Η αδιάσπαστη έννοια του μείζονος Ελληνισμού αναδεικνύεται σε κείμενο για τον Κωστή Στεφανόπουλο, με αφορμή τον λόγο του που απηύθυνε προς τους Έλληνες της διασποράς και τον τρόπο με τον οποίο εξέφρασε, όπως σημειώνεται, τον Ελληνισμό.
«Υπέρ Στεφανόπουλου», γράφει ο Βασίλης Βασιλικός, όχι γιατί το έχει ανάγκη ο ίδιος, αλλά γιατί μετά την πρώτη ομιλία του, επί Κλίντον, που εξέφρασε όλους τους Έλληνες, ακολούθησε μια δεύτερη στο Γ’ Παγκόσμιο Συνέδριο του Απόδημου Ελληνισμού, στη Θεσσαλονίκη, όπου, ξανά, δεν θα μπορούσε να είναι πιο καίριος.
Μιλώντας από στήθους, με τη βαθιά χρωματιστή φωνή του και σε ελληνικά που, όπως αναφέρει ο συγγραφέας, θα τα ζήλευε και ο καλύτερος ποιητής, ο Πρόεδρος Στεφανόπουλος κατάφερε να πιάσει την ουσία του Ελληνισμού, τον ενδημούντα και τον απόδημο.
Τον άκουγα και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου: ότι ένας άνθρωπος μπορεί να παντρέψει με τέτοιο τρόπο τη συγκίνηση με τη γνώση, το περιεχόμενο με τη μορφή, τη γενικότητα με τη λεπτομέρεια, την ανθρωπιά εν τέλει με τον Ελληνισμό.
Δεν ήταν ρήτορας. Ρήτορες είναι άλλοι και μάλιστα κουραστικοί, όση ευφράδεια κι αν έχουν. Εδώ υπήρχαν άλλα στοιχεία, πρωτοφανέρωτα: υπάρχει μια αίθουσα μεγάλη, στο Βελλίδειο. Υπάρχουν περίπου 1.500 σύνεδροι. Επίσημοι και ανεπίσημοι. Υπάρχουν οι εκκλησιαστικές, στρατιωτικές αρχές, ο Πρωθυπουργός της χώρας, υπουργοί, βουλευτές, αρχηγοί κομμάτων. Υπάρχουν ακόμα Έλληνες από την Αυστραλία, τον Καναδά, τον Καύκασο, την Αμερική, τη Λατινική Αμερική, την Αφρική. Υπάρχουν Θεσσαλονικείς. Ετερόκλητο κοινό που αποτελείται από επιχειρηματίες, πανεπιστημιακούς καθηγητές, εκπροσώπους των κοινοτήτων της ομογένειας, ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, αθλητές, εργάτες, εστιάτορες, βενζινοπώλες.
Και όλους αυτούς τους εκφράζει ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η φωνή του αποτελεί βάλσαμο, γιατί επουλώνει πληγές της ξενιτιάς, του διχασμού, της σκληρής μετανάστευσης.
Η γνώση του της ελληνικής περιπέτειας εξηγεί δυσεπίλυτα προβλήματα όπως αυτό της σταδιακής απώλειας της μητρικής γλώσσας, «που δεν σημαίνει τίποτα, αρκεί να υπάρχει η συνείδηση που παραμένει ελληνική».
Για εκείνους που, παιδιά μεικτών γάμων, έχουν μόνο το μισό τους χρωμόσωμα ελληνικό, αλλά και για όσους δεν έχουν παρά ένα 10%, «Έλληνες κι αυτοί», η Ελλάδα, η μητέρα πατρίδα, τους χωράει όλους. Για την αλληλοτροφοδοσία αποδήμων και ενδημούντων, για την ανάγκη στήριξης του εθνικού κορμού, με όλα τα παρακλάδια του, όλες του τις παραφυάδες.
Τέτοιος λόγος, ολογραφικός, όπου από μια λεπτομέρεια φωτίζεται η πορεία αυτού του τόπου, όπου ερμηνεύεται για πρώτη φορά, σε προφορικό λόγο, η αδιάσπαστη έννοια του μείζονος Ελληνισμού, όλα αυτά καθώς άκουγα τον Πρόεδρο Στεφανόπουλο με έκαναν συνεχώς να σκέφτομαι πώς είναι δυνατόν μια μερίδα Ελλήνων να επιμένει πως δεν θα τον ξαναψηφίσει για Πρόεδρο.
