Μια νέα «συμφωνία Αλήθειας» με τους δημάρχους επιχείρησε να οικοδομήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από το βήμα του συνεδρίου της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας στην Καλαμάτα.
Μια συμφωνία που δεν στηρίζεται σε εύκολες υποσχέσεις και ακοστολόγητα συνθήματα, όπως σημείωσε, αλλά σε συγκεκριμένες παρεμβάσεις, μετρήσιμα ποσά και έναν καθαρό κανόνα ότι η πολιτική που εφαρμόζει κινείται μέσα στα όρια του εφικτού.
Ο πρωθυπουργός έστειλε με αυτόν τον τρόπο ένα διπλό μήνυμα. Προς την Αυτοδιοίκηση, ότι η κυβέρνηση αναγνωρίζει τις αυξημένες ανάγκες και επιχειρεί να δώσει άμεσες λύσεις. Και προς την κοινωνία, ότι η στήριξη εισοδημάτων και η μείωση φόρων δεν μπορούν να πραγματοποιούνται χωρίς δημοσιονομική υπευθυνότητα.
Η πολιτική σημασία των αριθμών
Οι αριθμοί που παρέθεσε έχουν τη δική τους πολιτική σημασία. Η ετήσια χρηματοδότηση των δήμων αυξήθηκε από λιγότερα από 1,8 δισ. ευρώ το 2019 σε 3 δισ. το 2026, ενώ περίπου 20.000 νέες προσλήψεις ενίσχυσαν το ανθρώπινο δυναμικό της Αυτοδιοίκησης. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ένα πακέτο 6+2 πρωτοβουλιών, που περιλαμβάνουν από τα 300 εκατ. ευρώ για έργα ανακύκλωσης και τα 240 εκατ. ευρώ για ληξιπρόθεσμες οφειλές προς παρόχους ενέργειας, μέχρι την ενίσχυση για τα σχολικά κτίρια, την εσωτερική οδοποιία και την ενεργειακή αυτονομία των δήμων.
Το πολιτικό μήνυμα, όμως, ήταν ευρύτερο. Ο Μητσοτάκης επιχείρησε να αντιπαραβάλει τη δική του πρόταση διακυβέρνησης με τη λογική του «λεφτόδεντρου», υπογραμμίζοντας ότι οι ανάγκες είναι πολλές, αλλά οι πόροι πεπερασμένοι. Σε έναν κόσμο γεωπολιτικής αστάθειας, ενεργειακών πιέσεων και οικονομικής αβεβαιότητας, η Ελλάδα, όπως είπε, πρέπει να διατηρήσει την εσωτερική της συνοχή και να αποφύγει τους πειραματισμούς.
Η πρόκληση των νέων ευρωπαϊκών πόρων
Και το βλέμμα του δεν περιορίστηκε στο σήμερα. Η επόμενη μεγάλη πρόκληση είναι οι νέοι ευρωπαϊκοί πόροι της περιόδου 2028-2034, με την Αυτοδιοίκηση να καλείται να προετοιμαστεί για ένα διαφορετικό μοντέλο χρηματοδότησης, βασισμένο σε στόχους, ορόσημα και μεταρρυθμίσεις. Αυτή είναι, τελικά, η ουσία της «συμφωνίας Αλήθειας». Όχι όλα σε όλους, αλλά περισσότερα εκεί όπου υπάρχουν δυνατότητες, με σχέδιο, δημοσιονομική αξιοπιστία και μετρήσιμο αποτέλεσμα.
