Για μήνες η κυβέρνηση επέλεγε τη σιωπή απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού.
Τις τελευταίες ημέρες όμως, το Μέγαρο Μαξίμου αλλάζει ταχύτητα και περνά σε πιο επιθετική γραμμή, αντιμετωπίζοντας το ενδεχόμενο πολιτικής της παρουσίας ως παράγοντα που δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί.
Η δημόσια τοποθέτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη –με αιχμές για τη «μεγάλη απόσταση» ανάμεσα στον ρόλο του γονέα θύματος τραγωδίας και σε εκείνον του αρχηγού κόμματος– αποτέλεσε το πρώτο σήμα. Ακολούθησαν πιο καθαρές παρεμβάσεις από κυβερνητικά στελέχη, με επαναφορά γνώριμων διλημμάτων περί «σταθερότητας» και «επικίνδυνων πειραμάτων».
Στο επιτελείο της Νέα Δημοκρατία εκτιμούν πως ένα ενδεχόμενο κόμμα Καρυστιανού δεν απειλεί ευθέως τον σκληρό κομματικό πυρήνα. Ωστόσο, οι πρώτες δημοσκοπικές ενδείξεις δείχνουν απήχηση σε ένα πιο ρευστό ακροατήριο: πολίτες αποστασιοποιημένους, αναποφάσιστους ή έτοιμους να απέχουν. Και εκεί ακριβώς εστιάζεται η ανησυχία, καθώς αυτό το κοινό αποτελεί κρίσιμο στόχο για τη στρατηγική επανασυσπείρωσης της κυβέρνησης.
Στους διαδρόμους της Πειραιώς, πάντως, δεν υπάρχει απόλυτη ομοφωνία. Κάποιοι θεωρούν ότι η πρόωρη σύγκρουση «δείχνει περισσότερο νεύρο παρά αυτοπεποίθηση» και φοβούνται πως όσο ανεβαίνουν οι τόνοι, τόσο ενισχύεται η πολιτική ορατότητα της Καρυστιανού. Άλλοι, αντίθετα, επιμένουν ότι «αν δεν μπουν όρια νωρίς, μετά θα είναι αργά».