«ΤΑ ΝΕΑ», 30.5.1989, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»
Ας το παραδεχτούμε: δεν είχαμε ποτέ καλύτερο. Χωρίς να θέλω να μειώσω κανέναν απ’ όσους προηγήθηκαν, ο Κωστής Στεφανόπουλος στην πενταετία του ανέβασε την μπάρα πολύ ψηλά για να θέλει κανείς να τον συναγωνιστεί κατόπιν. Είναι μάταιος κόπος. Περίφροντις (σ.σ. πολυάσχολος, πολυπράγμων), σεμνός, ουσιαστικός, με παρεμβάσεις σύντομες, με μιαν αδιάκοπη φωτεινή παρουσία στα πέρατα του Ελληνισμού, ακούραστος, τιμώντας όσους ξένους φιλέλληνες δεν είχε τιμήσει ως τώρα ποτέ η ελληνική πολιτεία, ανέδειξε ένα πρόσωπο, μια καθαρότητα προσώπου, έδωσε με το καθάριο βλέμμα του, που σε κοιτάζει κατευθείαν στα μάτια γιατί δεν έχει τίποτα να κρύψει, ό,τι πολυτιμότερο έχει ο Έλληνας: τη μη σχέση του με τις αξίες του συρμού, που είναι απαξίες της διαχρονικότητάς του. Δεν ξέρω αν η τηλεόραση μετέδωσε ολόκληρο τον λόγο του. Υποπτεύομαι πως όχι, γιατί εκείνες τις ημέρες μετέδιδε ακατάσχετα Τριανταφυλλόπουλο. Ο λόγος του όμως αυτός, επιμένω από στήθους, θα έπρεπε να μπει στα σχολικά βιβλία, στο κεφάλαιο «Ελληνομάθεια», για να καταλάβουν μικροί και μεγάλοι ποιοι είμαστε, ποιες σκληρές εποχές περάσαμε και πού θα θέλαμε να πάμε.
[]
*Κείμενο του συγγραφέα Βασίλη Βασιλικού, που έφερε τον τίτλο «Ο Πρόεδρος της γνώσης και του Ελληνισμού» και είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Τα Νέα» την Τρίτη 14 Δεκεμβρίου 1999.
Ο Κωστής (Κωνσταντίνος) Στεφανόπουλος, ένας αληθινός ευπατρίδης της πολιτικής, μια εξέχουσα προσωπικότητα του δημόσιου βίου της χώρας μας επί σειράν δεκαετιών, διετέλεσε Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας από το 1995 έως το 2005.
Ο Στεφανόπουλος, διακεκριμένο στέλεχος της λεγόμενης συντηρητικής παράταξης, γεννήθηκε στην Πάτρα στις 15 Αυγούστου 1926.
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε ενεργό δικηγορία από το 1954 μέχρι το 1974, ως μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Πατρών.
Άρχισε να πολιτεύεται στις εκλογές του 1958 με την Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση (ΕΡΕ) και εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Αχαΐας το 1964. Επανεξελέγη βουλευτής Αχαΐας με τη Νέα Δημοκρατία (ΝΔ) στις εκλογές του 1974, του 1977, του 1981 και του 1985. Διετέλεσε γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος από το 1981 έως το 1985.
Το 1974 μετέσχε στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως υφυπουργός Εμπορίου. Τα επόμενα επτά χρόνια υπήρξε μέλος των κυβερνήσεων της ΝΔ ως υπουργός Εσωτερικών (Νοέμβριος 1974 – Σεπτέμβριος 1976), υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών (Σεπτέμβριος 1976 – Νοέμβριος 1977) και υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως (1977-1981).
Τον Αύγουστο του 1985 ο Κωστής Στεφανόπουλος αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία και στις 6 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους ίδρυσε το κόμμα της Δημοκρατικής Ανανέωσης (ΔΗΑΝΑ). Εξελέγη βουλευτής Α’ Αθηνών στις εκλογές του 1989, ενώ παρέμεινε πρόεδρος της ΔΗΑΝΑ μέχρι τον Ιούνιο του 1994, όταν το εν λόγω κόμμα ανέστειλε τη δράση του.
Ενόψει των προεδρικών εκλογών του 1995, το κόμμα της Πολιτικής Άνοιξης (ΠΟΛΑΝ) πρότεινε και στήριξε ως υποψήφιο Πρόεδρο Δημοκρατίας τον Κωστή Στεφανόπουλο, ο οποίος με τη στήριξη και του ΠΑΣΟΚ εξελέγη (με 181 ψήφους, κατά την τρίτη ψηφοφορία, στις 8 Μαρτίου 1995) πέμπτος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας μετά τη μεταπολίτευση του 1974 και την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος στη χώρα μας.
Ο Κωστής Στεφανόπουλος διαδέχθηκε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στις 10 Μαρτίου 1995. Επανεξελέγη στο ύπατο κρατικό αξίωμα στις 8 Φεβρουαρίου 2000 με την πρώτη ψηφοφορία, αφού έλαβε 269 ψήφους επί 298 παρόντων βουλευτών, παραμένοντας στη θέση αυτή μέχρι τις 12 Μαρτίου 2005.
Μαζί με τον Λεωνίδα Κύρκο
Ο αείμνηστος Κωστής Στεφανόπουλος απεβίωσε στις 20 Νοεμβρίου 2016.
![]()
