Η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια αποτελεί αναφαίρετο μονομερές δικαίωμα της Ελλάδας.
Ένα δικαίωμα που η χώρα μας ουδέποτε απεμπόλησε και το οποίο παραμένει απολύτως ενεργό. Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν η Ελλάδα διαθέτει το δικαίωμα να προχωρήσει στην επέκταση, αλλά πότε και με ποιον τρόπο θα επιλέξει να το ασκήσει. Αυτό είναι και το σαφές μήνυμα που εκπέμπει η κυβέρνηση Μητσοτάκη προς την Τουρκία τα τελευταία 24ωρα. Άλλωστε, όπως διαμηνύσει προς κάθε κατεύθυνση ο Πρωθυπουργός, η Ελλάδα δεν αποδέχεται τετελεσμένα, δεν παραιτείται από τα κυριαρχικά της δικαιώματα και διατηρεί ακέραιο το δικαίωμα να λαμβάνει τις αποφάσεις που κρίνει ότι υπηρετούν τα εθνικά συμφέροντα.
Η διαφορά, μάλιστα, δεν βρίσκεται μόνο στις δημόσιες τοποθετήσεις. Βρίσκεται κυρίως στις πράξεις. Εκεί, για πρώτη φορά, η Ελλάδα κατέγραψε επισήμως, με διάβημά της προς την Τουρκία, το μονομερές δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια. Και αυτό σημαίνει πολλά. Πρώτα από όλα πρόκειται για μια κίνηση με ιδιαίτερο διπλωματικό βάρος, καθώς αποτυπώνει θεσμικά και με τον πλέον επίσημο τρόπο τη θέση της χώρας μας. Και ταυτόχρονα στέλνει ένα μήνυμα στην Άγκυρα που δεν χρειάζεται υψηλούς τόνους για να είναι ξεκάθαρο. Το μήνυμα αυτό είναι ότι το δικαίωμα υπάρχει και η Ελλάδα αποφασίζει πότε θα το ασκήσει προχωρώντας στο επόμενο βήμα.
Η αξία της σοβαρής εθνικής στρατηγικής
Όπως επισημαίνουν συνεργάτες του Πρωθυπουργού, η επιλογή του χρόνου δεν αποτελεί αδυναμία. Είναι στοιχείο μιας σοβαρής εθνικής στρατηγικής. Προσθέτουν, δε, ότι στην εξωτερική πολιτική, η αποφασιστικότητα δεν μετριέται από την ταχύτητα με την οποία λαμβάνονται οι αποφάσεις, αλλά από την ικανότητα να λαμβάνονται τη σωστή στιγμή και με γνώμονα το εθνικό συμφέρον. Η «ώρα των αποφάσεων», λοιπόν, δεν προαναγγέλλεται με ημερομηνίες ούτε υπηρετεί επικοινωνιακές ανάγκες. Προκύπτει όταν οι συνθήκες κριθούν κατάλληλες από την ελληνική πλευρά. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η εθνική πολιτική δεν κρίνεται από το ποιος κάνει τις πιο εμπρηστικές δηλώσεις, αλλά από το ποιος διατηρεί τα δικαιώματα της χώρας ενεργά, τα κατοχυρώνει θεσμικά και γνωρίζει πότε πρέπει να περάσει από τα λόγια στην πράξη.
