Μήνυση για κατασκοπεία μέσω Predator και αρχειοθέτηση των καταγγελιών

Μήνυση για κατασκοπεία μέσω Predator και αρχειοθέτηση των καταγγελιών

Η κατασκοπεία μέσω Predator επανέρχεται στο επίκεντρο, μετά τη μήνυση που κατέθεσε υψηλόβαθμο εν ενεργεία στέλεχος της ΕΥΠ και την απόφαση να αρχειοθετηθεί η καταγγελία. Το άρθρο συνδέει τη νέα εξέλιξη με τη συνολική διαχείριση της υπόθεσης των υποκλοπών και την υπόθεση της εθνικής ασφάλειας.

Ο Γερμανός νομικός και αργότερα απολογητής του Ναζισμού Καρλ Σμιτ είχε υποστηρίξει πως «κυρίαρχος είναι αυτός που αποφασίζει για την εξαίρεση». Στο κείμενο επισημαίνεται πως στην Ελλάδα διαμορφώνεται μια παραλλαγή αυτής της λογικής, με κέντρο την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ η υπόθεση των υποκλοπών παρουσιάζεται ως η πιο καθαρή αποτύπωση αυτής της πρακτικής.

Σύμφωνα με το άρθρο, με κέντρο το Μέγαρο Μαξίμου και την ΕΥΠ είχε στηθεί παράλληλος μηχανισμός που χρησιμοποιούσε παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό ισραηλινής προέλευσης για να παγιδεύει τηλέφωνα υπουργών, δικαστικών, ανώτατων αξιωματικών, άλλων αξιωματούχων, πολιτικών, επιχειρηματιών και δημοσιογράφων. Η κυβέρνηση, όπως αναφέρεται, επέλεξε συστηματικά τη συγκάλυψη, παρά τα νέα στοιχεία που ήρθαν στο φως.

Το κείμενο αναφέρει ότι η στάση αυτή φάνηκε και από την εξεταστική διαδικασία στη Βουλή, αλλά και από την απόρριψη νέας εξεταστικής με διαδικαστική λαθροχειρία. Παράλληλα, γίνεται λόγος για έλλειψη ουσιαστικής πολιτικής ευθύνης, πέρα από ορισμένες παραιτήσεις στην αρχή, και για περιφρόνηση απέναντι σε όσους ανέδειξαν το θέμα.

Σημαντικό ρόλο, σύμφωνα με το άρθρο, είχε και η στάση της Δικαιοσύνης, ήδη από το πρώτο πόρισμα του Αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αχιλλέα Ζήση. Όπως σημειώνεται, στοιχεία δεν ερευνήθηκαν ποτέ στην προανάκριση και δεν διερευνήθηκαν ευθύνες κυβερνητικών στελεχών που είχαν την εποπτεία της ΕΥΠ, ενώ οι μόνοι που τελικά διώχθηκαν ήταν τέσσερις ιδιώτες, οι δύο αλλοδαποί εκπρόσωποι της εταιρείας που διακινούσε το Predator και οι δύο Έλληνες αντιπρόσωποί τους.

Η υπόθεση, όπως περιγράφεται, συνεχίστηκε με την προσπάθεια να μπαίνουν στο αρχείο και οι επιπλέον αναφορές θιγόμενων προσώπων, μεταξύ των οποίων και ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Παράλληλα, το άρθρο επισημαίνει ότι για αρκετές πλευρές της υπόθεσης περισσότερα στοιχεία προέκυψαν στην ακροαματική διαδικασία στο Μονομελές Πρωτοδικείο, όπου οι τέσσερις «ιδιώτες» καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές.

Ωστόσο, η εκδίκαση εκείνη ήταν δεσμευμένη από το πόρισμα Ζήση και τη δίωξη κατά «ιδιωτών». Ακόμη κι έτσι, το δικαστήριο στην απόφασή του τόνισε την ανάγκη να ερευνηθούν και άλλες ευθύνες, καθώς και να εξεταστεί αν στοιχειοθετείται το αδίκημα της κατασκοπείας, κάτι που είχε απορρίψει το πόρισμα Ζήση.

Παρά το σχετικό αίτημα του εισαγγελέα της πρωτόδικης εκδίκασης, η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου το απέρριψε, μαζί με όλες τις νέες μηνύσεις που ζητούσαν ανάσυρση της υπόθεσης. Στις 1 Σεπτεμβρίου 2026, όπως αναφέρεται, ο Γιάννης Παπαδόπουλος, υψηλόβαθμο εν ενεργεία στέλεχος της ΕΥΠ, του οποίου το τηλέφωνο στοχοποιήθηκε με το Predator, κατέθεσε μήνυση κατά των τεσσάρων «ιδιωτών» και κατά παντός υπευθύνου για κατασκοπεία και απειλές κατά της εθνικής ασφάλειας.

