Το ΠΑΣΟΚ έχει ένα θέμα που δεν θέλει να συζητήσει: τι θα κάνει το βράδυ των εκλογών.
Η κόντρα Δούκα – Διαμαντοπούλου δεν ξέσπασε επειδή κάποιος είπε κάτι «εκτός γραμμής». Ξέσπασε γιατί ο Χάρης Δούκας ακούμπησε το πιο άβολο σημείο της Χαριλάου Τρικούπη: το ΠΑΣΟΚ θέλει να εμφανίζεται ως δύναμη εξουσίας, αλλά αποφεύγει να απαντήσει πώς ακριβώς θα κυβερνηθεί η χώρα αν δεν υπάρχει αυτοδυναμία.
Και εδώ αρχίζει η υποκρισία.
Γιατί δεν γίνεται να λες «θέλω να είμαι εναλλακτική στη Νέα Δημοκρατία» και την ίδια στιγμή να βαφτίζεις «γελοία» κάθε συζήτηση για την επόμενη μέρα. Η πολιτική δεν τελειώνει στην κάλπη. Εκεί αρχίζει το δύσκολο κομμάτι.
Ο Δούκας δεν είπε κάτι εξωφρενικό. Είπε το αυτονόητο: ότι αν θέλεις προοδευτική αλλαγή, πρέπει να μιλήσεις και για προοδευτικές συγκλίσεις. Με όρους. Με πρόγραμμα. Με κόκκινες γραμμές.
Αλλά το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να φοβάται ακόμη και τη λέξη «συνεργασία», λες και οι πολίτες δεν βλέπουν τους αριθμούς, τις δημοσκοπήσεις και τους πολιτικούς συσχετισμούς.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι άλλο: όταν ο Δούκας μιλά για άνοιγμα προς τον προοδευτικό χώρο, πέφτουν όλοι πάνω του. Όταν άλλοι αφήνουν ανοιχτά παράθυρα προς τα δεξιά, η ένταση είναι σαφώς μικρότερη.
Άρα το πρόβλημα δεν είναι οι συνεργασίες γενικά.
Το πρόβλημα είναι προς τα πού κοιτάζουν οι συνεργασίες.
Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ζητά από τους πολίτες να το δουν ως εναλλακτική λύση και ταυτόχρονα να μην τους λέει ποια λύση προτείνει. Δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από την «αυτόνομη πορεία» σαν να είναι σύνθημα που απαντά σε όλα.
Η αυτόνομη πορεία είναι αναγκαία πριν από τις εκλογές.
Μετά τις εκλογές, όμως, υπάρχει πολιτική αριθμητική.
Και εκεί ο Δούκας δείχνει να καταλαβαίνει κάτι που άλλοι προσποιούνται ότι δεν υπάρχει: αν το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει να γίνει συμπλήρωμα της ΝΔ, πρέπει να έχει καθαρή στρατηγική για το πώς μπορεί να υπάρξει άλλη κυβερνητική πλειοψηφία.
Όχι γενικόλογα. Όχι με ευχές. Όχι με «θα δούμε τότε».
Με πρόγραμμα.
Για την ακρίβεια.
Για τη δημόσια υγεία.
Για την εργασία.
Για τη στέγη.
Για τους θεσμούς.
Για το κράτος δικαίου.
Αυτό είναι το πεδίο όπου πρέπει να κριθούν οι συνεργασίες. Όχι στα τηλεοπτικά νεύρα, ούτε στις εσωκομματικές καραμπόλες.
Το ΠΑΣΟΚ θέλει να κυβερνήσει, αλλά δεν έχει ακόμη πείσει ότι έχει καθαρό σχέδιο διακυβέρνησης. Θέλει να είναι αντι-ΝΔ, αλλά φοβάται να πει πώς θα διαμορφωθεί μια πλειοψηφία απέναντι στη ΝΔ. Θέλει να εκφράσει τον προοδευτικό χώρο, αλλά διστάζει να μιλήσει για προοδευτικό διάλογο.
Και όσο η Χαριλάου Τρικούπη προσπαθεί να βάλει το θέμα κάτω από το χαλί, τόσο το θέμα θα επιστρέφει. Πιο έντονα, πιο άβολα, πιο διχαστικά.
Ο Δούκας, με τον τρόπο του, έθεσε το ερώτημα που αργά ή γρήγορα θα τεθεί έτσι κι αλλιώς:
Το ΠΑΣΟΚ θέλει απλώς να μετρήσει καλύτερα ποσοστά ή θέλει πραγματικά να γίνει μέρος μιας κυβερνητικής αλλαγής;
Γιατί αν ισχύει το δεύτερο, τότε η συζήτηση για την επόμενη μέρα δεν είναι «γελοία».
Είναι υποχρεωτική.
