Δεν χρειάζεται να συμπαθεί κανείς την Έλενα Ακρίτα για να καταλάβει τι στραβό υπάρχει σε αυτή την ιστορία. Η θέση της Ε΄ αντιπροέδρου της Βουλής αναλογεί στον ΣΥΡΙΖΑ και το κόμμα επέλεξε την Ακρίτα για να τον εκπροσωπήσει. Η ΝΔ από την πλευρά της λέει ξεκάθαρα ότι δεν αμφισβητεί τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν εγκρίνει το συγκεκριμένο πρόσωπο.
Γιατί τι σημαίνει ακριβώς αυτό; Ότι η θέση είναι της αντιπολίτευσης, αλλά ο εκπρόσωπός της πρέπει πρώτα να αρέσει στην κυβέρνηση;
Η ΝΔ έχει προφανώς το δικαίωμα να μη ψηφίσει την Ακρίτα. Η Βουλή ψηφίζει, δεν διορίζει κανείς μόνος του τον αντιπρόεδρο. Όμως άλλο το τυπικό δικαίωμα και άλλο η πολιτική νοοτροπία που δημιουργείται όταν μια μεγάλη κυβερνητική πλειοψηφία χρησιμοποιεί τα κουκιά της για να αποφασίσει ποιος είναι «κατάλληλος» να εκπροσωπεί την αντιπολίτευση.
Δεν σου αρέσει η Ακρίτα; Θεμιτό. Θεωρείς το ύφος της επιθετικό, υπερβολικό ή τοξικό; Επίσης θεμιτό.
Αλλά η αντιπολίτευση δεν υπάρχει για να είναι συμπαθητική στην κυβέρνηση.
Αν αρχίσουμε να δεχόμαστε ότι η πλειοψηφία μπορεί να κόβει όποιο πρόσωπο της αντιπολίτευσης δεν της κάνει, τότε αύριο μια άλλη κυβέρνηση θα μπορεί να κάνει ακριβώς το ίδιο στη ΝΔ. Και τότε όλοι θα θυμηθούν ξαφνικά τους θεσμούς.
Γι’ αυτό το θέμα δεν είναι η Ακρίτα. Το θέμα είναι το προηγούμενο.
Έχει επίσης σημασία ότι κόμματα που πολιτικά απέχουν πολύ μεταξύ τους εμφανίζονται να στηρίζουν την υποψηφιότητα, όχι επειδή έγιναν ξαφνικά σύμμαχοι του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά επειδή βλέπουν το ίδιο θεσμικό ζήτημα: αν η πλειοψηφία μπορεί στην πράξη να αποκτήσει δικαίωμα έγκρισης στα πρόσωπα της μειοψηφίας.
Η δημοκρατία δεν είναι «έχω περισσότερους βουλευτές, άρα κάνω ό,τι θέλω». Η πλειοψηφία σου δίνει το δικαίωμα να κυβερνάς. Δεν σου χαρίζει ιδιοκτησία πάνω στη Βουλή.
Και σίγουρα δεν σου δίνει το δικαίωμα να διαλέγεις και τον αντίπαλο που σε βολεύει.
Γιατί η πλειοψηφία είναι εντολή διακυβέρνησης. Δεν είναι τσιφλίκι.
