Χάος και μπάχαλα βλέπουν ορισμένοι πριν ακόμη ξεκινήσουν οι κινητοποιήσεις, όμως το άρθρο επιμένει ότι το ζήτημα είναι αλλού: στα προβλήματα της κοινωνίας και της δημόσιας εκπαίδευσης. Με αφορμή όσα συμβαίνουν στη Γαλλία, ασκεί κριτική στην τρομολαγνεία που καλλιεργείται και στη χώρα μας.
Τα όσα συμβαίνουν στη Γαλλία κανονικά θα έπρεπε να διαβάζονται ως ένδειξη του βάθους της κοινωνικής κρίσης στην Ευρώπη, αλλά και της αδυναμίας του πολιτικού συστήματος να απαντήσει στις ανάγκες των κοινωνιών. Αυτό αφορά τόσο τα ελλείμματα των δημόσιων εκπαιδευτικών συστημάτων όσο και την κρίση κόστους ζωής και τη στεγαστική κρίση.
Ωστόσο, στη χώρα μας μια ολόκληρη στρατιά αναλυτών ασχολείται κυρίως με το αν θα έρθει το χάος και εδώ, ενώ ήδη σπεύδουν να στοχοποιήσουν πολιτικούς και πολιτικές δυνάμεις ως εκείνους που θέλουν να φέρουν τα μπάχαλα στην Ελλάδα.
Ακόμη χειρότερα, κάποιοι δεν μένουν μόνο στη στοχοποίηση πολιτικών χώρων και προσώπων, αλλά δημιουργούν κλίμα για την ανάγκη η αστυνομία και ο αρμόδιος υπουργός να κάνουν όσα απαιτούνται για να ελέγξουν τους ταραξίες.
Όλα αυτά γίνονται με αφορμή το γεγονός ότι φοιτητές, μαθητές και εκπαιδευτικοί έχουν εξαγγείλει για σήμερα μια μεγάλη κινητοποίηση, με επίκεντρο τα σοβαρά προβλήματα της εκπαίδευσης, από το τεράστιο ζήτημα της φοιτητικής στέγης μέχρι τις ελλείψεις εκπαιδευτικών στα σχολεία.
Μια μεγάλη κινητοποίηση για την οποία προεξοφλείται από το πουθενά ότι θα προκαλέσει χάος ή ότι θα υπάρξουν επεισόδια, την ώρα που γνωρίζουμε καλά πως συχνά τα επεισόδια αποδεικνύονται προβοκάτσιες.
Μια μεγάλη κινητοποίηση που κανονικά θα έπρεπε να ανοίγει συζήτηση για τα προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης, για την ανάγκη αύξησης των δαπανών και για το γεγονός ότι δεν μπορούμε να προσφέρουμε στη νεολαία ένα μέλλον πέρα από την επισφάλεια και τις κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας.
Όμως, τα προβλήματα της εκπαίδευσης και η μεγάλη ανασφάλεια για το μέλλον που βιώνει η νέα γενιά μένουν απλές υποσημειώσεις για όσους ενδιαφέρονται μόνο να πείσουν ότι κάθε πολιτική αλλαγή θα ήταν μια επικίνδυνη αναστάτωση.
Βέβαια, με αυτόν τον τρόπο παραβλέπουν κάτι πολύ βασικό: δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι οι πολίτες βλέπουν την αλλαγή ως καταστροφή. Ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι η ελληνική κοινωνία είναι αυτή τη στιγμή – και μάλιστα με βάση όλες τις έρευνες – ιδιαίτερα οργισμένη με τις πολιτικές που εφαρμόζονται.
Ακόμη περισσότερο, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι πολίτες βλέπουν τις εικόνες από τη Γαλλία και φοβούνται πως θα έρθει το χάος, ούτε βέβαια ότι αισθάνονται την ανάγκη για μεγαλύτερη συσπείρωση γύρω από την κυβέρνηση.
Αρκετοί βλέπουν όσα γίνονται στη Γαλλία και σκέφτονται πως αυτό είναι ο αναγκαίος ξεσηκωμός απέναντι στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Πιθανόν στη χώρα μας, εξαιτίας όσων έγιναν στη δεκαετία του 2010 και έμειναν στη συλλογική μνήμη ως ήττες των μεγάλων κινημάτων, η διάθεση συμμετοχής σε μαζικές κινητοποιήσεις, ιδίως στις μεγαλύτερες ηλικίες, να είναι μικρότερη. Όμως ο βαθμός στον οποίο αποδέχονται τις πολιτικές που παρουσιάζονται ως αυτονόητες είναι ιδιαίτερα μικρός. Γι’ αυτό και επιζητούν την πολιτική αλλαγή.
πολιτική αλλαγή προσπαθούν να παρουσιάσουν κάποιοι ως πορεία προς το χάος, όμως το κείμενο υποστηρίζει ότι αυτό δεν σημαίνει πως είναι λιγότερο αναγκαία. Αν δεν θέλει κανείς να υπάρξουν και εδώ μεγάλες και παρατεταμένες κινητοποιήσεις, θα μπορούσε να πάρει μέτρα για να απαντήσει στα άμεσα αιτήματα της κοινωνίας. Ωστόσο, τέτοια διάθεση δεν φαίνεται να υπάρχει και γι’ αυτό το μόνο που απομένει είναι η πρόωρη τρομοκράτηση με λόγια για χάος και μπάχαλα.
Παράλληλα, επισημαίνεται πως σήμερα στην ελληνική κοινωνία σωρεύονται εκρηκτικά υλικά. Είτε μιλάμε για την έκρηξη της ακρίβειας, τη στεγαστική κρίση και συνολικά την κρίση κόστους ζωής, είτε για την υποστελέχωση της δημόσιας εκπαίδευσης και υγείας, είτε για την υπονόμευση των θεσμών και τον κυνισμό της εξουσίας, υπάρχουν πολλοί λόγοι για να κατεβούν οι πολίτες στους δρόμους και να απαιτήσουν αλλαγές.
Δημοκρατία είναι το κλείσιμο του άρθρου, που απορρίπτει την ταύτιση των κινητοποιήσεων με το χάος και υπογραμμίζει ότι η διεκδίκηση αλλαγής είναι μέρος της δημοκρατικής ζωής.
