια σε ελβετικό φράγκο χορηγήθηκαν κυρίως την περίοδο 2005-2009, σε ένα εντελώς διαφορετικό διεθνές περιβάλλον. Την εποχή εκείνη:
– δεν υπήρχε καμία διεθνής πρόβλεψη για έντονη ανατίμηση του ελβετικού φράγκου,
– το επιτόκιο του ελβετικού ήταν σταθερά χαμηλότερο από εκείνο του ευρώ, κατά μέσο όρο πάνω από μία ποσοστιαία μονάδα από το 2008 έως σήμερα.
Η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση ανέτρεψε πλήρως αυτά τα δεδομένα, καθώς επήλθε σημαντική ανατίμηση του ελβετικού φράγκου έναντι του ευρώ, με αποτέλεσμα χιλιάδες δανειολήπτες, παρότι κατέβαλαν δόσεις επί σειρά ετών, να οφείλουν περισσότερα σε ευρώ από όσα αρχικά δανείστηκαν, λόγω ενός συναλλαγματικού κινδύνου που δεν μπορούσαν να προβλέψουν. Η ρύθμιση σέβεται απολύτως την ελευθερία των οφειλετών, προσφέροντας πραγματικές και δεσμευτικές επιλογές.
Η κυβέρνηση δεν επιβάλλει λύση – προσφέρει επιλογές.
Η ρύθμιση αφορά δύο πραγματικές και δεσμευτικές επιλογές, τις οποίες οι τράπεζες υποχρεούνται να αποδεχθούν:
Πρώτη επιλογή: εξωδικαστικός μηχανισμός
– Αφορά μη ενήμερους οφειλέτες.
– Η λύση που παράγεται από τον αλγόριθμο του μηχανισμού δεσμεύει υποχρεωτικά τους πιστωτές.
– Πρόκειται για ειδική και ευνοϊκή πρόβλεψη για τα δάνεια σε ελβετικό φράγκο, καθώς στα αντίστοιχα δάνεια σε ευρώ οι πιστωτές διατηρούν δικαίωμα απόρριψης.
Δεύτερη επιλογή: άμεση και καθαρή λύση μετατροπής.
– Προβλέπεται δυνατότητα μετατροπής του δανείου σε ευρώ με σημαντική βελτίωση στην τρέχουσα ισοτιμία, παρέχοντας άμεση μείωση του οφειλόμενου κεφαλαίου σε ευρώ.
– Η ελάφρυνση είναι κλιμακωτή, από 15% έως και 50%, ανάλογα με την οικονομική και κοινωνική κατάσταση του οφειλέτη. Η ρύθμιση έχει ισχυρό κοινωνικό πρόσημο, δίνοντας έμφαση στην ελάφρυνση των οικονομικά ασθενέστερων οφειλετών.
– Παρέχεται δυνατότητα παράτασης έως 5 έτη, ώστε να μειωθεί περαιτέρω η μηνιαία δόση.
Η παρέμβαση είναι δημοσιονομικά ασφαλής και το κόστος της ρύθμισης αφορά αποκλειστικά τις τράπεζες, οι οποίες καλύπτουν το σύνολο του κόστους.
Η κυβέρνηση αναγνωρίζει την κοινωνική πλευρά του ζητήματος και παρέχει εναλλακτικές λύσεις σε όλους τους δανειολήπτες, προκειμένου να επιτευχθεί μια βιώσιμη ρύθμιση.