Η σύζυγός του, στο όνομα της οποίας ήταν το τηλέφωνο που χρησιμοποιούσε αποκλειστικά το στέλεχος, ενημερώθηκε επισήμως από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα ότι το τηλέφωνο παγιδεύτηκε μέσω αποστολής sms με εγκατάσταση του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator. Την περίοδο της στοχοποίησης ο Γιάννης Παπαδόπουλος ήταν διοικητής κλιμακίου της ΕΥΠ, ενώ σήμερα είναι υποδιοικητής, έχοντας περάσει και από άλλες θέσεις ευθύνης.

Όπως σημειώνεται, οι αρμοδιότητές του είναι ιδιαίτερα κρίσιμες, καθώς αφορούν την αντικατασκοπεία και τη διαχείριση πληροφοριών για δίκτυα πρακτόρων ξένων δυνάμεων ή υπόπτους διεθνούς τρομοκρατίας, αλλά και για δίκτυα της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών εντός και εκτός χώρας, μαζί με το πεδίο του οργανωμένου εγκλήματος και των «διεθνών μαφιών» που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα.

Με βάση αυτό, το άρθρο υποστηρίζει πως όποιος προσπάθησε να παγιδεύσει το τηλέφωνό του επιδίωξε πρόσβαση σε μεγάλο μέρος των δικτύων πληροφοριοδοτών της ΕΥΠ και σε δεδομένα για τη δράση ξένων υπηρεσιών. Θέτει έτσι το ερώτημα αν αυτό δεν συνιστά κατασκοπεία και απειλή για την εθνική ασφάλεια.

Το κείμενο διευκρινίζει επίσης ότι ούτε η Δικαιοσύνη, ούτε ο κρατικός μηχανισμός, ούτε η κυβέρνηση πληροφορήθηκαν την παγίδευση από τη μήνυση του στελέχους της ΕΥΠ. Τα στοιχεία ήταν γνωστά, όπως γνωστές ήταν και άλλες απόπειρες παγίδευσης τηλεφώνων στελεχών της ΕΥΠ, ενώ το όνομά του είχε γραφτεί και στον Τύπο. Παρ’ όλα αυτά, κατά την αρχική διερεύνηση δεν κλήθηκε να καταθέσει.

Το άρθρο αναφέρει ότι θα περίμενε κανείς να κληθεί τώρα, με αφορμή τη μήνυση, ώστε να καταθέσει στοιχεία και να ανοίξει ξανά η υπόθεση ως προς την απειλή της εθνικής ασφάλειας. Ωστόσο, όπως σημειώνεται, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευάγγελος Μπακέλας αποφάσισε και πάλι να αρχειοθετήσει την καταγγελία.

Σύμφωνα με το κείμενο, δεν ζητήθηκε ούτε η κατάθεση του μηνυτή ούτε η εξέταση των στοιχείων της μήνυσης. Η βασική επιχειρηματολογία ήταν ότι τα ερωτήματα έχουν ήδη απαντηθεί και δεν υπάρχει λόγος να εξεταστούν νέα στοιχεία, με αποτέλεσμα να διαμορφώνεται, όπως αναφέρεται, ένα «οιονεί δεδικασμένο» ότι δεν υπήρξε αδίκημα κατασκοπείας.

Το άρθρο θέτει ακόμη το ερώτημα για το τι ακριβώς συζητούν τα στελέχη της ΕΥΠ από το υπηρεσιακό τους τηλέφωνο, αν όχι υποθέσεις που ανήκουν στη σφαίρα του κρατικού απορρήτου. Παράλληλα, σημειώνει ότι δεν διερευνήθηκε ποτέ ποιες απόρρητες πληροφορίες τέθηκαν σε κίνδυνο από την παρακολούθηση του συγκεκριμένου στελέχους, αλλά και υπουργών και άλλων αξιωματούχων.

Στο τέλος, το άρθρο υποστηρίζει ότι όλα αυτά δεν σχετίζονται με το κράτος δικαίου ή τη θωράκιση των θεσμών, αλλά με ένα σύστημα εξουσίας που χειραγωγεί τους θεσμούς και συγκαλύπτει ευθύνες. Καταλήγει ότι οι μέρες παραμονής του στην εξουσία είναι μετρημένες και ότι οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η κοινωνία ζητά πολιτική αλλαγή, ώστε να αποτυπωθούν πλήρως το σκάνδαλο των υποκλοπών, οι συνέπειές του και οι ευθύνες.

Loading

Play