Ο χρόνος κυλάει και το πολυσυζητημένο κόμμα του Αντώνη Σαμαρά εξακολουθεί να βρίσκεται περισσότερο στη σφαίρα της προαναγγελίας παρά της επίσημης ανακοίνωσης.
Κάτι που αρχίζει να δημιουργεί έναν πρώτο, υπόγειο εκνευρισμό σε πρόσωπα τα οποία εδώ και μήνες εμφανίζονται έτοιμα να συνταχθούν με το εγχείρημα.
Τον Ιούνιο ο πρώην πρωθυπουργός είχε δηλώσει ότι έχει πάρει τις αποφάσεις του και ότι θα τις ανακοινώσει «όταν και όπως πρέπει». Στις αρχές Αυγούστου οι πληροφορίες ήθελαν το «κουμπί» να πατιέται μέσα στον Σεπτέμβριο. Ο Σεπτέμβριος, όμως, μπήκε και η ακριβής ημερομηνία παραμένει γρίφος.
Η νέα εξήγηση που ακούγεται είναι ότι η ανακοίνωση θα γίνει όταν οι κινήσεις αποκτήσουν μεγαλύτερη δυναμική. Αυτό ακριβώς είπε στις 9 Σεπτεμβρίου και ο Μάριος Σαλμάς, ο οποίος δηλώνει ότι θα συμμετάσχει στο νέο σχήμα και επιμένει ότι ο Αντώνης Σαμαράς πραγματοποιεί ήδη επαφές.
Μόνο που στην πολιτική η παράταση της αναμονής έχει και κόστος. Πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στις σχετικές συζητήσεις καλούνται επί μήνες να κρατούν ανοικτές τις επιλογές τους, χωρίς να γνωρίζουν ακόμη ούτε την ακριβή ημερομηνία ούτε το πλήρες πολιτικό σχέδιο με το οποίο θα κληθούν να εμφανιστούν στην κοινωνία.
Μήπως τελικά ο πρώην πρωθυπουργός καθυστερεί επειδή εξακολουθεί να ζυγίζει ακόμη και την ίδια την απόφαση;
Δεν είναι, βεβαίως, η κυρίαρχη εκδοχή. Αντιθέτως, οι δημόσιες ενδείξεις εξακολουθούν να δείχνουν προετοιμασία: έχουν προηγηθεί πληροφορίες για επαφές με παλαιά στελέχη, αναζήτηση προσώπων για ψηφοδέλτια και οργανωτικές κινήσεις.
Ωστόσο, όσο δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση, το ερώτημα θα επιστρέφει. Και μαζί του θα ενισχύεται η ανησυχία ορισμένων από όσους έχουν επενδύσει πολιτικά στην προοπτική ενός νέου φορέα, μήπως περιμένουν ένα νεύμα που θα αργήσει πολύ ή που τελικά δεν θα έρθει ποτέ.
Στην περίπτωση αυτή, το πρόβλημα για τον Αντώνη Σαμαρά δεν θα είναι μόνο ότι δεν έκανε κόμμα. Θα είναι ότι θα έχει αφήσει εκτεθειμένους όσους για μήνες εμφανίζονταν έτοιμοι να τον ακολουθήσουν.
Για την ώρα, πάντως, η ζυγαριά εξακολουθεί να γέρνει προς την ίδρυση του νέου φορέα. Αλλά στην πολιτική υπάρχει ένα σημείο μετά το οποίο η προσεκτική αναμονή παύει να δείχνει σχεδιασμό και αρχίζει να εκλαμβάνεται ως δισταγμός.
