Η 25η Μαρτίου συνδέεται άρρηκτα με το παραδοσιακό πιάτο του μπακαλιάρου με σκορδαλιά, ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του τόσο στη θρησκευτική παράδοση όσο και στις πρακτικές ανάγκες παλαιότερων εποχών.
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή αποτελεί την πιο αυστηρή περίοδο νηστείας για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατά την καθιέρωσή της, ήδη από τον 4ο αιώνα μ.Χ., οι πιστοί ακολουθούσαν ιδιαίτερα περιοριστική διατροφή, συχνά με ένα μόνο γεύμα ημερησίως.
Ωστόσο, μέσα σε αυτήν την περίοδο υπάρχουν συγκεκριμένες ημέρες όπου η νηστεία χαλαρώνει. Μία από αυτές είναι η εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στις 25 Μαρτίου. Πρόκειται για μια χαρμόσυνη ημέρα μέσα στη Σαρακοστή, κατά την οποία επιτρέπεται η κατανάλωση ψαριού, λαδιού και οίνου.
Η παράδοση του μπακαλιάρου συνδέεται με αυτήν ακριβώς την εξαίρεση. Παρότι το φρέσκο ψάρι ήταν δύσκολα προσβάσιμο για τους κατοίκους της ενδοχώρας, ο παστός μπακαλιάρος αποτέλεσε μια πρακτική και οικονομική λύση. Διατηρούνταν εύκολα χωρίς ψύξη και μπορούσε να μεταφερθεί σε όλη τη χώρα.
Αν και δεν πρόκειται για ψάρι που αλιεύεται στις ελληνικές θάλασσες, ο μπακαλιάρος —κυρίως από τον βορειοανατολικό Ατλαντικό— έφτασε στην Ελλάδα γύρω στον 15ο αιώνα και γρήγορα εντάχθηκε στη διατροφή των κατοίκων.
Έτσι, καθιερώθηκε ως το παραδοσιακό φαγητό της 25ης Μαρτίου, συνοδευόμενος από σκορδαλιά, ένα έθιμο που διατηρείται μέχρι σήμερα και συνδυάζει τη θρησκευτική παράδοση με την καθημερινότητα των παλαιότερων κοινωνιών.
